Ode To Lentils!

Σήμερα έφτιαξα για πρώτη φορά ελληνικό φαγητό. Έκανα φακές, μόνη μου. Yaaaay!

Ένας πολύ σημαντικός λόγος που είμαι ενθουσιασμένη για τις φακές μου είναι ότι έχω παράξενες συνήθειες στο φαγητό:

Είμαι vegan από επιλογή, και είμαι gluten free, όχι από επιλογή.

Όπως μπορείς να καταλάβεις, δε μπορώ να τρώω πολλά.

Και επειδή είμαι και λίγο τεμπέλα, τα τελευταία χρόνια τρώω πάνω - κάτω τα ίδια πράγματα:

παρόμοιο πρωινό, παρόμοιο μεσημεριανό, παρόμοιο βραδινό.

Εμένα προσωπικά δε με πειράζει καθόλου, αυτά που τρώω μου αρέσουν πάρα πολύ!

Οι φίλοι μου, βέβαια, δε μπορούν με τίποτα να καταλάβουν πώς μπορώ να έχω κάθε μέρα το ίδιο μενού. Τελοσπάντων.

Επειδή είμαι χαρούμενη με όσα τρώω, δεν ψάχνω να βρω περισσότερα φαγητά ή συνταγές.

Πολύ σπάνια σκέφτομαι: ‘'ααα, θα μπορούσα να φτιάξω κάτι καινούριο σήμερα''.

Επίσης, επειδή είμαι τόσο απασχολημένη b u s i n e s s w o m a n

και κάνω πάρα πολλά πράγματα, τις περισσότερες μέρες δεν έχω χρόνο να τρώω!

(Αυτό ήταν σαρκασμός. Αλλά επίσης, είναι λίγο αλήθεια.)

Μαζί με όλα αυτά, υπάρχει και το θέμα ότι δε μου αρέσει να μαγειρεύω.

Αν μια συνταγή χρειάζεται πάνω από μισή ώρα, γίνομαι ανυπόμονη

και σκέφτομαι όλα τα πράγματα που θα μπορούσα να κάνω αντί να στέκομαι να βλέπω το ρύζι να βράζει.

Θαυμάζω τους ανθρώπους που περνούν πολύ χρόνο στην κουζίνα

- που κόβουν, ψήνουν, βράζουν, τηγανίζουν, πολλές φορές ταυτόχρονα!

Στο τέλος, βέβαια, φτιάχνουν κάτι πάρα πολύ νόστιμο αλλά ο κόπος που χρειάζεται

μέχρι να είναι έτοιμο το φαγητό μού φαίνεται τεράστιος.

Και έκανα αυτό το μονόλογο για να σου πω ότι τον τελευταίο καιρό κάτι αρχίζει να αλλάζει.

Αγαπώ να τρώω τα ίδια πράγματα, αλλά αρχίζω να θέλω να εξερευνήσω, να ανακαλύψω, να δοκιμάσω κάτι καινούριο.

Όχι μεγάλες, δραματικές αλλαγές, κάτι μικρό κάθε φορά:

μια νέα σως, ένα νέο συστατικό, ένας διαφορετικός τρόπος μαγειρέματος, κάτι!

Αλλά, πώς ξεκίνησε η ιστορία με τις φακές;

Λοιπόν, δεν ξέρω αν σου έχει συμβεί, αλλά κάποιες φορές, από το πουθενά,

μου έρχεται μια έντονη λιγούρα για ένα πολύ συγκεκριμένο φαγητό.

Πριν από τρία χρόνια ήταν το sushi, κι έτσι έμαθα να φτιάχνω sushi.

Σήμερα ήταν οι φακές, και έτσι έφτιαξα φακές.

Η πρώτη φορά που δοκιμάζεις να κάνεις κάτι, συνήθως είναι η πιο δύσκολη.

Και αν ήσουν στην κουζίνα μου, θα έβλεπες το χάος:

Δεν ήξερα τι έκανα, τα μισά τα έκανα λάθος, δεν είχα αρκετά σκεύη ούτε αρκετά υλικά για τη συνταγή,

έπρεπε να κόψω τα λαχανικά σε πολύ μικρά κομματάκια και τα χέρια μου είχαν κουραστεί

και ενώ η συνταγή έλεγε πως χρειάζεται τριάντα λεπτά για να τα κάνεις όλα, εγώ χρειάστηκα μία ώρα!

Αλλά το χειρότερο από όλα ήταν το κρεμμύδι.

ΤΟ ΚΡΕΜΜΥΔΙ

Τι πρόβλημα έχει το κρεμμύδι; Γιατί σε κάνει να δακρύζεις;

Γιατί σε κάνει να μυρίζεις;

Και όλο το σπίτι μου, τα ρούχα, τα χέρια, τα μαλλιά μου, οι πετσέτες, το κινητό, το κρεβάτι, το μπάνιο,

το φυτό, τα πιάτα, το λάπτοπ, ο πλανήτης, όλα μυρίζουν κρεμμύδι, όλα είναι κρεμμύδι.

Εγώ είμαι κρεμμύδι. Εσύ είσαι κρεμμύδι. Αυτός είναι κρεμμύδι.

Εγώ και το κρεμμύδι δεν είμαστε καλοί φίλοι.

Είναι σημαντικό να το ξέρεις.

Τελικά, η συνταγή μου ήταν λίγο διαφορετική, κυρίως γιατί δεν είχα όλα τα υλικά

και δεν είχα σκοπό να πάω στο σουπερμάρκετ δεύτερη φορά, άρα, για ολο, χρησιμοποίησα ό,τι είχα.

Και οι φακές βγήκαν πάρα πολύ νόστιμες, και μπράβο μου!

Νιώθω ότι έτρεξα δέκα μαραθώνιους, αλλά τα κατάφερα.

Είμαι είκοσι έξι χρονών και πρώτη φορά σήμερα μαγείρεψα περίπλοκο φαγητό.

(Εδώ όλοι οι σεφ γελάνε.)

Αν η ενηλικίωση είναι παιχνίδι, εγώ μόλις έκανα level up.