Kafli 4

KAFLI IV

Ég komst þannig að öðru mikilvægu atriði: Heimaplánetan hans er varla stærri en einbýlishús!

Það gat ekki komið mér svo mikið á óvart. Ég vissi vel að fyrir utan stóru pláneturnar sem búið er að gefa nöfn, eins og til dæmis Jörðina, Júpíter, Mars og Venus, þá eru án efa til aðrar, sumar hverjar svo litlar að erfitt væri að greina þær með sjónaukum. Þegar stjarnfræðingur uppgötvar eina slíka nefnir hann hana með númeri. Hann léti hana til dæmis heita: „loftsteinn 3251.“

Þessi loftsteinn hefur ekki sést nema einu sinni í sjónauka, árið 1909, þegar tyrkneskur stjarnfræðingur sá hann.

Hann hélt meira að segja mikinn fyrirlestur um uppgötvun sína á alþjóðlegri ráðstefnu stjörnufræðinga.

En enginn tók mark á honum, vegna þess hvernig hann var klæddur. Þannig eru fullorðnir.

Sem betur fer, fyrir orðstír loftsteins B 612, skipaði einvaldur Tyrklands fólki sínu að klæða sig eins og Evrópubúar, að viðlagðri dauðarefsingu. Stjörnufræðingurinn hélt fyrirlesturinn sinn aftur árið 1920, mjög flott klæddur og í það skiptið var allur heimurinn á hans máli.

Þegar ég segi frá smáatriðunum varðandi loftstein B 612 og númeri hans, þá er það fyrir fullorðna fólkið. Fullorðna fólkið er svo mikið fyrir tölur. Ef maður segir því frá nýjum vini, spyr það mann aldrei um það sem skiptir máli. Það spyr aldrei: „Hvernig hljómar röddin hans? Hvaða leikir finnst honum skemmtilegastir? Safnar hann fiðrildum?“ Það spyr mann: „Hvað er hann gamall? Hvað á hann marga bræður? Hvað er hann þungur? Hvað hefur pabbi hans í laun?“ Bara svo að því finnist það þekkja hann. Ef maður segir við fullorðna fólkið: „Ég sá fallegt hús úr bleikum múrsteinum, með pottaplöntum í gluggunum og dúfum á þakinu...“ getur það ekki séð þetta fyrir sér. Það þarf að segja: „Ég sá hús sem hefur kostað hundrað þúsund franka.“ Þá hrópar það upp yfir sig: „En hvað það hefur verið fallegt!“

Einmitt þess vegna, þegar maður segir við það: „Sönnunin fyrir því að litli prinsinn hafi verið til er hversu töfrandi hann var, hvernig hann hló og hvernig hann þráði að eignast kind. Þegar maður sér kind, þá er það sönnunin fyrir því að hún sé til“ þá yppir það bara öxlum og kemur fram við mann eins og barn! En ef maður segir: „Plánetan sem litli prinsinn er frá er loftsteinn B 612“ þá sannfærist það og hlífir þér við spurningum sem það myndi annars hafa dembt yfir þig. Börn þurfa að vera mjög þolinmóð við fullorðna fólkið.

En eflaust þá hæðumst við, sem skiljum lífið, að öllum þessum tölum! Ég hefði viljað byrja þessa sögu eins og maður segir ævintýri. Ég hefði viljað segja:

„Það var einu sinni lítill prins sem bjó á plánetu sem var varla stærri en hann sjálfur, og hann þráði að eignast vin...“ Fyrir þá sem skilja lífið, hefði það hljómað trúverðugra.

Af því að ég hefði ekki viljað að fólk læsi bókina mína sem eitthvert léttmeti. Ég finn alltaf fyrir depurð þegar ég rifja upp þessar minningar. Það eru sex ár síðan vinur minn fór með kindina sína. Ég reyni að lýsa honum hérna og það er, þegar allt kemur til alls, til að gleyma honum ekki. Það er sorglegt að gleyma vini. Það eiga ekki allir í heiminum vin. Og ég gæti orðið eins og fullorðna fólkið sem hefur bara áhuga á tölum. Það er einmitt þess vegna sem ég er búinn að kaupa pakka af litum og blýöntum. Það er erfitt að byrja aftur að teikna á mínum aldri, þegar maður hefur aldrei reynt að teikna neitt annað en eina, lokaða kyrkislöngu og svo aðra, opna kyrkislöngu, bara sex ára gamall! Ég reyni svo sannarlega að gera eins raunverulegar teikningar og ég get, en ég er alls ekki viss um að takast það. Ein teikningin er í lagi, önnur líkist ekkert því sem ég reyndi að teikna. Stærðin er líka oft vitlaus hjá mér. Hérna er litli prinsinn of stór. Þarna er hann of lítill. Ég er heldur ekki viss um hvernig fötin hans eiga að vera á litinn. Þannig að ég þreifa mig áfram á þennan hátt, hvort sem mér tekst vel upp eða illa. Ég enda á að teikna ákveðin smáatriði, sem eru samt mjög mikilvæg, vitlaust. En það verður að fyrirgefa mér það. Vinur minn útskýrði aldrei neitt. Hann hélt kannski að ég væri eins og hann sjálfur. En ég, því miður, kann ekki að sjá kindur í gegnum kassa. Ég er kannski pínu eins og fullorðna fólkið. Ég hef ekki komist hjá því að eldast.