where are you really from?

Και, Δαρεία, από πού είσαι;

Εεεμμμ ...

Από πού είμαι; (Καλή ερώτηση)

- Είμαι από την Ελλάδα! - Είμαι από την Κρήτη!

- Είμαι από παντού. - Από την Ουκρανία!

- Είμαι από τη Μητέρα Γη. - Δεν είμαι από πουθενά ...

Όταν οι άνθρωποι με ρωτάνε από πού είμαι, συχνά νιώθω πως είναι πολύ δύσκολο να δώσω μία απάντηση,

όχι γιατί δεν ξέρω ποια είναι η απάντηση, αλλά γιατί δεν ξέρω ποια είναι η απάντηση που εγώ θέλω να τους λέω.

Τι εννοώ με αυτό;

Όταν ήμουν παιδί, μου άρεσε να λέω ότι είμαι από την Ουκρανία.

Αν με ρωτούσαν οι έλληνες, αν έβλεπαν ότι δε μοιάζω πολύ με ελληνίδα, και με ρωτούσαν 'Α, από πού είσαι;'

έλεγα ότι είμαι από την Ουκρανία γιατί ήθελα να δείχνω ξένη και διαφορετική

- παρόλο που υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι από την πρώην Σοβιετική Ένωση, Ρωσία, Ουκρανία που ζουν στην Ελλάδα -

οπότε, στην πραγματικότητα δεν ήμουν πολύ διαφορετική, αλλά ήθελα να πιστεύω ότι είμαι διαφορετική.

Και στους ξένους, επίσης, αν ταξίδευα κάπου στο εξωτερικό ή αν οι τουρίστες στην Ελλάδα με ρωτούσαν από πού είμαι, επίσης έλεγα 'Από την Ουκρανία',

και αν με ρωτούσαν επιπλέον λεπτομέρειες, από ποια πόλη της Ουκρανίας είμαι, για παράδειγμα, τότε έλεγα

'Α, όχι, δε γεννήθηκα στην Ουκρανία, απλά η μητέρα μου είναι από την Ουκρανία αλλά εγώ γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Ελλάδα.'

Επίσης ήθελα να δείχνω πιο ~ μυστήρια ~ και διαφορετική και ξένη και ... όλα αυτά.

Μετά, όταν ξεκίνησε η οικονομική κρίση στην Ελλάδα και λίγα χρόνια αργότερα ντρεπόμουν να λέω ότι είμαι από την Ελλάδα

γιατί πίστευα ότι οι όλοι άνθρωποι έξω από την Ελλάδα πίστευαν ότι η Ελλάδα είναι μία κακή χώρα

και ότι όλοι οι έλληνες είναι κακοί άνθρωποι που δεν θέλουν να δουλεύουν και ...

Τα τελευταία χρόνια ξεπέρασα αυτή τη ντροπή, και τώρα απλά λέω ότι είμαι από την Ελλάδα, και αν κάποιος με ρωτήσει παραπάνω λεπτομέρειες,

για παράδειγμα, από πού είναι οι γονείς μου, τότε θα πω ότι η μητέρα μου είναι από την Ουκρανία, γιατί αυτή είναι η αλήθεια!

Όπως είπα πριν, η μητέρα μου μετανάστευσε στην Ελλάδα είτε λίγο πριν, είτε λίγο μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης,

αλλά δε νομίζω ότι συμπαθεί ιδιαίτερα την Ελλάδα σαν χώρα,

έτσι και εγώ σαν παιδί υιοθέτησα αυτό τον τρόπο σκέψης, ότι η Ελλάδα είναι μια κακή χώρα, ότι τίποτα δε δουλεύει ότι όλα είναι χάλια, όλα αυτά,

παρόλο που και εγώ ήμουν ελληνίδα.

Και μαζί με το αντιελληνικό κλίμα που υπήρχε στο σπίτι, αργότερα κατάλαβα ότι υπήρχε και ένα αντίουκρανικό κλίμα.

Ιδιαίτερα όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στην Ουκρανία το δυο χιλιάδες δεκατέσσερα, (2014) κατάλαβα ότι η εθνική ταυτότητα της μητέρας μου

μάλλον είναι πιο κοντά στην Ρωσία - μάλλον λόγω Σοβιετικής Ένωσης - και η Ουκρανία είναι για εκείνη ένα γεωγραφικό σημείο αναφοράς,

όχι απαραίτητα πολιτισμικό.

Για εμένα, ενώ η σχέση μου με την Ελλάδα έχει αποκατασταθεί, η σχέση μου με την Ουκρανία είναι λίγο ...

περίεργη.

Νιώθω τύψεις.

Νιώθω τύψεις γιατί δεν είμαι αρκετά ... ουκρανίδα;

Δεν μιλάω τη γλώσσα, για παράδειγμα, μιλάω Ρωσικά δε μιλάω Ουκρανικά, γιατί αυτά μιλούσαμε στο σπίτι.

Δεν έχω ταξιδέψει πολλές φορές στην Ουκρανία, έχω πάει τρεις φορές, τέσσερις, σε όλη τη ζωή μου;

Νιώθω ότι λόγω της καταγωγής μου, ίσως *θα έπρεπε* να κάνω πιο πολλά πράγματα και θα έπρεπε να διαβάζω πιο πολύ για την κουλτούρα

ή να πηγαίνω στη χώρα ή να μάθω τη γλώσσα και τα φαγητά και την μουσική κι όλα αυτά.

Αλλά δεν το κάνω και μερικές φορές νιώθω άσχημα γι' αυτό, παρόλο που δεν υπάρχει καμία προσδοκία

από την οικογένειά μου ή από οποιονδήποτε να είμαι πιο ουκρανίδα.

Δεν ξέρω, δεν ξέρω γιατί αισθάνομαι έτσι, αλλά

αισθάνομαι έτσι.

Μια ερώτηση που έρχεται πάρα πολύ συχνά είναι για το αν αισθάνομαι υπερήφανη που είμαι από την Ελλάδα

και είναι κάτι που το λέμε πολύ στην Ελλάδα ότι 'είμαι υπερήφανος που είμαι έλληνας', 'είμαι υπερήφανη που είμαι ελληνίδα'.

Αν κάποιος λοιπόν με ρωτήσει τώρα, εγώ θα πω ότι δεν ξέρω.

Όχι γιατί δεν αγαπάω την Ελλάδα, όπως είπα η Ελλάδα - είμαι ελληνίδα, αυτό δεν μπορώ να το αλλάξω,

απλά δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει να είσαι 'υπερήφανος' για το μέρος από το οποίο κατάγεσαι.

Γιατί, εγώ δεν επέλεξα το μέρος που θα γεννηθώ, και επίσης,

όταν λέμε 'είμαι υπερήφανος' τι ακριβώς εννοούμε;

Είμαι υπερήφανη για τον Πλάτωνα;

Την Ακρόπολη;

Τη δημοκρατία; Την τέχνη;

Τη μουσική; το φαγητό, δεν ξέρω;

Αν μπορώ να είμαι υπερήφανη για αυτά τα κατορθώματα και αυτά τα υπέροχα πράγματα που έγιναν

και που δημιουργήθηκαν σε αυτό το μέρος του κόσμου που σήμερα ονομάζουμε 'Ελλάδα',

τότε φαντάζομαι ότι μπορώ να είμαι υπερήφανη και για κατορθώματα ανθρώπων από άλλες περιοχές.

Δηλαδή, μπορώ να είμαι υπερήφανη για τα κατορθώματα του Albert Einstein, και τα κατορθώματα των Ίνκας, και της Amelia Earhart και του Δαλάι Λάμα

και του βασιλιά Δαρείου της Περσίας και της Wu Zetian στην Κίνα και των Μάορι και ...

Δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Δεν μπορώ να νιώθω υπερήφανη μόνο για ένα μικρό κομμάτι του κόσμου, με το οποίο εγώ δεν έχω καμία σχέση!

Εννοώ ότι είμαι πολύ υπερήφανη για τον Πλάτωνα αλλά εγώ δεν βοήθησα τον Πλάτωνα να γράψει αυτά που έγραψε, καταλαβαίνετε;

Η ιδέα για αυτό το βίντεο ήρθε από ένα σχόλιο που πήρα σε ένα από τα βίντεο,

και μία από τις ερωτήσεις που υπήρχαν στο σχόλιο ήταν αν αισθάνομαι στο σπίτι μου στην Ελλάδα ή στη Σκωτία που μένω τώρα.

Και η αλήθεια είναι, αισθάνομαι στο σπίτι μου και στις δύο χώρες, όπως και στην Ουκρανία όταν πηγαίνω νιώθω στο σπίτι μου

αλλά με διαφορετικό τρόπο: στην Ελλάδα νιώθω οικεία γιατί εκεί είναι η οικογένειά μου, πολλοί από τους φίλους μου,

όπως και στη Σκωτία νιώθω στο σπίτι μου γιατί εδώ είναι *κυριολεκτικά* το σπίτι μου και η δουλειά μου και η ζωή μου.

Αλλά νομίζω ότι τελικά, δεν είναι απαραίτητο να έχεις μεγαλώσει σε μία χώρα

ή να έχεις περάσει πάρα πολύ καιρό για να νιώθεις ότι είναι το σπίτι σου ή να νιώθεις σαν στο σπίτι σου.

Είμαι σίγουρη ότι αν σκεφτείτε μέρη στα οποία έχετε ταξιδέψει, είμαι σίγουρη ότι σε κάποια από αυτά τα μέρη

νιώσατε πάρα πολύ οικεία και άνετα, ενώ ήταν ίσως η πρώτη φορά που πήγατε σε αυτά τα μέρη.

Αλλά φυσικά όπως είπα, έχω πολύ μεγάλη αγάπη για την Ελλάδα.

Δεν ξέρω ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα αυτού του βίντεο.

Για εμένα είναι μάλλον ότι ενώ αγαπώ πολύ τη χώρα από την οποία είμαι, ο πλανήτης είναι πάρα πολύ μεγάλος για να αγαπάω μόνο ένα μικρό μέρος

και να νιώθω υπερήφανη μόνο για αυτό το μικρό μέρος.

Πρόσφατα ηχογράφησα ένα επεισόδιο με το Δημήτρη από το Easy Greek

και μιλήσαμε για την εθνική ταυτότητα και τι σημαίνει να είσαι μισός έλληνας και μισός από μία άλλη χώρα.

Θα υπάρχουν τα links κάπου εδώ, στο description, να ακούσετε αυτή τη συζήτηση, μου αρέσει πάρα πολύ γενικά να μιλάω για αυτό το θέμα.

Χάρηκα πάρα πολύ που πήρα αυτό το σχόλιο από τον ...

Desconhecido

*butchering the name but 10/10 for trying*