Όσα δεν Ξέρατε για τη Μυθολογία

Μύθος, απ΄όπου προέρχονται και οι λέξεις μυθιστόρημα, παραμύθι, μυθολογία,

λέγεται η εξήγηση με την οποία οι θεολόγοι μύστες με λογικά επιχειρήματα κάνουν μύηση κάποιου στα θεία

και γενικά στα υπερφυσικά μυστήρια, όπως το πως και ποιος γέννησε τον κόσμο και τους θεούς,

το ποιος και πως δημιούργησε τον άνθρωπο, τι γίνεται η ψυχή μετά θάνατο , καθώς και στις βαθύτερες έννοιες που εμπεριέχονται στους Μύθους του Αισώπου

και ως εκ τούτου ο μύθος αφενός θεωρείται σεβαστός, ιερός και αφετέρου ετυμολογείται από το ρήμα μυέω- ώ – μυούμαι, εμυήθην, όπως θα δούμε πιο κάτω.

Όπου η επιστήμη αδυνατεί να δώσει απάντηση, όπως π.χ. στα θέματα φαντασίας, αυτό το κάνει η θρησκεία μέσω της μυθολογίας

και συνεπώς η Μυθολογία είναι τμήμα της φιλοσοφίας και όργανο ειδικά της Θεολογίας.

Μύθοι υπάρχουν σε όλες τις θρησκείες και βεβαίως και στο Χριστιανισμό.

Για παράδειγμα ο μύθος του Άδη, του κάτω κόσμου, υπάρχει και στη Χριστιανική και στην Αρχαία Ελληνική Θρησκεία.

Η λέξη μύθος παράγεται από το ρήμα μυέω – μυώ, παθητική φωνή μυούμαι μέλλων μυθήσομαι, μετοχή μυθησάμενος,η,ο,

αόριστος εμύθην, υποτακτική να μυθώ κ.α.

Από το ίδιο ρήμα παράγονται και οι λέξεις: μύστης (= αυτός που γνωρίζει τα μυστήρια και κάνει μυήσεις),

μυστήριο (= το δυσεξήγητο, που λύνει, αναλύει κλπ ο μύστης ) κ.α.

Ο μύθος δεν πρέπει να συγχέεται με το μυθιστόρημα και το παραμύθι.

Ο μύθος και το μυθιστόρημα εξιστορούν γεγονότα, απλά αφενός είναι της φαντασίας, υποθετικά

και αφετέρου το μυθιστόρημα είναι η φανταστική ή άλλως υποθετική ανθρώπινη ιστορία, ενώ μύθος είναι η εξιστόρηση για τα θεία και γενικά τα υπερφυσικά όντα.

Αντίθετα το παραμύθι είναι η φανταστική εξιστόρηση που υπερβαίνει τη λογική (όπως π.χ. ότι τα δέντρα, τα βουνά και τα ζώα μιλούν κλπ)

οπότε η εξιστόρηση αυτή είναι μόνο για μικρά παιδιά, που ακόμη δεν έχουν αποκτήσει πλήρη λογική.

Μυθολογία λέγεται το σύνολο των μύθων, τμήματα της οποίας είναι η κοσμογονία και η θεογονία.

Για παράδειγμα στη «Θεογονία» του Ησιόδου αναφέρονται πολλοί μύθοι, όπως ότι αρχικά υπήρχε το Χάος, το οποίο γέννησε τη Γη,

ακολούθως η Γη γέννησε τον Ουρανό και μετά η Γη δαμάστηκε από τον Ουρανό και γέννησε τα άστρα, τα βουνά κλπ, καθώς και τους Τιτάνες,

Κρόνο, Ρέα και τους υπόλοιπους και ακολούθως από τον Κρόνο και τη Ρέα γεννήθηκε ο θεός Δίας, παιδιά του οποίου ήταν οι άλλοι θεοί Αθηνά, Απόλλων κλπ.

Σημειώνεται ότι στους αρχαίους αιγυπτιακούς και αρχαίους ελληνικούς μύθους γίνεται προσωποποίηση, ανθρωποποίηση των υπερφυσικών δυνάμεων,

των κύριων συστατικών στοιχείων του σύμπαντος όπως της Γης, της Ζωής, του Πνεύματος κλπ με τις καλούμενες επωνυμίες,

για παράδειγμα του Δία για τη ζωή, του Κρόνου για το χρόνο, της Δήμητρας για τη γη και ως εξ αυτού κλειδί για την πλήρη κατανόησή του μύθου είναι η ετυμολογία.

Ο Πλάτων στην «Πολιτεία» αναφέρει ότι οι μύθοι, προφανώς συμπεριλαμβάνει και τα μυθιστορήματα και τα παραμύθια,

στο σύνολο τους τίποτ' άλλο δεν είναι παρά ένα ψέμα, έχουν όμως και κάποιες αλήθειες μέσα.

Και, επειδή οι μύθοι λέγονται από τις μανάδες και τις παραμάνες στα παιδιά, οπότε με αυτούς διαπλάθονται οι ψυχές των νέων,

πρέπει να ελεγχθεί ποιοι από αυτούς θα πρέπει να λέγονται στα παιδιά, γιατί ορισμένοι από αυτούς, ακόμη και από εκείνους του Ομήρου και του Ησιόδου,

λένε πράγματα φοβερά, όπως ότι οι θεοί φιλονικούν μεταξύ τους, ότι όλα τα κακά οφείλονται στους θεούς κ.α.

και κατόπιν αυτού αυτοί πρέπει να απαγορευτούν και να λέγονται μόνο αυτοί οι μύθοι που πραγματικά διαπλάθουν τις ψυχές των παιδιών στην αρετή.

Σύμφωνα με τον αρχαίο συγγραφέα Διόδωρο Σικελιώτη οι πρώτοι μύθοι για τη γένεση των Θεών ανάγονται στην Αίγυπτο.

Ο Διόδωρος το υποστηρίζει, έχοντας υπόψη του, προφανώς τα λεγόμενα του Ηρόδοτου,

ο οποίος αναφέρει ότι όταν πήγε στη Μέμφιδα της Αιγύπτου οι εκεί ιερείς του Ηφαίστου του είπαν ότι αυτοί πρώτοι ανακάλυψαν, παρατηρώντας τα άστρα,

το (ηλιακό) έτος και χώρισαν τις εποχές του σε δώδεκα μέρη, 12 μήνες και κάθε μήνα σε 30 ημέρες και ακολούθως αυτοί πρώτοι αφενός έδωσαν επωνυμίες στους 12 θεούς,

επειδή αρχικά οι θεοί δεν είχαν ονόματα και αφετέρου έκαναν εικόνες, βωμούς, γιορτές, αγάλματα και ναούς στους θεούς

και μετά ο Όμηρος και ο Ησίοδος είναι αυτοί που τα έθεσαν πιο σωστά.

Ο Διόδωρος Σικελιώτης, αλλά και ο Στράβων κ.α., αναφέρουν επίσης ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι και αρχαίοι Έλληνες νομοθέτες, ήδη από την εποχή του Μίνωα,

έλεγαν ότι έπαιρναν τους νόμους τους από τους θεούς, με σκοπό να τους σέβονται οι άνθρωποι και έτσι να δημιουργηθεί μια καλύτερη κοινωνία.

Συνεπώς η ελληνική μυθολογία είναι αφενός από τις αρχαιότερες του κόσμου, αφού οι πηγές της ανάγονται στην αρχαία Αίγυπτο και στη Μινωϊκή Κρήτη

και αφετερου απο τις πλουσιότερες αφού οι πηγές της είναι τα έπη Ιλιάδα και Οδύσσεια του Ομήρου

και τα ποιητικά έργα «Θεογονία» και «Έργα και Ημέραι» του Ησιόδου, τα οποία αναφέρονται στην αρχαία ελληνική αντίληψη για τη δημιουργία του κόσμου,

τη διαδοχή των θείων κυβερνητών, τη διαδοχή των ανθρώπινων εποχών, την προέλευση του ανθρώπινου δράματος και των θυσιαστικών πρακτικών.

Διάφοροι μύθοι έχουν επίσης συντηρηθεί από τμήματα ποιημάτων του επικού κύκλου, λυρικά ποιήματα, έργα τραγωδών του 5ου αιώνα π.Χ.,

γραφές των μελετητών και των ποιητών της ελληνιστικής περιόδου και κείμενα από συγγραφείς των ρωμαϊκών χρόνων, όπως του Πλούταρχου και του Παυσανία.

Η ελληνική μυθολογία έχει ουσιώδη επιρροή στο δυτικό πολιτισμό γενικότερα, στη φιλοσοφία του, στην ιστορία του, στην πολιτική του,

στις τέχνες και στη λογοτεχνία του και θεωρείται βασικό στοιχείο της δυτικής κληρονομιάς.

Αποτελεί δε μέρος της εκπαίδευσης, από νεαρή ηλικία, σε πολλές δυτικές χώρες με σημαντική ελληνομάθεια.

Ποιητές, διανοούμενοι και καλλιτέχνες από τους αρχαίους χρόνους μέχρι σήμερα έχουν αντλήσει από την ελληνική μυθολογία έμπνευση,

έχουν αποδώσει σύγχρονες έννοιες και ανακαλύψει σχετικότητα με τα κλασσικά μυθολογικά θέματα και το σύγχρονο κόσμο.