#003: Επάγγελμα ή χόμπυ, εθελοντισμός, βοήθεια στους άλλους, η αγάπη και ο ρομαντισμός.

(Μουσική του χώρου και άνθρωποι που συζητούν)

Γιατί προτεραιότητα το χαρτί και όχι το χόμπυ;

Είναι ανάλογα με τον άνθρωπο.

Ποιά είναι η κλίση του. Εγώ πιστεύω πάρα πολύ στη μοίρα

στο σύμπαν, οπότε λέω θα τα κάνω και τα δύο

αφού μπορώ να τα κάνω παράλληλα και όπου με βγάλει ο δρόμος με βγάλει ο δρόμος,

Ξέρεις, ο χορός μπορεί και να μην κάτσει όπως το έχεις στο μυαλό σου.

και κατά πάσα πιθανότητα να χρειαστεί να ασχοληθώ

με το χαρτί μου, όπως είπες, αλλά

το αφήνω να με πάει

νομίζω όμως ότι δεν έχει να κάνει με το

ότι κάποιο έχει προτεραιότητα, έχει να κάνει περισσότερο με την προτεραιότητα θέλησης

δηλαδή που βάζεις εσύ την προτεραιότητά σου.

Ξέρεις τι; Μεγαλώνοντας

θες να έχεις

τρόπους, διόδους, να εξελιχθείς και άλλο

να εξελιχθείς και άλλο

ο χορός

στην Ελλάδα τουλάχιστον

μπορεί να φτάσει μέχρι ένα σημείο

δηλαδή τώρα είμαι στη φάση που ναι, είμαι δασκάλα,

μπορώ να κάνω πολλά πράγματα

να δημιουργήσω και με την ομάδα μου,

απλά μέχρι πότε; Και τελικά τι; Ενώ με τη νομική

ίσως να βρώ και άλλες διόδους

που να μπορέσουν, μεγαλώνοντας

να μου κρατήσουν το ενδιαφέρον.

Αλλά ποτέ δεν μπορώ να πω σίγουρα,

μπορεί, ας πούμε, όντως

να μου έρθει μία τρομερή ευκαιρία σχετικά με τον χορό, και να πω ότι ξέρεις

τελικά τα παρατάω και θα κάνω αυτό.

Γενικά, είμαι άνθρωπος της λογικής.

Ίσως για αυτό και οδηγήθηκα και σε ένα τόσο ισχυρό χαρτί, τη Νομική.

Γιατί είμαι ρεαλίστρια, είμαι στη φάση ότι

στην αγορά εργασίας όσο πιο ισχυρός φανείς

τόσο πιο καλή θέση θα πάρεις, ας πούμε.

Αλλά από την άλλη, άνθρωπος χωρίς συναίσθημα δεν είναι άνθρωπος.

Νιώθω ότι αν το κάνω επάγγελμα, δηλαδή αν βάλω λογική μέσα στο χορό, θα χάσει τη μαγεία του.

Αν το κάνω επάγγελμα, θα χάσει την έκφρασή του, τη δημιουργία του.

Εγώ αυτή τη στιγμή, έχοντάς το ως χόμπυ,

νιώθω ότι, έχω περισσότερη...

είναι ο τρόπος εκτόνωσής μου.

Έχω περισσότερη ενέργεια, έχω περισσότερο, ας πούμε, έχω περισσότερη έμπνευση.

Αν αυτό το κάνω ξεκάθαρα για βιοποριστικούς λόγους,

και για να το έχω ως επάγγελμα μια ζωή, νομίζω ότι αυτό το κάτι, αυτή η σπίθα θα μου φύγει.

Και πως τα ισορροπείς λοιπόν. Αυτή ήταν η ερώτηση.

Για μένα ισορροπία είναι αυτό.

Είναι το να έχω στο μυαλό μου

ότι κάποια πράγματα πρέπει να

τα εξασφαλίσω για το μέλλον μου,

χωρίς όμως

να χάνω

τη χαρά της ηλικίας μου

και την έμπνευση, που μου προσφέρει αυτή τη στιγμή

η νεανικότητά μου.

Για ποιούς λόγους να ασχοληθεί κάποιος με τον εθελοντισμό;

Πιστεύω ότι για να φτάσεις σε αυτό το σημείο, πρέπει να έχεις δουλέψει αρκετά με τον εαυτό σου.

Ή να είναι η αφορμή για να δουλέψεις τον εαυτό σου.

Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι κάποιος

που θεωρείται άνθρωπος δεν έχει τέτοιους προβληματισμούς.

Προβληματισμούς, του τι γίνεται με τα παιδιά που πεινάνε

ή ας πούμε

αν δει κάποιον έξω άστεγο

να είναι κομπλέ και απλά να τον δει, να αλλάξει το βλέμμα του και να συνεχίσει να προχωράει.

Κάποιος που είναι άνθρωπος προβληματίζεται σχετικά με αυτό.

Ας πούμε, εγώ το βλέπω ότι

ξέρεις, βάζω το λιθαράκι μου

όσο μπορώ, για να βοηθήσω κάποια άτομα

τα οποία θέλουν λίγη περισσότερη βοήθεια.

Εγώ είμαι στο "Κάνε μία Ευχή Ελλάδος".

Δεν είναι ότι θα βοηθήσω το παιδί στο νοσοκομείο

αλλά θα βοηθήσω την οργάνωση

για να μπορέσει να βοηθήσει το παιδί.

Πάντα δεν είναι το...

το αποτέλεσμα, πριν το αποτέλεσμα έχει και μία ολόκληρη διεργασία πριν από αυτό.

Να δώσεις χαρά σε κάποιον. Έτσι αισθάνεσαι σημαντικός.

Νιώθεις ότι κάτι προσφέρεις στην κοινωνία, στον κόσμο.

Όταν, ας πούμε, σκέφτομαι τα προβλήματα που έχει ο κόσμος,

νιώθω τόσο μικρή, νιώθω πάρα πολύ μικρή και κάθομαι και λέω:

"Με τι προβληματίζεσαι; Και τι είναι αυτά τα χαζά που σκέφτεσαι;

Όταν γύρω σου ο κόσμος έχει πραγματικά προβλήματα."

Αν μπορούσαμε να δώσουμε όλοι το ελάχιστό μας

θα μπορούσε ο κόσμος να είναι πολύ καλύτερος.

Όταν βλέπω κάποιον να είναι σε μια κατάσταση ανάγκης,

ανάγκης, θα σκεφτώ περισσότερο:

"Μακάρι να μπορούσα να φτιάξω έναν ξενώνα φιλοξενίας",

παρά να κάνω ένα κοινωνικό πείραμα σχετικά με τη ζωή του.

Τον άνθρωπο αυτόν δεν τον απασχολεί το "να με δει ο κόσμος, να παραδειγματίσω"

Τον άνθρωπο αυτόν τον νοιάζει πρώτα από όλα η επιβίωσή του.

Πώς θα μπορέσει να ζήσει, πώς θα ξημερώσει την αυριανή του ημέρα.

Έχω σκεφτεί πάρα πολλές φορές

για ένα ξενώνα φιλοξενίας, ναι, αλλά είναι

πολύ δύσκολο αυτό, να γίνει

είναι πολύ δύσκολο να γίνει από ένα άτομο, θέλει πάρα πολλά, δεν είναι ακατόρθωτο.

Κάποιος θα μου έλεγε: "Ναι ωραία τα λες, γιατί δεν τα κάνεις;"

Και δεν βγάζω την ουρά μου απ΄έξω, όντως και εγώ

δεν έχω πάρει αυτή την πρωτοβουλία ακόμα τουλάχιστον.

Θέλει χρόνο, θέλει αφοσίωση και θέλει πάρα πολλή αγάπη,

γιατί αν πάρεις μια τέτοια πρωτοβουλία

δεν μπορείς να κάνεις πίσω, δεν μπορείς να υποσχεθείς, για εμένα,

σε άτομα, ότι θα τους βοηθήσεις

και μετά να πάρεις την βοήθεια σου πίσω.

Πρέπει να είσαι σίγουρος για αυτό που θα κάνεις.

Η αγάπη

είναι το "Α" και το "Ω" για μια ισορροπημένη ζωή.

Κάποιος που θα πάρει αγάπη, μπορεί να δώσει αγάπη.

Γιατί έχει δει την μαγεία του πως είναι.

Κάποιος που δεν έχει πάρει αγάπη, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα μπορέσει κιόλας

να τη δώσει και ποτέ.

Εγώ νιώθω ότι, επειδή πήρα πάρα πολλή αγάπη,

νιώθω ότι θέλω να δώσω άλλη τόση αγάπη

και σε κόσμο που ούτε καν ξέρω.

Πιστεύω στην αισιοδοξία και στην αγάπη του ανθρώπου,

είναι η πορεία της ζωής του,

που μερικές φορές τον κάνει να μικραίνει την καρδιά του.

Εννοείται πως θα επιζήσουν οι ρομαντικοί τύποι.

Σίγουρα θα επιζήσουν οι ρομαντικοί τύποι γιατί

δεν χάνω την εμπιστοσύνη μου στον άνθρωπο, ο άνθρωπος μέσα

του έχει πάρα πολλή δύναμη, πολλή αγάπη

και είναι πάρα πολλοί οι ρομαντικοί τύποι. Και ας μην το δείχνουν.

Είναι μέχρι να τους γνωρίσεις.

Οι ρομαντικοί τύποι είναι πολύ περισσότεροι

από τους κακούς τύπους, το πιστεύω.

Αυτοί δίνουνε ζωή. Πιστεύω ότι οι ρομαντικοί τύποι είναι αυτοί που θα δώσουν το κάτι στην τέχνη

το κάτι στη σχέση

το κάτι στη φιλία

και θα παρασύρουν και άλλους.

Οι ρομαντικοί θα κερδίσουν.

Ποιός δεν ονειρεύεται το βράδυ όταν πάει να κοιμηθεί;

Δεν έχω γνωρίσει ούτε ένα άτομο που να μου πει: "Εγώ το βράδυ πριν κοιμηθώ δεν σκέφτομαι."

Όλοι σκεφτόμαστε πριν κοιμηθούμε.

Και τότε θα δεις πραγματικά ποιος είσαι,

τι σκέψεις θα κάνεις,

Είναι εκείνη η στιγμή που θα πεις ότι π.χ.

"Ρε γαμώτο αυτό δεν το χειρίστηκα πολύ καλά

κάτι ας πούμε που μου έτυχε

μήπως αύριο καλύτερα να ζητήσω ένα συγγνώμη

και τι είναι ένα συγγνώμη

μια λέξη που αν την εννοείς πραγματικά

βάζεις βάσεις και μπορείς να χτίσεις

μία πάρα πολύ ωραία σχέση.

Νομίζω ότι

όντως

αυτό που θα έπρεπε να λέμε πιο συχνά

και σε μεγάφωνα και να το γράφουμε

παντού είναι για την αγάπη.

Μπορεί να λύσει τόσα προβλήματα, αν πραγματικά βρεις την αγάπη

και την μοιραστείς με άλλους

θα έχεις βάλει ένα λιθαράκι στο να γίνει καλύτερος ο κόσμος.

Και πάρα πολλές φορές μην κρατάς κακία ρε φίλε

μην κρατάς κακία για ένα πολύ μικρό πράγμα.

Δώσε αγάπη απλόχερα και

θα στη δώσει πίσω, και το σύμπαν και ο συνάνθρωπος και όλοι.

Αγάπη μόνο.

(γέλια)