Kafli 13

KAFLI XIII

Fjórða plánetan tilheyrði viðskiptajöfri. Hann var svo upptekinn að hann leit ekki einu sinni upp þegar litli prinsinn kom þangað.

-Góðan daginn, sagði litli prinsinn við hann. Það er slokknað í sígarettunni þinni.

-Þrír plús tveir gera fimm. Fimm plús sjö tólf. Tólf plús þrír fimmtán. Góðan daginn. Fimmtán plús sjö tuttugu og tvo. Tuttugu og tveir plús sex tuttugu og átta. Hef ekki tíma til að kveikja aftur í henni. Tuttugu og sex plús fimm þrjátíu og einn. Úff! Þá eru að samanlagt fimm hundruð milljónir sex hundruð tuttugu og tvö þúsund sjö hundruð þrjátíu og ein.

-Fimm hundruð milljónir af hverju?

-Ha? Ertu ennþá þarna? Fimm hundruð milljónir af... ég man ekki lengur... Ég hef svo mikið að gera! Ég er alvarlegur maður og ég hef engan tíma fyrir nein skrípalæti! Tveir plús fimm gera sjö...

-Fimm hundruð milljónir af hverju? endurtók litli prinsinn, sem hættir aldrei að spyrja þeirra spurninga sem hann er á annað borð búinn að leggja fram.

Viðskiptajöfurinn leit upp.

-Síðan ég byrjaði að búa á þessari plánetu fyrir fimmtíu og fjórum árum, hef ég bara verið truflaður þrisvar. Fyrsta skiptið sem það gerðist var fyrir tuttugu og tveimur árum og þá var það af bjöllu sem hrapaði hingað, guð veit hvaðan. Hún gerði svo mikinn ógnarhávaða að ég gerði fjórar samlagningarvillur. Annað skiptið var fyrir ellefu árum af því að ég fékk svo slæma gigt. Ég fæ ekki mikla hreyfingu. Ég hef ekki haft tíma fyrir gönguferðir og rölt. Ég er alvarlegur maður. Það er ég. Þriðja skiptið... það var núna! Ég segi þar með fimm hundruð milljónir...

-Milljónir af hverju?

Viðskiptajöfurinn skildi að hann ætti enga von um að fá frið:

-Milljónir af þessum litlu hlutum sem maður sér stundum á himninum.

-Flugum?

-Ég held nú síður, litlu hlutunum sem skína.

-Býflugum?

-Ég held nú síður! Litlu, gylltu hlutunum sem fá letingja til að dagdreyma. En ég er alvarlegur maður, það er ég! Ég hef ekki tíma til að láta mig dagdreyma.

-Ó! Stjörnurnar?

-Já ég meina þær. Stjörnurnar.

-Og hvað ætlarðu að gera við fimm hundruð milljón stjörnur?

-Fimm hundruð milljón sex hundruð tuttugu og tvö þúsund sjö hundruð þrjátíu og ein. Ég er alvarlegur maður og ég er nákvæmur.

-Og hvað gerir þú við þessar stjörnur?

-Hvað ég geri við þær?

-Já.

-Ekkert. Ég á þær.

-Átt þú stjörnurnar?

-Já.

-En ég er nú þegar búinn að hitta konung sem...

-Konungar eiga ekkert. Þeir „ríkja“ yfir. Það er allt annað.

-Og til hvers viltu eiga stjörnurnar?

-Það gerir mig ríkan.

-Og til hvers viltu vera ríkur?

-Til að kaupa fleiri stjörnur, ef einhverjir aðrir finna þær.

Þetta finnst mér pínu vera sami hugsunarhátturinn og hjá fyllibyttunni, sagði litli prinsinn sjálfum sér.

Engu að síður hélt hann áfram að spyrja spurninga:

-Hvernig getur maður eignast stjörnurnar?

-Hver á þær? svaraði viðskiptajöfurinn pirraður.

-Ég veit það ekki. Enginn býst ég við.

-Og þar af leiðandi á ég þær, af því að mér datt það fyrst í hug.

-Er það nóg?

-Ekki spurning. Ef þú finnur demant sem enginn á, þá átt þú hann. Ef þú finnur eyju sem enginn á, þá er hún þín. Ef þú færð fyrstur einhverja hugmynd, færðu einkaleyfi fyrir henni: og þá áttu hana. Og ég á stjörnurnar, af því að engum öðrum hefur nokkru sinni dottið í hug að eiga þær.

-Það er satt, sagði litli prinsinn. Og hvað gerir þú?

-Ég hef umsjón með þeim. Ég tel þær og ég endurtel þær, svaraði viðskiptajöfurinn. Það er erfitt. En ég er alvarlegur maður!

Litla prinsinum fannst þetta ekki nægja ennþá.

-Ef ég á trefil, get ég vafið honum um hálsinn á mér og borið hann. Ef ég á blóm, get ég tekið það upp og tekið það með mér. En þú getur ekki tekið upp stjörnurnar!

-Nei, en ég get sett þær í bankann.

-Hvað þýðir það?

-Það þýðir að ég skrifa á lítið blað hversu margar stjörnur ég á. Svo læsi ég blaðið inni í skúffu.

-Og er það allt og sumt?

-Það er nóg!

Það er skemmtilegt, hugsaði litli prinsinn. Það er nokkuð ljóðrænt. En það er ekki mjög alvarlegt.

Litli prinsinn hafði allt aðrar hugmyndir um hvað væri alvarlegt heldur en fullorðna fólkið.

-Ég, sagði litli prinsinn, ég á blóm sem ég vökva á hverjum degi. Ég á þrjú eldfjöll sem ég sópa í hverri viku. Af því að ég sópa líka óvirka eldfjallið. Maður veit aldrei. Það er gott fyrir eldfjöllin mín, það er gott fyrir blómið mitt, að ég eigi þau. En þú gagnast stjörnunum ekki neitt...

Viðskiptajöfurinn opnaði munninn, en fann ekkert til að segja og litli prinsinn hélt áfram ferðinni.

Fullorðna fólkið er algjörlega og hreinlega stórfurðulegt, sagði hann blátt áfram við sjálfan sig á meðan hann flaug í gegnum geiminn.