#001: Μη λεκτική επικοινωνία, η στιγμή, οι προτεραιότητες, η σιωπή, φορτίο των λέξεων, το γέλιο.
Οι περισσότερες φορές που μιλάω στην κάμερα αφορούν το Μπενσουσάν Χαν.
Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τις λέξεις,
μετά πέρασα σε μία φάση που τα πήγαινα καλά με τις λέξεις,
και τώρα μάλλον το ξεπέρασα ξανά αυτό το θέμα και δεν τα ξανα...
προτιμώ τις σιωπές.
Βέβαια, για να συνεννοηθούν δύο άνθρωποι
χρειάζονται να πούνε κάποια πράγματα.
Απλά, επειδή πολύ συχνά
έχουμε ένα κενό επικοινωνίας
όσο κι αν αναλύσουμε το τι συμβαίνει ανάμεσά μας
και το τι θέλουμε ο ένας από τον άλλον
...εεε..
νομίζω ότι πρέπει να είμαστε θαρραλέοι
και να "χώσουμε" μέσα στις συνδέσεις μας με τους ανθρώπους
και μη λεκτικά πράγματα
"Σε κοιτάω βαθιά στα μάτια."
"Πάμε μία βόλτα παρέα."
Εμένα γενικά ο δαίμονάς μου, που είπες πριν,
μάλλον είναι ακριβώς αυτή η απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους
δηλαδή το τι πρέπει να γίνει για να μπορέσω να σου πω ακριβώς
αυτό που αισθάνομαι
ή τέλος πάντων, όσο πιο κοντά μπορώ να πλησιάσω με τις λέξεις
ή με άλλους τρόπους
σε αυτό που αισθάνομαι.
Το θέμα είναι, ναι
να έχουμε τη δυνατότητα να εκφράζουμε αυτό που έχουμε στο κεφάλι μας.
Ή στην καρδιά μας!
Κάνουμε ζωές που έχουνε
πολλές παραμέτρους
και συνήθως κάποιες από αυτές τις παραμέτρους
ας πούμε, η σταδιοδρομία
ή η καταξίωση σε κάποιους τομείς
μας παίρνουνε τόσο πολύ από κάτω
που ξεχνάμε τα πολύ βασικά
δηλαδή το επικοινωνιακό κενό
ανάμεσα σε σένα και σε μένα.
Στον οποιονδήποτε εσένα και εμένα εννοώ.
Πρέπει να ξανακάνουμε "focus"
να ξαναεστιάσουμε
στον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας.
Πρέπει να πατήσουμε ένα φρένο,
να εκπαιδευτούμε ξανά
ωστε να
να δίνουμε την "πολυτέλεια" στον εαυτό μας
να σταματάει και να κοιτάει γύρω του και δίπλα του
τι έχει και τι του συμβαίνει ακριβώς
σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους κυρίως
για να μη χάσουμε τη στιγμή.
Η στιγμή είναι πολύ σημαντική.
Τώρα, ας πούμε, αυτό που έκανες εσύ για παράδειγμα,
είναι μία διάτρηση σε μία καθημερινότητα που έχει έναν ρυθμό.
Ήρθες και μου είπες: "Θέλω να κουβεντιάσουμε".
Και μάλιστα μου έθεσες και κάποιες συνθήκες
οι οποίες, για κάποιους λόγους,
μου είναι πρόκληση, δηλαδή...
"ωωω, για να δούμε πως θα βγει αυτό", ξέρω 'γω.
Δεν μου φαίνεται περίεργο
να έρθει κάποιος και να μου πει
"θέλω να κουβεντιάσουμε". Όχι.
Αλλά...
εγώ φροντί...
προσπαθώ να φροντίζω... να...
να καταλαβαίνω πότε πρέπει να βάζουμε κάποιες προτεραιότητες
ούτως ώστε ακόμα κι όταν μας "καβαλάει" η καθημερινότητα, ας πούμε,
να μπορούμε να κάνουμε λίγο χώρο
και λίγο χρόνο, να φτιάξουμε
για να δώσουμε
ό,τι μπορούμε σε κάποιον που μας το ζητάει.
Εεε, το θέμα...
Το θέμα της καταγραφής είναι μία σημαντική πρόκληση.
Ότι δηλαδή, είναι σαν να τεστάρεις τον εαυτό σου
ώστε να μπορείς να αφουγκραστείς λίγο
αν είσαι σε μία ετοιμότητα να πεις κάτι
που να είναι λίγο πιο ουσιαστικό,
που να αξίζει δηλαδή να σπάσεις τη σιωπή
γιατί εγώ την εκτιμώ πολύ τη σιωπή τελευταία.
Πολλές σιωπές μπορεί να είναι πολύ πιο ουσιαστικές
από πολλές συζητήσεις, ας πούμε.
Οι λέξεις λίγο παρεξηγούνται
δηλαδή, πολλές φορές άλλα προσπαθείς να πεις
και άλλα καταλήγεις να λες
και άλλα καταλαβαίνει ο συνομιλητής σου.
Και δεύτερον γιατί αρχίζουν και φέρουν ένα φορτίο οι λέξεις
που....
που μου φαίνεται λίγο...
...μη βολικό
Τις αισθάνομαι λίγο βίαιες τις λέξεις κάποιες φορές.
Ότι ντε και καλά πρέπει να πεις κάτι
με έναν συγκεκριμένο τρόπο... χμμμ...
...δεν ξέρω.
Εμένα αυτό που μου συμβαίνει πολύ συχνά είναι:
Σε σχέση, ας πούμε, και με την καθημερινότητά μου
που είναι εδώ στο Μπενσουσάν Χαν.
Με ρωτάνε: "Τι σχολή τελείωσες;"
Λέω: "Δραματική σχολή"
"Α", μου λένε "Άρα είσαι ηθοποιός".
Αυτό και από μόνο του κατευθείαν με βάζει σε μία κατάσταση
να πρέπει εγώ να νιώσω σαν ηθοποιός.
Δεν το υποβιβάζω καθόλου
σαν λειτούργημα, σαν επάγγελμα ή σαν οτιδήποτε
αλλά επειδή πολλοί άνθρωποι
έχουν κάτι πολύ συγκεκριμένο στο κεφάλι τους σε σχέση με αυτή τη λέξη
δεν θέλω να μπω στη διαδικασία ούτε να τους διαψεύσω ούτε να τους επιβεβαιώσω
γιατί εγώ δεν είμαι αυτό που έχουν στο κεφάλι τους
ή τουλάχιστον έτσι αισθάνομαι.
Γι'αυτό, συνήθως απαντάω με την "περιπαικτική" λέξη
εεε, είμαι το "φάντασμα"
γιατί με απαλλάσσει από το να πρέπει
να σταθώ στο "ύψος"
ή στο όχι τόσο μεγάλο ύψος κάποιων λέξεων, τέλος πάντων.
Κι αυτό με κουράζει, δεν θέλω να σταθώ στο ύψος λέξεων
θέλω να σταθώ στο ύψος της ύπαρξής μου.
Να είμαι λίγο, δηλαδή, πιο απαλλαγμένος
από φορτία που φέρουνε αυτές οι λέξεις
κυρίως οι χαρακτηρισμοί που δίνουμε στους ανθρώπους.
(Δυνατά γέλια)
Δε θα είσαι με τα καλά σου που θα μου κόψεις το γέλιο.
Ορίστε, ας πούμε, μία μορφή επικοινωνίας μη λεκτικής είναι και το γέλιο ρε παιδί μου.
Δηλαδή, κάποιες φορές ομολογώ ότι
μου είναι εύκολο γενικά να γελάσω οπότε...
μπορεί να το κάνω και χωρίς κανένα λόγο.
Αλλά, τέλος πάντων,
ανοίγει μία πόρτα το γέλιο.
Κοίταξε, για να χαμογελάσει ένας άνθρωπος
λειτουργούν κάποιοι μύες στο πρόσωπο
που ανοίγουνε
τα χείλη, και τα μάγουλα, και τα λοιπά.
Αυτοί οι μύες
είναι σε μία ετοιμότητα
είναι κρίμα να μην τους χρησιμοποιούμε
φαντάζομαι
Και μάλιστα, υπάρχουν και κάποια πειράματα που λένε ότι ακόμα και με ένα ψεύτικο χαμόγελο
ή ένα αναγκασμένο χαμόγελο
δηλαδή, όταν βάλεις ένα μολύβι ανάμεσα στα δόντια
και το στόμα αναγκαστεί να πάρει τη θέση του χαμόγελου
"ξεγελιέται" λίγο ο εγκέφαλος
και παράγει κάποιες ορμόνες
οι οποίες είναι ορμόνες της θετικής αίσθησης
δηλαδή της ικανοποίησης, της χαράς.
Αν μπορούσα να φωνάξω κάτι στον κόσμο, θα ήτανε:
"Κοίτα προσεκτικά...
...αυτόν που έχεις δίπλα σου"
Αλλά προσεκτικά, όχι φευγαλέα.
Δηλαδή, νοιάσου, ρε παιδί μου.
Δηλαδή...
δώσε χώρο και χρόνο και για τον άλλον
και όχι μόνο για τις δικές σου...
...καταστάσεις και προτεραιότητες.
...αυτό.
