Kafli 10

KAFLI X

Hann var kominn meðal loftsteina 325, 326, 327, 328, 329 og 330. Hann byrjaði á því að heimsækja þá til að leita sér að vinnu og til að fræðast.

Á fyrsta loftsteininum bjó konungur. Konungurinn sat í einföldu en tilkomumiklu hásæti, klæddur purpuralituðum klæðum og hreysikattapelsum.

-Ó! Hér kemur þegn, kallaði konungurinn þegar litli prinsinn birtist.

Og litli prinsinn spurði hann:

-Hvernig þekkirðu mig úr því þú hefur aldrei séð mig áður?

Hann vissi ekki að fyrir konungum er heimurinn afar einfaldur. Allir menn eru þegnar.

-Komdu nær svo ég sjái þig betur, sagði konungurinn honum og var stoltur af því að vera loksins konungurinn yfir einhverjum.

Litli prinsinn renndi augunum yfir plánetuna til að leita að stað til að setjast á, en þessi glæsilega hreysikattapelsskikkja konungsins þakti hana alla, svo það var ekkert pláss. Hann stóð því bara áfram og úr því hann var orðinn þreyttur, geispaði hann.

-Það er gegn öllum siðvenjum að geispa frammi fyrir konungi, sagði hann. Ég banna þér það.

-Ég get ekki komist hjá því, svaraði litli prinsinn mjög hissa. Ég er búinn að ferðast lengi og ég er ekkert búinn að sofa...

-Jæja, sagði konungurinn, þá skipa ég þér að geispa. Ég hef ekki séð neinn geispa árum saman. Geisp er eitthvað sem vekur forvitni mína. Þannig að! Geispaðu áfram. Það er skipun.

-Það hræðir mig smá... núna get ég það ekki lengur... sagði litli prinsinn og roðnaði alveg.

-Hömm! Hömm! svaraði konungurinn. Þá...þá skipa ég þér að geispa stundum og stundum að...

Hann stamaði smá og virtist frekar argur.

Því að konunginum þótti öllu máli skipta að vald hans væri virt. Hann leið enga óhlýðni. Hann var allsráðandi einvaldur. En úr því hann var líka góður í sér, gaf hann bara raunhæfar skipanir.

-Ef ég skipa, sagði hann snöggt og ákveðið, ef ég skipaði hershöfðingja að breytast í sjófugl og ef hershöfðinginn myndi ekki hlýða, væri það ekki hershöfðingjanum að kenna, heldur mér.

-Má ég setjast? spurði litli prinsinn hæversklega.

-Ég skipa þér að setjast, svaraði konungurinn honum og dró til sín hluta af glæsilegu hreysikattaskinnsskikkjunni sinni.

En litli prinsinn furðaði sig. Þessi pláneta var agnarlítil. Yfir hverju átti konungurinn eiginlega að ríkja?

-Herra, sagði hann honum... ég biðst afsökunar á að spyrja þig...

-Ég skipa þér að spyrja mig, flýtti konungurinn sér að segja.

-Herra... yfir hverju ríkir þú?

-Yfir öllu, svaraði konungurinn, ósköp einfaldlega.

-Yfir öllu?

Konungurinn teiknaði plánetuna sína í loftið og svo hinar pláneturnar og stjörnurnar.

-Yfir öllu þessu? sagði litli prinsinn.

-Yfir öllu þessu... svaraði konungurinn.

Því hann var ekki bara alráður einvaldur, heldur alráður yfir öllum alheiminum.

-Og hlýða stjörnurnar þér?

-Vissulega, sagði konungurinn. Þær hlýða mér um leið. Ég líð ekkert agaleysi.

Litli prinsinn varð furðu lostinn að heyra um þvílíkt vald. Ef hann hefði sjálfur haft slíkt vald, hefði hann ekki bara getað horft á fjörutíu og fjögur, eða sjötíu og tvö, heldur jafnvel hundruð, eða jafnvel tvöhundruð sólsetur sama daginn[KM31.1], án þess að þurfa einu sinni að færa sætið sitt úr stað! Og úr því hann varð örlítið dapur af því að minnast yfirgefnu plánetunnar sinnar, beit hann í sig kjark til að biðja konunginn bónar:

-Ég myndi vilja sjá sólarlagið... Gætirðu gert mér þá ánægju að... skipa sólinni að setjast...

-Ef ég skipa hershöfðingja að fljúga frá einu blómi til annars eins og hann væri fiðrildi, eða að skrifa harmleik, eða að breyta sér í sjófugl og hershöfðinginn myndi ekki framkvæma skipunina sem hann fékk, hvorum væri það þá að kenna, honum eða mér?

-Það væri þá þér að kenna, sagði litli prinsinn af staðfestu.

-Nákvæmlega. Það verður að krefjast þess af hverjum og einum, sem viðkomandi getur gert, svaraði konungurinn. Valdið byggir jú fyrst og fremst á raunhæfni. Ef þú skipar fólkinu þínu að kasta sér í sjóinn, verður gerð bylting. Ég hef réttinn á að krefjast hlýðni, því að skipanir mínar eru raunhæfar.

-Og hvernig er þá með sólsetrið sem ég vildi sjá? minnti litli prinsinn hann á, enda gleymir hann aldrei neinni spurningu sem hann er á annað borð búinn að spyrja.

-Þú færð að sjá sólsetrið þitt. Ég krefst þess. En ég mun, samkvæmt eigin stjórnarháttum, bíða þangað til aðstæðurnar leyfa það.

-Hvenær verður það? vildi litli prinsinn fá að vita.

-Öh! Öh! svaraði konungurinn, sem leit fyrst á stórt dagatal , öh, öh! Það verður, um...um... það verður í kvöld um klukkan korter yfir sjö! Og þá muntu sjá að skipun minni verður hlýtt.

Litli prinsinn geispaði. Honum þótti leitt að fá ekki að sjá sólsetrið. Honum var líka farið að leiðast svolítið:

-Það er ekkert meira fyrir mig að gera hérna, sagði hann við konunginn. Ég held áfram!

-Ekki fara, svaraði konungurinn, stoltur af því að vera kominn með þegn. Ekki fara, ég geri þig að ráðherra!

-Ráðherra yfir hverju?

-Eh ráðherra yfir, ja... dómsmálaráðherra!

-En hérna eru engir til að dæma!

-Maður veit nú aldrei, sagði konungurinn. Ég hef nú ekki ferðast um allt konungsríkið ennþá. Ég er orðinn svo gamall og það er ekki pláss fyrir hestakerru hérna og ég þreytist svo af því að ganga.

-Ó! En ég er nú þegar búinn að sjá, sagði litli prinsinn, sem beygði sig til að gjóa augunum á hina hlið plánetunnar. Það eru engir aðrir menn þarna hinum megin...

-Þú dæmir þá bara sjálfan þig, svaraði konungurinn honum.. Það er það erfiðasta. Það er mun erfiðara að dæma sjálfan sig heldur en að dæma aðra. Ef manni tekst að dæma sjálfan sig rétt, þá er maður virkilega mikill spekingur.

-En ég get dæmt sjálfan mig, alveg sama hvar ég er staddur. Ég hef enga þörf fyrir að búa hérna.

-Öh! Öh! sagði konungurinn, ég held að það sé gömul rotta hérna á plánetunni einhvers staðar. Ég heyri í henni á nóttunni. Þú getur dæmt þessa gömlu rottu. Þú dæmir hana til dauða af og til. Þá er líf hennar upp á réttarkerfið komið. En þú náðar hana svo í hvert einasta skipti til að spara. Það er nefnilega bara ein hérna.

-Mig langar ekki að dæma neinn til dauða og ég held ég haldi bara áfram og fari héðan.

-Nei, sagði konungurinn.

En litli prinsinn var búinn að gera sig tilbúinn og vildi ekki angra gamla konunginn meir:

-Ef yðar hátign myndi vilja láta hlýða sér tímanlega, gætuð þér gefið mér raunhæfa skipun. Þér gætuð til dæmis skipað mér að fara innan einnar mínútu. Mér sýnist skilyrðin vera rétt...

Úr því að konungurinn var engu búinn að svara, hikaði litli prinsinn fyrst um sinn, en hélt síðan af stað eftir smá stund.

-Ég geri þig að sendiherra mínum, flýtti konungurinn sér að kalla.

Hann hljómaði mjög valdsmannslega.

Fullorðna fólkið er svo skrítið, sagði litli prinsinn við sjálfan sig, á meðan hann flaug gegnum geiminn.