Flower Child

Υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό που πρέπει να ξέρεις για εμένα:

Παρόλο που σκέφτομαι ότι είμαι μια zen hippie zero waste βίγκαν που αγαπάει τα δέντρα και τα ζώα και τον πλανήτη, δε μου αρέσει να περνάω χρόνο στη φύση.

Με την οικογένειά μου δεν πηγαίναμε ποτέ στη φύση όταν ήμουν παιδί. Βέβαια, εξαρτάται τι σημαίνει φύση.

Αν η οργανωμένη παραλία με μπαρ, beach volley, μουσική και wifi είναι φύση, τότε ναι, ως παιδί κάθε καλοκαίρι ήμουν στη φύση!

Όμως μεγάλωσα και ζω σε μια πόλη, και εδώ νιώθω άνετα.

Στην πόλη έχεις πάρα πολλές επιλογές: μπορείς να πας στο σινεμά, στο θέατρο, για καφέ, μπορείς να κάνεις ό,τι χόμπι θέλεις,

μπορείς να γνωρίσεις διαφορετικούς ανθρώπους, να δεις αρχιτεκτονική, τεχνολογία, ιστορία, η λίστα δεν τελειώνει ποτέ!

Οι πόλεις σού δείχνουν όλα τα φανταστικά πράγματα που έχουμε δημιουργήσει εμείς οι άνθρωποι, και αυτό για εμένα είναι τόσο ενδιαφέρον!

Αν κάποιος ξέρει ότι είμαι από ένα ελληνικό νησί, φαντάζεται ότι αγαπάω να κολυμπάω και να είμαι στη θάλασσα.

Αλλά η αλήθεια είναι ότι προτιμώ τα βουνά. Είναι σταθερά, επιβλητικά, είναι πάντα εκεί και μοιάζουν να μην αλλάζουν.

Κοντά στην πόλη που μεγάλωσα υπάρχει ένα μεγάλο βουνό, και κάθε μέρα που το έβλεπα, ένιωθα ηρεμία.

Νομίζω ότι το ενδιαφέρον μου για τη φύση ξεκίνησε όταν ήρθα στη Σκωτία. Όπως ξέρεις, η φύση της Σκωτίας είναι μοναδική.

Τα βουνά, οι λίμνες, τα δάση, όλα είναι πολύ καινούρια και διαφορετικά για εμένα. Νιώθω πως το πράσινο στη Σκωτία είναι πιο … πράσινο.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, αμέσως νιώθεις πιο χαρούμενος.

Και, εντάξει. Να είσαι στο πάρκο μιας πόλης είναι εύκολο, όλα όσα χρειάζεσαι είναι κοντά σου.

Το δύσκολο, ειδικά αν είσαι άνθρωπος της πόλης, είναι να πας στη φύση, στη μέση του πουθενά.

Χα! Δεν έχεις ίντερνετ, ίσως δεν έχεις τηλέφωνο, δεν έχεις μπάνιο για να κάνεις το beauty routine σου,

ούτε την αγαπημένη σου καφετέρια για να πιεις έναν americano με γάλα καρύδας.

Τι κάνεις τότε; Μια προσευχή, αυτό κάνεις.

Αυτό έκανα εγώ την πρώτη φορά που πήγα εκδρομή στη φύση για τρεις μέρες.

Κανένας δε με ανάγκασε να παω, το αποφάσισα μόνη μου, γιατί σκέφτηκα πως είναι καλό να δίνω στον εαυτό μου προκλήσεις και να βγαίνω από τη ρουτίνα μου.

Ο φίλος μου και εγώ πήγαμε σε ένα μέρος που λέγεται Loch Fyne, στα ανατολικά της Σκωτίας.

Ένα πανέμορφο μέρος, τόσο ήσυχο, με καθαρό αέρα αλλά ... μείναμε σε ένα παλιό σπίτι οικογενειακών φίλων, και αυτό το σπίτι δεν έχει μπάνιο.

Πρώτο σοκ.

Δεν έχει νερό. Δεύτερο σοκ.

Δεν έχει τουαλέτα. Τρίτο σοκ;;

Θεέ μου, πόσα σοκ μπορώ να αντέξω;

Καταλαβαίνεις ότι η εύθραυστη πριγκίπισσα που ζει μέσα μου, αυτή που μεγάλωσε με όλες τις ανέσεις μιας πόλης, δυσκολεύτηκε πάρα, πάρα, πάρα πολύ.

Χρειάστηκα δύο ολόκληρες μέρες για να συνηθίσω την ατμόσφαιρα και, για να πω την αλήθεια, δεν ήταν καθόλου άσχημα τελικά!

Πίναμε φρέσκο, καθαρό νερό από μια πηγή, κολυμπήσαμε στη λίμνη, διαβάζαμε βιβλία, πίναμε τσάι μπροστά στο τζάκι.

Την τρίτη μέρα, άρχισα να απολαμβάνω το μέρος και άρχισα να καταλαβαίνω πόσο υπέροχο δώρο είναι η φύση για εμάς τους ανθρώπους.

(Αλλά συνεχίζω να προτιμώ μια μοντέρνα τουαλέτα και ένα μοντέρνο μπάνιο. Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ.)

Φυσικά όταν γύρισα στο σπίτι μου, ένιωσα τεράστια εκτίμηση για όλα όσα έχω.

Το ζεστό νερό, η κουζίνα και το wifi είναι πράγματα που πάντα είχα ως δεδομένα, πάντα πίστευα πως πρέπει να τα έχω.

Αλλά, όχι. Είμαι τυχερή που τα έχω.

Μετά από τη βόλτα μου στο Loch Fyne δεν άλλαξε δραματικά η σχέση μου με τη φύση.

Άλλαξε όμως λίγο, γιατί τώρα πηγαίνω στο πάρκο της πόλης μου πιο συχνά.

Αλλά το καλύτερο από όλα, και το πιο σημαντικό για εμένα είναι ότι άρχισα να φέρνω τη φύση στο σπίτι μου!

Τώρα έχω δικά μου φυτά! Έχω ένα δέντρο αβοκάντο και ένα μικρό κάκτο!

(ή, αν δεν πάει ο Μοχάμεντ στο βουνό, πάει το βουνό στο Μοχάμεντ.)

Και ίσως τώρα να αρχίζω πραγματικά να γίνομαι μια zen hippie zero waste βίγκαν που αγαπάει τα δέντρα και τα ζώα και τον πλανήτη.