Kafli 3

Það tók mig langan tíma að skilja hvaðan hann kom. Litli prinsinn, sem spurði mig endalausra spurninga, virtist aldrei skilja mínar. Það voru hlutir sem hann sagði mér með tímanum, smátt og smátt, sem létu mig sjá heildar samhengið[KM7.1]. Þannig að þegar hann sá flugvélina mína í fyrsta skiptið (ég ætla ekki að teikna flugvélina mína, sú teikning væri of flókin fyrir mig) spurði hann mig:

-Hvað er þetta, þessi hlutur þarna?

-Þetta er ekki hlutur. Þetta flýgur. Þetta er flugvél. Þetta er flugvélin mín.

Og ég var stoltur af því að geta sagt honum að ég flygi. Þá hrópaði hann:

-Vá! Þú hefur hrapað af himnum ofan!

-Já, sagði ég hæversklega.

-Ó! Það er fyndið!...

Og litli prinsinn skellihló, sem mér fannst mjög pirrandi. Ég vil að fólk taki svona ógæfu alvarlega. Síðan bætti hann við:

-Þannig að þú kemur líka af himnum! Frá hvaða plánetu ertu?

Á því augnabliki fannst mér eins og einhver dularfullur ljómi stafaði af nærveru prinsins einni saman og ég spurði hann snögglega:

-Þú ert sem sagt frá annarri plánetu?

En hann svaraði mér ekki. Hann hallaði höfðinu varlega fram og virti flugvélina mína fyrir sér:

-Það er satt, að í þessu kæmist maður ekki langt...

Og hann sökkti sér niður í dagdrauma sem virtust engan enda ætla að taka. Síðan tók hann kindina sem ég hafði teiknað úr vasanum og sökkti sér ofan í pælingar um þennan fjársjóð sinn.

Þið getið ímyndað ykkur hversu forvitinn ég varð við að fá þessa hálfgerðu staðfestingu á að „aðrar plánetur“ væru til. Mig langaði því að vita meira:

-Hvaðan er það sem þú kemur, litli félaginn minn? Hvar er það sem þú kallar „heimili“ þitt[KM8.1]? Hvert viltu fara með kindina mína?

Hann svaraði mér eftir smá þögn, þar sem hann var hugsandi:

-Það sem er gott, með kassann sem þú gafst mér, er að á nóttunni, getur hann nýst sem hús.

-Sjálfsagt. Og ef þú hegðar þér vel, gef ég þér líka band til að binda hana með á daginn. Girðingu líka.

Tillagan virtist láta prinsinum bregða:

-Að binda hana? En skrítin hugmynd!

-En ef þú bindur hana ekki, þá getur hún farið hvert sem er og þá týnist hún...

Og litli vinur minn sprakk aftur úr hlátri og sagði:

-En hvert ætti hún svosem að fara!

-Skiptir ekki máli hvert. Beint áfram...

Síðan sagði litli prinsinn alvarlegur:

-Það skiptir ekki máli, það er svo lítið, heimilið mitt!

Og með pínu hryggð jafnvel, bætti hann við:

-Beint áfram kemst maður ekki mjög langt…