Kafli 7

KAFLI VII

Á fimmta deginum, þökk sé kindinni eins og alltaf, komst ég að leyndarmáli litla prinsins. Hann spurði mig snögglega, án nokkurs formála, eins og þetta væri niðurstaða vandamáls sem hann hefði hugleitt í hljóði:

-Úr því að kindur borða runnagróður, borða þær þá ekki blóm líka?

-Kindur borða allt sem verður á vegi þeirra.

-Líka blóm með þyrnum?

-Já. Líka blóm með þyrnum.

Ég vissi það ekki. Ég var mjög upptekinn við að reyna að losa bolta sem var pikkfast skrúfaður í vélinni minni. Ég var mjög áhyggjufullur því að bilunin var farin að líta út fyrir að vera mjög alvarleg og það að drykkjarvatnið var að klárast fékk mig til að óttast það versta.

-Til hvers eru þyrnarnir þá?

-Oh!

Litli prinsinn gefst aldrei upp á því að spyrja spurninga sem hann hefur á annað borð kastað fram til að byrja með.

Ég var pirraður á að geta ekki losað boltann og svaraði að mér væri alveg sama:

-Þyrnarnir, ef þeir þjóna engum tilgangi, eru þá bara ekkert nema illska af hálfu plöntunnar!

-Ó!

En eftir stundarþögn hrópaði hann reiðilega á mig:

-Ég trúi þér ekki! Blóm eru viðkvæm. Þau eru saklaus. Þau hugga mann eins vel og þau geta. Þau halda að þau séu ógnvekjandi vegna þyrnanna...

Ég svaraði engu. Á sama augnabliki sagði ég við sjálfan mig: „Ef þessi bolti losnar ekki, gef ég honum duglegt hamarshögg til að losa hann.“ Litli prinsinn truflaði þessar hugsanir mínar aftur:

-Og þú heldur þá bara að blómin...

-Alls ekki! Alls ekki! Ég held ekki neitt! Ég sagði að mér væri sama. Ég er upptekinn við nokkuð mjög alvarlegt!

Hann horfði á mig furðu lostinn.

-Nokkuð alvarlegt?

Hann horfði á mig, með hamarinn í hendinni, og með útklínda, svarta fingur, bograndi yfir einhverjum hlut sem honum þótti mjög ljótur.

-Þú talar eins og fullorðna fólkið!

Það fékk mig til að skammast mín smá, en ég bætti samt við miskunnarlaust:

-Þú ruglar öllu saman... þú blandar saman öllu mögulegu!

Hann var mjög argur. Hann hristi gullna hárið í vindinum:

-Ég veit um plánetu þar sem herra Hárauður býr. Hann hefur aldrei fundið lyktina af blómi. Hann hefur aldrei séð eina einustu stjörnu. Honum hefur aldrei þótt vænt um neinn. Hann hefur aldrei gert neitt annað en að reikna. Og allan liðlangan daginn endurtekur hann eins og þú: „Ég er alvarlegur maður“ og það fær hann til að blása út af stolti. En hann er ekki maður, hann er bara sveppur.

-Hvað þá?

-Sveppur!

Litli prinsinn var nú orðinn fölur af reiði.

-Í milljónir ára hafa blómin framleitt þyrna. Í milljónir ára hafa kindurnar étið blómin engu að síður. Er það þá ekki alvarlegt mál að reyna að skilja af hverju þau eyða svona mikilli orku í að búa til þyrnana, sem þjóna svo engum tilgangi? Er stríðið milli kindanna og blómanna ekkert mikilvægt? Er það ekki alvarlegra en reikningar einhvers Herra Rauðs? Og ef ég þekki einstakt blóm, sem er hvergi til í heiminum nema á plánetunni minni og lítil kind getur látið það hverfa í einum bita, bara sísvona, án þess að hafa hugmynd um hvað hún hefur gert, þá skiptir það engu máli!

Hann roðnaði og hélt síðan áfram:

-Ef einhverjum þykir vænt um blóm sem er bara til eitt eintak af á meðal milljóna og aftur milljóna stjarna, þá er það nóg til að hann sé glaður þegar hann horfir á það. Hann sagði við sjálfan sig: „Blómið mitt er þarna einhvers staðar...“ En ef kindin étur blómið, er það fyrir hann eins og það slokkni allt í einu á öllum stjörnunum! Og þá skiptir það ekki máli[KM25.1]?

Svo gat hann ekkert meira sagt. Hann brast allt í einu í grát. Það var komin nótt. Ég var búinn að kasta verkfærunum frá mér. Ég hlaut að vera að hæðast að hamrinum mínum, boltanum, þorstanum og dauðanum sjálfum. Undir stjörnu nokkurri, á plánetu, sem var mín, þá var lítill prins sem þurfti að hugga! Ég tók litla prinsinn í fangið. Ég ruggaði honum og sagði við hann: „Blómið sem þér þykir svo vænt um er ekki í hættu... Ég mun teikna munnkörfu fyrir kindina þína... Ég...“ Ég vissi ekki lengur hvað ég átti að segja. Mér leið eins og ég væri alveg máttlaus. Ég vissi ekki hvernig ætti að ná til hans, eða ná honum aftur á mitt band... Land táranna er svo sannarlega dularfullur staður!