Forward to the basics: Pavlos Georgiadis at TEDxUniversityofMacedonia - YouTube

Μεταγραφή: Andreas Tzekas Επιμέλεια: Dimitra Papageorgiou

Όταν ήμουνα μικρός περίπου 4 χρονών ήθελα να γίνω ζωγράφος.

Αλλά σύντομα ανακάλυψα ότι η ζωγραφική δεν είναι επάγγελμα.

Τουλάχιστον δεν μπορούσα

να την συνδυάσω στο παιδικό μου νου ως επάγγελμα.

Τελικά έγινα βοτανολόγος

και μάλιστα ειδικεύτηκα πιο συγκεκριμένα στην εθνοβοτανική.

Η εθνοβοτανική είναι η επιστήμη που μελετά τις αλληλεπιδράσεις

μεταξύ των κοινοτήτων των φυτών και των κοινοτήτων των ανθρώπων,

αυτή την πάρα πολύ βασική και πρωταρχική σχέση

που συνδέει την ανθρωπότητα με το φυσικό κόσμο.

Τα τρόφιμα που τρώμε, τα φάρμακα που παίρνουμε,

τα ρούχα που φοράμε και τα σπίτια που μένουμε

αποτελούν προϊόν εξέλιξης αυτής της πάρα πολύ βασικής σχέσης μας με την φύση.

Είναι μια σχέση που έχει εξελιχθεί

μέσα από αιώνες πρακτικής, συναναστροφής, εμπειριών και παραδόσεων.

Έτσι λοιπόν πριν από 10 χρόνια

πήρα την απόφαση να ασχοληθώ με την μελέτη αυτών των σχέσεων

και άρχισα να ταξιδεύω.

Βρέθηκα στα βουνά της Ινδίας, της Κίνας, της Ταιλάνδης.

Βίωσα καταστάσεις όπου έπρεπε να περάσω εβδομάδες και μήνες

με ορεσίβιες αυτόχθονες φυλές στα Ιμαλάια

βαθιά σε κοιλάδες όπου έπρεπε να περπατήσω 35 χιλιόμετρα

για να βρεθώ σε χωριά που δεν είχαν ηλεκτρικό

που δεν είχαν πρόσβαση σε νερό στα 3,5 χιλιάδες μέτρα.

Και οι εικόνες περνούσαν τόσο συνταρακτικά γρήγορα

μπροστά από τα μάτια μου.

Μπορεί την Δευτέρα να ήμουν στις πηγές του Γάγγη στα Ιμαλάια

και το επόμενο Σάββατο, μετά από 5 μέρες,

να είμαι σε ένα νοσοκομείο στην Στουτγάρδη.

Όλη αυτή η εμπειρία όπως καταλαβαίνετε

χαρακτηριζόταν από πάρα πολλές έντονες αντιθέσεις.

Από την μία η ζωή απλή, με τα βασικά και από την άλλη η υψηλή τεχνολογία

και οι φρενήρεις ρυθμοί των δυτικών πόλεων.

Από την μία τα παιδάκια στα Ιμαλάια που ξυπνούσαν κάθε πρωί

παίρνοντας από το σπίτι μαζί τους ένα κούτσουρο

για να ζεσταθούν όλα μαζί στο σχολείο

και από την άλλη τα αμίλητα πρόσωπα μέσα στα λεωφορεία, τα τραμ και τα μετρό.

Από την μία οι γυναίκες στα βουνά της Ταϊλάνδης

που σκαρφάλωναν σε δέντρα 20-25 μέτρα ψηλά

για να συλλέξουν εδώδιμα άνθη τα οποία ανθίζουν

μόνο μια εβδομάδα τον χρόνο

και από την άλλη ο κιμάς μέσα στο πλαστικό κουτί στο Σούπερ Μάρκετ.

Από την μία τα τροπικά δάση στο Γιουνάν που αποψιλώνονται με ραγδαίους ρυθμούς

για να δώσουν την θέση τους σε μονοκαλλιέργειες καουτσούκ

και από την άλλη τα εξάλιτρα SUV μέσα στις πόλεις να σουλατσάρουν

και να είναι μάλιστα τα τοτέμ

της υλικής επιτυχίας του δυτικού κόσμου.

Όμως αυτές οι αντιθέσεις ήτανε πολύ έντονες και σε προσωπικό επίπεδο.

Η εθνοβιολογία βλέπετε είναι μια επιστήμη η οποία πατάει

από την μια στις φυσικές επιστήμες και με το άλλο πατάει στην ανθρωπολογία,

την εθνογραφία, τη μεταφυσική.

Στις κοινότητες που ζούσα εκεί στην Ασία και δούλευα μαζί τους

υπάρχουν άυλες έννοιες όπως η αρμονία, η πνευματικότητα, η μη βία

οι οποίες είναι πάρα πολύ κεντρικές ιδέες μέσα στην εκεί κουλτούρα.

Από την άλλη σαν νέος ερευνητής έπρεπε να δουλέψω με έναν τρόπο

επίπονα μεθοδικό και επιστημονικό για την καταγραφή,

τη συστηματοποίηση και την ταξινόμηση της τοπικής χλωρίδας.

Έτσι βίωνα καταστάσεις οι οποίες θαρρώ υπήρχαν στιγμές όπου κάθε μου λέξη,

κάθε πράξη, κάθε αντίδραση και κάθε απόφαση έπρεπε να ισορροπήσει

μεταξύ εντολών που έπαιρνα και από το αριστερό και από το δεξί

μέρος του εγκεφάλου μου.

Τώρα δεν ξέρω αν αυτό αποτελεί κάποια πνευματική διαταραχή

αλλά άμα χρειάζομαι βοήθεια να μου το πείτε σας παρακαλώ.

Σιγά-σιγά άρχισα να εκπαιδεύω τον εαυτό μου.

Άρχισα ν' ακούω περισσότερο,

άρχισα να σέβομαι τον δίπλα μου περισσότερο,

άρχισα να βλέπω το δίκαιο στα λεγόμενα του συνομιλητή μου

και σιγά σιγά άρχισα να καταλαβαίνω ότι στην τελική όλοι έχουμε δίκιο.

Όλοι λέμε το ίδιο πράγμα χρησιμοποιώντας διαφορετικές λέξεις

και διαφορετικά παραδείγματα ώστε να εκφράσουμε τις θέσεις μας.

Όμως δυστυχώς ή ευτυχώς έχουμε μεγαλώσει σε ένα κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον

το οποίο χαρακτηρίζεται από πάρα πολλούς -ισμούς:

Καπιταλισμός, σοσιαλισμός, κομμουνισμός, χριστιανισμός, ισλαμισμός.

Όμως οι -ισμοί δημιουργούν δυισμούς και οι δυισμοί δημιουργούν συγκρούσεις.

Όμως κατά την ταπεινή μου άποψη στις σημερινές συνθήκες

με όλες αυτές τις παγκόσμιες προκλήσεις

που έχουμε ως ανθρωπότητα ν' αντιμετωπίσουμε

δεν έχουμε άλλο χρόνο να χάνουμε με συγκρούσεις.

Αντίθετα πρέπει να χτίσουμε γέφυρες,

πρέπει να βρούμε ποια είναι τα κοινά σημεία συνεννόησης

και να βρούμε σ' αυτά τα κοινά προβλήματα, κοινές λύσεις.

Ανεξάρτητα από το πόσο μικρός ή μεγάλος μπορεί εγώ να νιώθω ή ανεξάρτητα

από τις διαφορές που χαρακτηρίζουν τις ταυτότητές μας.

Πρέπει να βρούμε κοινούς κώδικες επικοινωνίας.

Τι είναι αυτό που πραγματικά μας ενώνει

και να αρχίσουμε να χτίζουμε γέφυρες μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών,

διαφορετικών ιδεολογιών, γέφυρες μεταξύ της κάθε διαφορετικής

κουλτούρας σκέψης.

Και λίγο όπως η εθνοβιολογία, που από την μία είναι η παραδοσιακή γνώση

των παππούδων και των γιαγιάδων και από την άλλη

είναι η επιστημονική μέθοδος, έτσι άρχισα να κοιτάζω και εγώ μέσα μου

για να βρω ποια είναι αυτά τα βασικά και αυτόχθονα στοιχεία τα οποία

συνδέουν εμένα ως άνθρωπο με την ίδια μου την φύση.

Ξέρετε, οι πιο δυνατές μνήμες μας

σχετίζονται με αισθήματα, εμπειρίες, τοποθεσίες, πρόσωπα, αντικείμενα

και είναι τα συναισθήματα που μας συντροφεύουν για όλη μας την ζωή

και μάλιστα μπορούν να ξαναζωντανέψουν στην καθημερινότητά μας

με πάρα πολλούς απλούς τρόπους.

Με μια εμφάνιση, ένα τραγούδι, έναν ήχο που θα ακούσουμε,

μια μυρωδιά, μια γεύση ή μια εμφάνιση.

Εγώ μεγάλωσα σε ένα πάρα πολύ όμορφο τοπίο.

Στο χωριό μου στην Μάκρη, λίγο έξω από την Αλεξανδρούπολη έχουμε

έναν από τους πιο αρχαίους ελαιώνες της Μεσογείου

με δέντρα εξακοσίων και οχτακοσίων ετών.

Πάρα πολύ μεγάλα δέντρα.

Θυμάμαι τον παππού μου να με παίρνει μαζί του περίπου τέτοιο καιρό

κάθε χρόνο να μαζεύουμε ελιές.

Θυμάμαι την γιαγιά μου την Καλυψώ να διαλέγει τις ελιές με το χέρι

και έχω ακόμα στην μύτη μου την μυρωδιά από το φρεσκο-καβουρδισμένο αμύγδαλο

όταν έφτιαχνε κάθε χρόνο το Χαλβά για να γιορτάσουμε το πρωτόλαδο.

Έτσι το φαγητό, η τροφή και η γη έγινε για μένα αυτός ο πολύ βασικός δεσμός

με όλες αυτές τις εμπειρίες, τα συναισθήματα και τις μνήμες

που σας προανέφερα.

Έτσι για μένα πλέον η τροφή δεν είναι απλώς μια καθημερινή ανάγκη.

Αλλά είναι ένας τρόπος με τον οποίο αλλάζω τον κόσμο.

Τουλάχιστον αλλάζω το δικό μου κόσμο.

Αλλά ας δούμε λίγο τη σχέση του ανθρώπου με την τροφή σήμερα.

Σήμερα υπάρχουν αρκετά είδη ανθρώπων.

Μερικοί από αυτούς ... όχι μερικοί, πάρα πολλοί δεν έχουν να φάνε.

Ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι σήμερα υποφέρουν από την πείνα.

Κατ' εμέ, είναι ένας απαράδεκτα μεγάλος αριθμός.

Υπάρχουν άνθρωποι που τρώνε μηχανικά.

Απλώς βάζουν καύσιμο στην μηχανή.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν προσέχουν καθόλου τι τρώνε, από άποψη ποιότητας

και υπάρχουν άνθρωποι που προσέχουν τι τρώνε,

αλλά δεν ενδιαφέρονται για οτιδήποτε άλλο που έχει σχέση με την αγροτική παραγωγή.

Το μόχθο των αγροτών, τις επιπτώσεις στο περιβάλλον.

Οπότε η ερώτηση που δημιουργείται αυτόματα είναι:

Τι είδους άνθρωπος θέλω να είμαι εγώ;

Με ενδιαφέρει να τρώω με ένα τρόπο που σέβεται το περιβάλλον;

Με ενδιαφέρει να τρώω με έναν τρόπο που δεν στερεί τροφή από κάποιον άλλο

πάνω στην γη.

Με ενδιαφέρει να γνωρίζω τι βάζω μέσα στον οργανισμό μου;

Τι μοιράζομαι με την οικογένειά μου και τους φίλους μου;

Θέλω να σας κάνω μια ερώτηση:

Σας παρακαλώ σηκώστε το χέρι σας όσοι από εσάς έχουν κινητό τηλέφωνο.

Μπράβο, μπράβο, εννοείται.

Πόσοι από εσάς έχουνε smartphone.

Κάμποσοι.

Προσοχή τώρα.

Πόσοι από εσάς γνωρίζετε πού ήταν η τροφή σας χθες το βράδυ;

Το ψωμί που φάγατε σήμερα το πρωί, έρχεται από ένα αλεύρι που έγινε

από κάποια σιτηρά.

Πού ήταν αυτά ξέρετε;

Έχουμε πρόβλημα.

Στην ουσία έχουμε ξεχάσει τα βασικά

και όταν λέω τα βασικά εννοώ τα απολύτως βασικά.

Ωπ χαλάσαμε το παρκέ. (Χειροκρότημα)

Ξέρετε λοιπόν ότι μέσα σε αυτήν εδώ τη χούφτα χώμα

υπάρχουν περισσότεροι ζωντανοί οργανισμοί

από όλους τους ανθρώπους που κατοικούν πάνω στον πλανήτη;

Η κάθε ανάσα καθαρού αέρα που παίρνουμε,

το κάθε ποτήρι καθαρό νερό που πίνουμε,

το κάθε πιάτο καθαρής υγιεινής τροφής που τρώμε, βασίζεται σε πάρα πολύ βασικές

οικολογικές λειτουργίες οι οποίες βασίζονται στην υγεία των εδαφών.

Η ακμή και η παρακμή των πιο σημαντικών πολιτισμών βασίστηκε στον τρόπο

που διαχειρίστηκαν τα εδάφη τους.

Το πιο πιθανό είναι ότι

και ο δικός μας πολιτισμός,

η ακμή και η παρακμή του δικού μας πολιτισμού,

εξαρτάται από αυτό.

Όμως ενώ το έδαφος είναι ένας τόσο σημαντικός φυσικός πόρος,

γνωρίζουμε τόσο λίγα πράγματα γι' αυτό και στην ουσία το καταστρέφουμε.

Θα σας δείξω ένα άλλο παράδειγμα.

Αυτό είναι ένα μήλο από την Έδεσσα.

Φανταστείτε ότι αυτό το μήλο είναι ο πλανήτης μας, η γη.

Από αυτό θα αφαιρέσω τα τρία τέταρτα

τα οποία αντιστοιχούν στους ωκεανούς, τα ποτάμια, τις θάλασσες.

Οπότε αυτό εδώ είναι όλη η γη.

Το χώμα, το έδαφος στο οποίο ζούμε, δημιουργήσαμε τον πολιτισμό μας, κτλ.

Από αυτό αφαιρώ το ένα τρίτο το οποίο αντιστοιχεί στην έρημο.

Γη την οποία, δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε.

Από αυτό θα αφαιρέσω πάλι το μισό,

το οποίο αντιστοιχεί στις πόλεις,

σε όλο αυτό το έδαφος που έχουμε καλύψει με μπετό.

Οπότε αυτό το πάρα πολύ μικρό κομματάκι γης, είναι αυτό που έχουμε

για να καλλιεργήσουμε την τροφή μας.

Μάλιστα είναι αυτό το μικρό κομμάτι του φλοιού της γης, το οποίο

είναι το έδαφος πάνω στο οποίο βασίζουμε όλη μας την επιβίωση.

Ξέρετε το έδαφος δεν είναι μόνο ένας φυσικός παράγοντας

αλλά είναι και ένας κοινωνικός παράγοντας.

Η επιβίωση όλων μας εξαρτάται, από την επιβίωση του εδάφους.

Στην ουσία γνωρίζουμε τόσο λίγο.

Μόνο 10% της βιοποικιλότητας που υπάρχει στον έδαφος.

Μόνο αυτό γνωρίζουμε και ειλικρινά δεν ξέρω σε τι μέλλον

μπορούμε να ελπίζουμε, όταν συνεχίζουμε να χάνουμε

τα υγιή και γόνιμα εδάφη με ρυθμούς περίπου 1% κάθε χρόνο.

Στην ουσία με όλα αυτά τα βαριά μηχανήματα που χρησιμοποιούμε στην γεωργία,

μετατρέπουμε το έδαφος σε έρημο και όταν δεν το κάνουμε αυτό το καλύπτουμε

κάτω από μπετόν στις πόλεις.

Τελικά αν νοιαζόμαστε για ένα πλανήτη υγιή,

με ανθρώπους υγιείς και χαρούμενους τότε η προστασία του εδάφους είναι πιθανόν

το πρώτο πράγμα που πρέπει να έχουμε υπόψη μας.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη πρόκληση της γενιάς μας.

Να γεφυρώσουμε το χάσμα.

Να συνδεθούμε ξανά με την γη.

Ας αρχίσουμε με τα παιδιά.

Ας δημιουργήσουμε σχολικούς κήπους.

Για κάθε φαστφουντάδικο που ανοίγει σε μια πόλη, θα πρέπει να γίνεται

και ένας σχολικός κήπος και αυτό προσέξτε,

δεν σημαίνει να μάθουμε τα παιδιά

πως να μεγαλώνουν τομάτες, αγγούρια και μελιτζάνες.

Έχει να κάνει με το να τους μάθουμε πώς να δημιουργούν έδαφος,

πως να μεγαλώνουν τον βασικότερο και πιο σημαντικό πόρο που έχουμε.

Ας υποστηρίξουμε τους νέους παραγωγούς που παράγουν με τρόπο

βιολογικό και αναγεννητικό προς τους φυσικούς πόρους.

Ας στηρίξουμε όλους αυτούς τους νέους ανθρώπους

που γυρνάνε στις παραδόσεις και στην γη

και ας τους βοηθήσουμε να γίνουν

το νέο διεθνές μοντέλο του αγρότη του μέλλοντος που είναι μορφωμένος,

κοινωνικά δικτυωμένος,

εξωστρεφής, που έρχεται σε επαφή με άλλους παραγωγούς

και έρχεται σε επαφή με τον καταναλωτή.

Ας προτιμήσουμε εστιατόρια που σέβονται την εντοπιότητα και την εποχικότητα.

Ας γίνουμε και εμείς ένας από τους 300

που συνεργάζονται για να πετύχουν

μια πιο τίμια και δίκαιη αλυσίδα διανομής

Στην τελική ας παράξουμε

εμείς οι ίδιοι ένα μέρος της τροφής μας.

Σήμερα το να παράγεις ένα μέρος της τροφής σου,

είναι σαν να τυπώνεις χρήμα.

Και μην μου πείτε ότι δεν έχετε χρόνο

γιατί οποιαδήποτε στιγμή ανοίξω την τηλεόραση, βρίσκεται κάποιος

με ένα τηγάνι στο χέρι και μαγειρεύει.

Μήπως αντί να βλέπουμε τηλεόραση, πρέπει να είμαστε

εκεί έξω και να ασχολούμαστε με τα μποστάνια μας,

τα μπαλκόνια μας και τους κήπους μας;

Να καταλάβουμε δηλαδή ότι και ο ρόλος μας ως καταναλωτές είναι πάρα πολύ σημαντικός

αλλά και ευθύνη μας.

Ας μην πιστεύουμε ότι το καλό και ποιοτικό φαγητό,

είναι μόνο για τους λίγους.

Θα σας δείξω ένα άλλο παράδειγμα εδώ.

Εδώ έχω ένα κιλό πατάτες.

Ένα κιλό πατάτες συμβατικές κοστίζουν ογδόντα λεπτά.

Ένα κιλό πατάτες βιολογικές,

κοστίζουν ένα ευρώ και είκοσι λεπτά.

Θα μπορούσατε να πείτε ότι είναι λίγο πιο ακριβές.

Εδώ έχω ένα κιλό πατάτες,

σε αυτήν την μορφή.

Δεκαέξι ευρώ και είκοσι λεπτά.

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Πως φτιάξαμε ένα διατροφικό σύστημα, στο οποίο τα σκουπίδια

για τον οργανισμό μας και τα σκουπίδια για τον πλανήτη

έχουν την μεγαλύτερη αξία και τιμή.

Τι γεύση περιμένουμε από μια μελιτζάνα αυτού του μεγέθους;

Ορίστε. (Γέλια)

Όλα λοιπόν είναι θέμα προτεραιοτήτων.

Όμως δυστυχώς

έχουμε φτάσει σε σημείο που γνωρίζουμε τόσα πολλά,

αλλά καταλαβαίνουμε τόσα λίγα.

Ξοδεύουμε 250 ευρώ κάθε μήνα για να βάλουμε βενζίνη στο αυτοκίνητό μας

και πηγαίνουμε στα παιδιά μας και στην οικογένειά μας

και τους δίνουμε τα χειρότερης ποιότητας τυριά και γαλακτοκομικά

από τα πολυεθνικά σούπερ μάρκετ

νομίζοντας ότι είναι φθηνά.

Ε λοιπόν, δεν είναι φθηνά.

Οι επιδοτήσεις στην βιομηχανική και μεγάλης κλίμακας γεωργία

κάνουνε αυτά τα προϊόντα φθηνά.

Η διαφήμιση κάνει αυτά τα προϊόντα φθηνά.

Το τι βάζω στο πιάτο μου, ο τρόπος που παράγω έχει επίπτωση

στην οικονομία, το τοπίο, τον ίδιο τον ανθρώπινο πολιτισμό μας

και μάλιστα κάθε μέρα ψηφίζουμε με το πιρούνι μας

για το τι είδους γεωργία και τι είδους πλανήτη θέλουμε.

Έχουμε τρείς ψήφους μάλιστα κάθε μέρα.

Μια με κάθε γεύμα.

Έτσι αυτόματα η τροφή, αναλαμβάνει και έναν άλλο ρόλο,

η τροφή γίνεται μια εξόχως πολιτική πράξη

και δεν ορίζω την πολιτική έτσι όπως την ορίζουν οι πολιτικοί μας.

Την ορίζω την πολιτική έτσι όπως την ορίζουμε εμείς οι πολίτες,

οι πολλοί, η κοινωνία.

Όμως το καλό με το καλό φαγητό είναι ότι για το επιτύχουμε

και για να το βελτιώσουμε στην ζωή μας

δεν χρειάζεται να θυσιάσουμε κάποιες από τις ελευθερίες μας.

Αντίθετα το να ανοίξουμε τα μάτια μας στην καλή ποιότητα, στην καλή γεύση,

είναι στην ουσία σαν να ανοίγουμε ένα πορτάκι στην απόλαυση.

Το να φτιάξουμε ένα διατροφικό κίνημα είναι η επανάσταση που χρειαζόμαστε,

η μη βίαιη επανάσταση.

Και μια επανάσταση

που θα βασιστεί στην απόλαυση σ' αυτό που μας δίνει χαρά.

Στην απόλαυση της μοναδικής ελληνικής μεσογειακής διατροφής.

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για εμάς τους νέους.

Η γενιά μας υποφέρει από μια κρίση, για την οποία δεν ευθύνεται.

Αυτό που χρειάζεται η γενιά μας δεν είναι WiFi σε όλη την Ελλάδα.

Αυτό που χρειάζεται η γενιά μας είναι να επανακτήσει την αίσθηση

της αξιοπρέπειας, της ελπίδας, αλλά και την αίσθηση του ελέγχου

για το μέλλον μας.

Αυτήν την στιγμή στην Ελλάδα δεν υπάρχει άλλος πιο αυτόχθονος και αυθεντικός πόρος

από την διατροφή μας, από τον διατροφικό μας πλούτο.

Δεν είμαστε εμείς οι νέοι που πρέπει να περιμένουμε

αλλά αυτοί που πρέπει να αναλάβουμε...

Και αν νομίζετε ότι είμαστε μόνοι μας,

σας λέω ότι δεν είμαστε.

Δείτε στον κόσμο όλα τα φωτεινά παραδείγματα

από ανθρώπους και κοινότητες,

που αλλάζουνε τον κόσμο με μία πιρουνιά και με μια φτυαριά.

Στην Ελλάδα δεν έχουμε βαριά βιομηχανία.

Δεν φτιάχνουμε αυτοκίνητα και αεροπλάνα.

Η δική μας η Φεράρι είναι οι ελιές μας,

τα κρασιά μας,οι τραχανάδες μας, τα τυριά μας και τα ψάρια μας.

Όλα αυτά τα προιόντα της ελληνικής γής.

Ας ενημερωθούμε και ας σκεφτούμε

και ας φτιάξουμε μια νέα κοινωνία εμείς οι πολίτες.

Να έρθουμε σε επαφή, να πιούμε ένα κρασί,

να πιούμε μια ρακί,

να τολμήσουμε ν' ανοίξουμε την καρδιά μας ο ένας στον άλλον.

Ας τολμήσουμε.

Μπορεί να έχουμε την αίσθηση ότι ο κόσμος μας

δεν ήταν ποτέ χειρότερος όμως δεν υπήρξε ποτέ και καλύτερος.

Ας δούμε όλοι αυτήν την ομορφιά που υπάρχει γύρω μας,

ας δούμε όλοι αυτήν την ομορφιά που υπάρχει μέσα μας

και ας γιατρέψουμε τους διπλανούς μας, ας γιατρέψουμε τις γειτονιές μας,

τις πόλεις μας, την χώρα μας, τον πλανήτη μας.

Δεν αρκεί να λέμε ότι ο πλανήτη μας είναι άρρωστος και υποφέρει

πρέπει εμείς οι ίδιοι να γίνουμε το ανοσοποιητικό σύστημα.

Ας τολμήσουμε.

Εδώ και τώρα. (Χειροκρότημα)