From Greece to Scotland

Γεννήθηκα στην Κρήτη, μεγάλωσα στην Κρήτη, αλλά πάντα ήθελα να φύγω από την Κρήτη.

Όχι γιατί δεν αγαπούσα την πόλη μου ή το νησί μου, αλλά γιατί ήξερα ότι ο κόσμος είναι πολύ μεγαλύτερος από το μέρος που μένω.

Ήξερα ότι υπάρχουν άλλες κουλτούρες, άλλες θρησκείες, φαγητά, άλλα χρώματα, άλλοι άνθρωποι.

Αν κοιτάξεις την Κρήτη μου στο χάρτη, θα δεις ότι είναι πολύ πολύ μικρή,

ενώ ο υπόλοιπος πλανήτης είναι πολύ πολύ μεγάλος, και εγώ ήθελα να τον γνωρίσω όλο.

Θυμάμαι όταν ήμουν έφηβη, είχα στον τοίχο μου μια φωτογραφία του Λονδίνου.

Φανταζόμουν πως μια μέρα θα ζήσω εκεί και θα παίρνω το κόκκινο λεωφορείο, θα φοράω τις Wellington μπότες μου,

θα χορεύω με την ομπρέλα μου στη βροχή και θα πίνω τσάι earl grey σε άνετες καφετέριες.

(… γιατί όλοι οι άνθρωποι στο Λονδίνο κάνουν ακριβώς αυτά τα πράγματα, κάθε μέρα, σωστά;)

Στο σχολείο και στο Πανεπιστήμιο, αν υπήρχε ευκαιρία να ταξιδέψω, την έπαιρνα.

Πήγα στη Γερμανία και στην Αυστρία γιατί αγαπάω τα γερμανικά, πήγα στην Τσεχία με το πρόγραμμα Erasmus.

Και μέχρι σήμερα, κάθε φορά που ταξιδεύω μαθαίνω πολλά πράγματα. Κυρίως, μαθαίνω κάτι για τον εαυτό μου.

Όταν ήμουν στο Πανεπιστήμιο αποφάσισα να φύγω από την Ελλάδα. Δεν είχα ιδέα πού ήθελα να πάω, ούτε είχα κάποιο πλάνο.

Είχα όμως φίλους στη Σκωτία και μου είπαν να τους επισκεφτώ. Φυσικά αμέσως δέχτηκα!

Ήρθα στη Γλασκώβη για πρώτη φορά πριν πέντε χρόνια, και δεν έφυγα ποτέ. Ή … σχεδόν ποτέ!

Τα πρώτα δύο χρόνια εδώ ήταν δύσκολα, δε μπορούσα με τίποτα να συνηθίσω τον καιρό και την απόσταση από την Ελλάδα.

Συχνά ένιωθα μοναξιά, γιατί ήμουν μακριά από την οικογένειά μου και όσα είχα συνηθίσει.

Αυτό που αγάπησα αμέσως, όμως, ήταν οι άνθρωποι: Είναι ζεστοί, είναι φιλόξενοι, σε αποδέχονται αμέσως!

Όταν τους έλεγα ότι είμαι από την Κρήτη, ενθουσιάζονταν πολύ και μου έλεγαν ‘'Ααα, έχω πάει στην Κρήτη για διακοπές!''

και έπειτα μιλούσαμε για τη θάλασσα της Κρήτης και πόσο όμορφα είναι όλα τα ελληνικά νησιά. Οι άνθρωποι εδώ είναι αξιολάτρευτοι.

Ένα άλλο πολύ θετικό εδώ είναι η ευκολία σε γραφειοκρατικά θέματα. Αν είσαι από την Ελλάδα ή έχεις ζήσει στην Ελλάδα, καταλαβαίνεις τι εννοώ.

Αν χρειάζομαι κάποιο έγγραφο από το κράτος, αν θέλω να κάνω τους φόρους μου ή κάποια αίτηση, μπορώ να τα κάνω όλα online, συχνά μέσα σε μια μέρα.

Στην Ελλάδα, αντίθετα, τέτοια πράγματα χρειάζονται πολλές μέρες για να γίνουν.

Επίσης, πολύ σημαντικό: έμαθα να πίνω τσάι. Πάρα πολύ σημαντικό. Ίσως, το πιο σημαντικό.

Πέρυσι το Σεπτέμβριο αποφάσισα να αφήσω τη Σκωτία.

Εγώ είμαι παιδί του ήλιου, ήθελα να πάω κάπου με περισσότερο φως και θάλασσα, κάπου που δεν κάνει τόσο κρύο συνέχεια,

που οι άνθρωποι είναι περισσότερο εξωστρεφείς και κάπου που μπορώ να τρώω περισσότερα φρέσκα φρούτα και λαχανικά.

Κάπου σαν … την Ελλάδα … αλλά όχι την Ελλάδα. Κάπου σαν … την Ισπανία! Και συγκεκριμένα, τη Βαλένσια.

Ήθελα να περάσω το χειμώνα εκεί, και την άνοιξη να παω στη Ρωσία, στη Μογγολία, στην Ινδία, να δω τον κόσμο έξω από την Ευρώπη.

Στην Ισπανία έμεινα ακριβώς τέσσερις εβδομάδες. Κι από αυτές τις τέσσερις εβδομάδες, μια εβδομάδα ήμουν πάλι στη Σκωτία.

Οι παλιές αγάπες δύσκολα ξεχνιούνται.

Μετά την Ισπανία πέρασα τρεις μήνες στην Ελλάδα με την οικογένειά μου. Τον Ιανουάριο ξαναγύρισα στη Σκωτία και τώρα είμαι πάρα πολύ χαρούμενη εδώ.

Το αστείο είναι ότι το μέρος δεν άλλαξε καθόλου! Εγώ άλλαξα, όπως άλλαξαν και οι προσδοκίες μου.

Πάντα νόμιζα πως μόνο η Ελλάδα είναι ένα χάος με προβλήματα, αλλά τελικά έμαθα πως όλες οι χώρες είναι έτσι.

Γιατί, οι χώρες είναι όπως οι άνθρωποι, πρέπει να βρεις τη χώρα με τα προβλήματα που είσαι έτοιμος να ανεχτείς και να αποδεχτείς.

Και τώρα που μένω στη Σκωτία, εκτιμώ περισσότερο την Ελλάδα. Φυσικά ταξιδεύω κάθε καλοκαίρι στην Κρήτη, κι έπειτα επιστρέφω στη Γλασκώβη γιατί μου λείπει.

Μου αρέσει που είμαι εδώ, πλέον δε με πειράζει η βροχή, ή ότι τα λαχανικά είναι άγευστα, και ότι το χειμώνα ο αέρας είναι τόσο κρύος

που κάνει το πρόσωπό μου να πονάει και πρέπει να τυλίγω το κασκόλ γύρω από το κεφάλι μου σαν babushka για να μην κρυώνω.

Σε πολλά πράγματα νιώθω περισσότερο Σκωτσέζα παρά Ελληνίδα. Αλλά ίσως τελικά, να είμαι και τα δύο.