Why Is There A Russian In My Bus?

Κάποτε μετακόμισα από την Κρήτη στην Αθήνα για να σπουδάσω στο Πανεπιστήμιο.

Γρήγορα έμαθα πως όταν είσαι στο μετρό, στο λεωφορείο και στα άλλα μέσα μεταφοράς

δεν υπάρχει πάντα κάποιος που ελέγχει αν έχεις εισιτήριο ή όχι.

Για αυτό αποφάσισα, το ίδιο γρήγορα, πως τις περισσότερες φορές δε θα αγοράζω εισιτήρια.

Μια μέρα πήρα το λεωφορείο - χωρίς εισιτήριο, φυσικά - και κάποια στιγμή, μπήκαν στο ίδιο λεωφορείο δύο άντρες:

‘'Τα εισιτήριά σας, παρακαλώ.‘'

‘'Σκατά‘' , σκέφτηκα. Ελεγκτές εισιτηρίων.

Πίεσα το stop για να μπορέσω να κατέβω από το λεωφορείο και να μην καταλάβουν ότι δεν έχω εισιτήριο.

Από τους δύο ελεγκτές, ο ένας ήταν πολύ ανυπόμονος και θυμωμένος.

Κάποιοι επιβάτες προσπαθούσαν να του πουν ψέματα, ότι ‘'εδώ είχα το εισιτήριό μου αλλά το έχασα!‘', και αυτό τον έκανε ακόμα πιο θυμωμένο.

Ο άλλος άντρας ήταν ζεν σαν βουδιστής μοναχός, και αυτό κάπως έφερνε την ισορροπία στο σύμπαν.

Έλεγξαν το μισό λεωφορείο, και τώρα στέκονταν μπροστά μου: ‘'Το εισιτήριό σας, παρακαλώ.‘'

Αυτό που έκανα μετά, είναι απο εκείνα τα τρελά πράγματα που σήμερα δε θα έκανα ποτέ,

αλλά εξακολουθώ να είμαι πολύ εντυπωσιασμένη με τον εαυτό μου που τα έκανε τότε, στο παρελθόν.

Οι ελεγκτές κοίταζαν εμένα. Εγώ κοίταζα τους ελεγκτές, μπερδεμένη. Πολύ μπερδεμένη.

Επειδή δε μοιάζω πολύ με ελληνίδα, και επειδή μουρμούρισα μερικές λέξεις στα αγγλικά, υπέθεσαν ότι ήμουν τουρίστρια.

Ο Νευριασμένος Ελεγκτής μού γρύλισε στα αγγλικά: ‘'ΤΙΚΕΤΣ, ΠΛΙΖ!!!‘'

‘'... Oh! I am a student!‘' απάντησα.

*'Kalinka' playing in the background* Έβγαλα από το πορτοφόλι μου τη φοιτητική κάρτα μου και τους είπα ότι είμαι από τη Ρωσία (καθώς έβαζα λίγη έξτρα ρώσικη προφορά όσο μιλούσα)

και οτι μόλις είχα έρθει στην Ελλάδα για να σπουδάσω.

Το όνομά μου είναι όντως ρώσικο λόγω της καταγωγής των γονιών μου, και πάνω στη φοιτητική κάρτα όντως έγραφε ότι ξεκίνησα τις σπουδές μου εκείνο το μήνα

- άρα φαινόταν ότι έλεγα την αλήθεια.

‘'Ναι αλλά ΠΟΥ είναι το εισητήριό σας;;;‘' επέμενε ο Θυμωμένος άντρας, που τώρα γινόταν ακόμα πιο ανυπόμονος.

Πριν προλάβω να δώσω μια ψεύτικη δικαιολογία, μου μίλησε ο Βουδιστής Μοναχός:

‘'Για να χρησιμοποιήσεις το λεωφορείο πρέπει να έχεις ένα εισιτήριο, αλλά εσύ δεν έχεις. Άρα, πρέπει να πληρώσεις πρόστιμο‘'.

Κοίταξα τον άντρα με τα γκρίζα μαλλιά και την ήρεμη φωνή.

Προσπάθησα να μιμηθώ τη γαλήνη του. Κράτησα τη δική μου φωνή ήρεμη, αλλά σταθερή.

Καμπούριασα λίγο την πλάτη μου για να φαίνομαι μικρότερη, και στο βλέμμα μου υπήρχε μια μίξη από σύγχυση, απολογία και ντροπή:

‘'Λυπάμαι πολύ, κύριε‘', είπα. ‘'Είμαι εδώ μόνο μια εβδομάδα και μου είπαν ότι οι φοιτητές μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα μέσα μεταφοράς δωρεάν,

μόνο με τη φοιτητική τους κάρτα.

Αν έκανα λάθος, φυσικά θα πληρώσω το πρόστιμο.‘' Ο Μοναχός φάνηκε χαρούμενος με αυτή την απάντηση.

Ο Ελεγκτής Τυφώνας είχε ελέγξει τους υπόλοιπους επιβάτες και είχε επιστρέψει σε εμάς:

‘'Κατεβαίνουμε στην επόμενη στάση‘', είπε με τη σκληρή φωνή του, ‘'θα έρθεις μαζί μας να πληρώσεις το πρόστιμο‘'.

Όταν βρεθήκαμε στη στάση, ο Θυμωμένος Ελεγκτής μίλησε με κάποιον στο τηλέφωνο. Δε ξέρω ποιος ήταν, αλλά ξέρω ότι μιλούσαν για εμένα.

Ο Ελεγκτής Δαλάι Λάμα γύρισε σε εμένα και, σαν να ήταν γονιός μου, μού εξήγησε με γλυκό και ήρεμο τρόπο:

‘'Ώς φοιτήτρια πρέπει να αγοράζεις εισιτήριο, απλά αυτό που είναι στη μισή τιμή, όχι αυτό με την ολόκληρη τιμή.

Να το θυμάσαι αυτό, γιατί αν δεν έχεις εισιτήριο, θα πληρώνεις πρόστιμο.‘'

Σήκωσα τα φρύδια μου με μια αντίδραση ψεύτικης συνειδητοποίησης:

‘'Ωωωω! Δεν το ήξερα! Μου είπαν ότι μπορώ να χρησιμοποιώ τα μέσα μεταφοράς δωρεάν, αλλά όπως καταλαβαίνω, αυτό δεν είναι σωστό.

Με συγχωρείτε για αυτό, κύριε.‘'

‘'Είναι εντάξει, όμως να το θυμάσαι την επόμενη φορά.‘' ‘'Ευχαριστώ, θα το κάνω.‘'

Με την ίδια φιλική προθυμία μού έδειξε το πιο κοντινό περίπτερο για να αγοράσω ένα εισιτήριο, και μετά, γύρισε στο Θυμωμένο φίλο του:

‘'Έλα, είναι εντάξει. Η κοπέλα είναι καινούρια εδώ και δεν ήξερε. Θα την αφήσουμε να φύγει.‘'

Μου είπε αντίο και σαν όραμα απο Νιρβάνα, πήρε τον θυελλώδη φίλο του και εξαφανίστηκε.

Στάθηκα στο ίδιο σημείο για λίγα λεπτά, και ένιωθα ευγνώμων που κατάφερα να ξεφύγω και να μην πληρώσω πρόστιμο.

Όπως μου είπαν, πήγα στο περίπτερο, αλλά ήμουν παρανοϊκή και σκεφτόμουν ότι ο άντρας που δούλευε στο περίπτερο ήταν, με κάποιο τρόπο,

κι αυτός ένας Ελεγκτής - μέλος μιας Μυστικής Ομάδας Δημοσίων Μεταφορών που δουλεύει ακούραστη μέρα και νύχτα για να πιάνει παραβάτες σαν εμένα.

Με αυτή τη σκέψη στο μυαλό, αποφάσισα να συνεχίσω να παίζω τον Οσκαρικό ρόλο της Άσχετης Ρωσίδας Φοιτήτριας μέχρι να φτάσω στο σπίτι

- αυτή τη φορά ως μια καλή πολίτης, με ένα εισιτήριο σε μισή τιμή.