03. Το μπάροου (3)

Ο κύριος Ουέσλι ανοιγόκλεισε τα μάτια.

"Δες, καλή μου, είμαι σίγουρος ότι θα συμφωνήσεις πως βρίσκεται μέσα στο πλαίσιο του νόμου, έστω κι αν... Ε... Θα ήταν προτιμότερο... Ε... Να έλεγε στη γυναίκα του την αλήθεια... Όπως θα διαπιστώσεις, υπάρχει ένα παραθυράκι στο νόμο... Εφόσον ο μάγος δεν είχε πρόθεση να χρησιμοποιήσει το αυτοκίνητο, το γεγονός και μόνο ότι είναι ιπτάμενο..."

"Άρθουρ Ουέσλι, εσύ ο ίδιος φρόντισες, όταν συνέτασσες το νόμο, να αφήσεις το παραθυράκι", φώναξε η κυρία Ουέσλι, "ώστε να μπορείς να συνεχίσεις απρόσκοπτα τα μαστορέματα με τις σαβούρες που έχεις μαζέψει στην αποθήκη! Κι αν θες να ξέρεις, σήμερα το πρωί ο Χάρι ήρθε με το αυτοκίνητο που δεν επρόκειτο να πετάξει!"

"Ο Χάρι;" έκανε σαστισμένος ο κύριος Ουέσλι. "Ποιος Χάρι;" Κοίταξε ολόγυρα, είδε τον Χάρι και αναπήδησε, "Θεέ και Κύριε, είσαι ο Χάρι Πότερ; Χαίρω πολύ, παιδί μου. Ο Ρον μας έχει πει τόσα για σένα..."

"Οι γιοι σου, απόψε τη νύχτα, πήγαν κι ήρθαν στο σπίτι του Χάρι με το ιπτάμενο αυτοκίνητο!" άστραψε και βρόντησε η κύρια Ουέσλι. "Τι έχεις να πεις γι' αυτό, ε;"

"Αλήθεια, παιδιά;" ρώτησε ζωηρά ο κύριος Ουέσλι. "Και λειτουργεί καλά; Ε... Θέλω να πω", τραύλισε, ενώ τα μάτια της κυρίας Ουέσλι πέταγαν φωτιές, "ήταν πολύ κακό αυτό που κάνατε... Πάρα πολύ κακό..."

"Ας τους αφήσουμε να συνεχίσουν με την ησυχία τους", μουρμούρισε ο Ρον στον Χάρι, ενώ η κυρία Ουέσλι φούσκωνε σαν βατράχι. "Έλα, πάμε να σου δείξω το δωμάτιό μου".

Ξεγλίστρησαν απαρατήρητοι από την κουζίνα, πέρασαν από ένα στενό διάδρομο και ανέβηκαν μια ασύμμετρη σκάλα όλο ζίγκ ζαγκ. Στο τρίτο κεφαλόσκαλο υπήρχε μια μισάνοιχτη πόρτα. Ο Χάρι πρόλαβε να δει ένα ζευγάρι λαμπερά καστανά μάτια να είναι καρφωμένα πάνω του πριν η πόρτα κλείσει με βρόντο.

"Η Τζίνι", είπε ο Ρον. "Δεν ξέρω τι έπαθε και την έπιασαν οι ντροπές της. Συνήθως δε βάζει γλώσσα μέσα της..."

Ανέβηκαν άλλους δυο ορόφους κι έφτασαν σε μια πόρτα με ξεφλουδισμένη μπογιά και μια μικρή πλακέτα που έγραφε "Δωμάτιο Ρόναλντ".

Μόλις ο Χάρι μπήκε μέσα, παρά λίγο να χτυπήσει το κεφάλι του στην κυρτή στέγη. Ανοιγόκλεισε σαστισμένος τα μάτια. Όλα μέσα στο δωμάτιο του Ρον είχαν χτυπητό πορτοκαλί χρώμα: το κάλυμμα του κρεβατιού, οι τοίχοι, ακόμα και το ταβάνι. Τότε ο Χάρι διαπίστωσε ότι ο Ρον είχε καλύψει όλη σχεδόν την επιφάνεια της παλιάς ταπετσαρίας με τα πόστερ επτά μάγων και μαγισσών, που φορούσαν όλοι χτυπητούς πορτοκαλί μανδύες, κρατούσαν μαγικά ραβδιά και χαιρετούσαν ζωηρά.

"Η ομάδα σου στο Κουίντιτς;" ρώτησε ο Χάρι.

"Ναι, οι Τσάντλεϊ Κάνον", είπε ο Ρον δείχνοντας το πορτοκαλί κάλυμμα του κρεβατιού του, το οποίο είχε πάνω του σταμπωτά τα αρχικά της ομάδας με μεγάλα μαύρα γράμματα, καθώς και μια μπάλα κανονιού σε τροχιά. "Φέτος είναι ένατοι στο πρωτάθλημα".

Τα σχολικά βιβλία του Ρον ήταν στοιβαγμένα ακατάστατα δίπλα σε μια στοίβα κόμικς, τα οποία, απ' ότι φαινόταν, είχαν όλα θέμα τις περιπέτειες του Μάρτιν Μιγκς, τον τρελού Μαγκλ. Το μαγικό ραβδί του Ρον βρισκόταν πάνω σε ένα ενυδρείο με γυρίνους, στο περβάζι του παραθύρου, δίπλα από το χοντρό γκρίζο αρουραίο του, τον Σκάμπερς, ο οποίος ροχάλιζε στον ήλιο.

Ο Χάρι παρέκαμψε μια τράπουλα που ανακατευόταν μόνη της, πεσμένη στο πάτωμα, και κοίταξε από το μικροσκοπικό παράθυρο. Είδε κάτω, στο χωράφι, ένα τσούρμο αγριοκαλικάντζαρους να ξαναμπαίνουν κλεφτά ένας ένας από το φράχτη των Ουέσλι. Γύρισε και κοίταξε τον Ρον, ο οποίος, τον παρατηρούσε νευρικά, σαν να περίμενε τη γνώμη του.

"Είναι λίγο μικρό", είπε γρήγορα ο Ρον. "Όχι σαν το δωμάτιο που είχες στους Μαγκλ. Και είμαι ακριβώς κάτω από το τελώνιο της σοφίτας, που βροντά συνεχώς τους σωλήνες και βογκάει..."

Αλλά ο Χάρι είπε, με ένα πλατύ χαμόγελο: "Είναι το ωραιότερο σπίτι που είδα ποτέ μου".

Ο Ρον κοκκίνισε ως τα αφτιά.