Kafli 8

KAFLI VIII

Ég lærði fljótlega meira um þetta blóm. Það höfðu alltaf verið til frekar einföld blóm á plánetu litla prinsins, skreytt einfaldri röð af krónublöðum, sem tóku varla neitt pláss og voru ekki fyrir neinum. Þau birtust stundum á morgnana [KM26.1]í grasinu og svo visnuðu þau um kvöldið. En þetta blóm hafði sprottið einn daginn, úr fræi sem enginn vissi hvaðan kom og litli prinsinn hafði fylgst mjög vel með þessari spíru sem líktist engum öðrum. Þetta gæti verið ný tegund af baobab-tré. En þessi planta hætti fljótlega að vaxa og fór að mynda blóm. Litli prinsinn, sem fylgdist með því hvernig nýtt brum myndaðist[KM27.1], fann á sér að þarna væri eitthvað undursamlegt að verða til, en blómið lét ekki þar við sitja og þegar græna brumið byrjaði að opnast[KM28.1] varð það enn fegurra. Það valdi liti sína af vandvirkni. Það setti sig hægt í sinn endanlega búning, með því að undirbúa krónublöð sín hvert á fætur öðru. Það vildi ekki spretta upp allt í hrukkum eins og valmúi. Það vildi ekki birtast nema í allri sinni dýrð og fegurð. Og hvílík sem sú fegurð var! Það var mjög eggjandi! Það hafði tekið það fleiri daga að hafa sig svona til. Loks einn morguninn, einmitt um sólarupprás, hafði það stillt sér endanlega upp.

Og eftir þessa nákvæmnisvinnu, sagði blómið, geispandi:

-Ó! Ég er varla vöknuð... Ég biðst afsökunar.. Ég er ennþá alveg ótilhöfð...

Litli prinsinn gat aftur á móti ekki falið aðdáun sína:

-Þú ert svo falleg!

-Já, er það ekki? svaraði blómið mjúklega. Og ég fæddist á sama tíma og sólin...

Litla prinsinum varð ljóst að hún væri ekkert allt of hógvær, en hún hreyfði svo mikið við honum!

-Ég held að það sé kominn tími fyrir morgunmatinn, bætti hún fljótlega[KM29.1] við, viltu vera svo vænn að sinna mér...

Og litli prinsinn, þegar hann var búinn að leita uppi garðkönnu með fersku vatni, vökvaði blómið.

Þannig fór hún snemma að kvelja litla prinsinn með allt að því illkvittnum hégóma sínum. Einn daginn til dæmis, þegar hún fór að tala um þyrnana sína, sagði hún við prinsinn:

-Það gætu komið tígrisdýr, með ógurlegu klærnar sínar!

-Það eru ekki nein tígrisdýr á plánetunni minni, mótmælti litli prinsinn, svo éta tígrisdýr ekki grös.

-Ég er ekki gras, svaraði blómið mjúklega.

-Afsakaðu...

-Ég hef ekki áhyggjur af tígrisdýrum, en ég er hrædd við vindinn. Áttu ekki skjólveggi?

„Hræðsla við vindana... það er ekki beint heppilegt, fyrir plöntu,“ sagði litli prinsinn. „Þetta er ekki beint einfalt blóm...“

-Settu mig undir glerhjúp í kvöld. Það er mjög kalt hérna hjá þér. Uppsetningin hérna er alls ekki góð. Þaðan sem ég kem...

En þá stöðvaði hún sjálfa sig af. Hún hafði komið í formi fræs. Hún hefði ekki getað vitað neitt um aðra staði en þennan. Full af skömm yfir að hafa komið sjálfri sér á óvart með svona kjánalegri lygi, hóstaði hún varlega tvisvar eða þrisvar, til að villa um fyrir litla prinsinum.

-Hvernig er með skjólvegginn ...

-Ég var að fara að leita að honum ... en þú varst ennþá að tala við mig!

Þannig að hún hafði þvingað fram hóstann til að fylla hann af slæmri samvisku.

Svo að litli prinsinn, þrátt fyrir velvilja sinn og væntumþykju, fór fljótlega að fá efasemdir um hana. Hann hafði tekið þessi lítilvægu orð alvarlega og orðið mjög dapur.

„Ég hefði ekki átt að hlusta á hana,“ trúði hann mér fyrir einn daginn, „það ætti aldrei að hlusta á blómin. Það á að horfa á þau og finna ilminn af þeim. Mitt lýsir upp alla plánetuna mína með fegurð sinni, en ég get samt ekki glaðst. Þessi frásögn af klónum[KM30.1], sem fór svo mikið fyrir brjóstið á mér, hefði frekar átt að mýkja mig upp...“

Svo hélt hann áfram að trúa mér fyrir fleiru:

„Ég náði þar með aldrei að skilja neitt! Ég hefði átt að dæma hana eftir því hvernig hún hegðaði sér en ekki eftir því hvað hún sagði. Hún lýsti upp heiminn fyrir mér. Ég hefði aldrei átt að flýja í burtu! Ég hefði átt að skilja hvernig á bak við alla þessa platleiki hennar var ekkert nema blíða. Blómin eru svo mótsagnakennd! En ég var of ungur til að skilja hvernig ég átti að elska hana.“