01. Τα χειρότερα γενέθλια

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ξέσπαγε καβγάς στο πρωινό τραπέζι, στο σπίτι της οδού Πριβέτ αριθμός 4. Ο κύριος Βέρνον Ντάρσλι είχε ξυπνήσει άγρια χαράματα από ένα δυνατό κρώξιμο που ακούστηκε από το δωμάτιο του ανιψιού του, του Χάρι.

"Είναι η τρίτη φορά μέσα σε μια εβδομάδα!" βρυχήθηκε από την άλλη μεριά του τραπεζιού. "Αν δεν μπορείς να κουμαντάρεις την κουκουβάγια, να τη διώξεις!"

Ο Χάρι προσπάθησε, για πολλοστή φορά, είναι αλήθεια, να του εξηγήσει.

"Πλήττει", είπε. "Είναι μαθημένη να πετάει ελεύθερη. Αν την άφηνα έξω τη νύχτα..."

"Σου φαίνομαι για χαζός;" γρύλισε ο θείος Βέρνον, ενώ από το παχύ μουστάκι του κρεμόταν ένα κομματάκι τηγανητό αβγό. "Ξέρεις τι θα γίνει αν αφήσουμε έξω την κουκουβάγια..."

Αντάλλαξε ένα βλοσυρό βλέμμα με τη γυναίκα του, την Πετούνια. Ο Χάρι έκανε να απαντήσει, αλλά ένα δυνατό, μακρόσυρτο ρέψιμο από τον Ντάντλι, το γιο των Ντάρσλι, έπνιξε τα λόγια του.

"Θέλω κι άλλο μπέικον".

"Έχει στο τηγάνι, μανάρι μου", είπε η θεία Πετούνια κοιτώντας συγκινημένη το χοντρομπαλά γιο της. "Πρέπει να σε ταΐσουμε καλά τώρα που είσαι εδώ... Το φαγητό του σχολείου σου δε μου εμπνέει καμιά εμπιστοσύνη..."

"Κουταμάρες, Πετούνια. Εγώ, όταν φοιτούσα στο "Σμέλτινγκς", δεν πείνασα ποτέ μου", δήλωσε ο θείος Βέρνον. "Ο Ντάντλι τρώει καλά, έτσι δεν είναι, γιε μου;"

Ο Ντάντλι, που ήταν τόσο χοντρός ώστε ο πισινός του ξεχείλιζε από την καρέκλα, χαμογέλασε και στράφηκε στον Χάρι.

"Δώσε μου το τηγάνι".

"Ξέχασες τη μαγική λέξη", είπε εκνευρισμένος ο Χάρι.

Η απλή αυτή φράση επέδρασε στην οικογένεια με έναν τρόπο απίστευτο: ο Ντάντλι έπεσε με έναν πνιχτό βόγκο από την καρέκλα του, τραντάζοντας όλη την κουζίνα. Η κυρία Ντάρσλι έβγαλε μια μικρή κραυγή και σκέπασε το στόμα της με τα χέρια της. Ο κύριος Ντάρσλι πετάχτηκε όρθιος, με φουσκωμένες τις φλέβες στους κροτάφους.

"Εννοούσα "παρακαλώ"! " είπε βιαστικά ο Χάρι. "Δεν εννοούσα..."

"Τι σου έχω πει", άστραψε και βρόντηξε ο θείος του ραντίζοντας με σάλια όλο το τραπέζι, "για τη λέξη που αρχίσει από μι στο σπίτι μας;"

"Μα εγώ..."

"Πώς τολμάς να εκφοβίζεις τον Ντάντλι! " βρυχήθηκε ο θείος Βέρνον, χτυπώντας τη γροθιά του στο τραπέζι. "Σε προειδοποίησα! Δε θα ανεχτώ άλλη αναφορά της λέξης αυτής σε τούτο το σπίτι!"

Ο Χάρι κοίταξε τον αναψοκοκκινισμένο θείο του κι ύστερα την κατάχλομη θεία του, η οποία προσπαθούσε να σηκώσει τον Ντάντλι από το πάτωμα.

"Εντάξει", είπε ο Χάρι. "Εντάξει..."

Ο θείος Βέρνον κάθισε στη θέση του ξεφυσώντας σαν εξαγριωμένος ρινόκερος. Κοίταζε επίμονα τον Χάρι μισοκλείνοντας τα μικρά, διαπεραστικά μάτια του. Από τότε που ο Χάρι ήρθε σπίτι για τις καλοκαιρινές του διακοπές, ο θείος Βέρνον τον αντιμετώπιζε σαν μια βόμβα που απειλούσε να εκραγεί ανά πάσα στιγμή, διότι ο Χάρι δεν ήταν φυσιολογικό αγόρι. Για την ακρίβεια, λιγότερο φυσιολογικό δε γινότανε.

Ο Χάρι Πότερ ήταν μάγος, ένας μάγος που μόλις είχε τελειώσει το πρώτο έτος της σχολής "Χόγκουαρτς" για μαγείες και ξόρκια. Κι αν ένιωθαν μια φορά άσχημα οι Ντάρσλι που ο ανιψιός τους θα περνούσε κοντά τους τις καλοκαιρινές του διακοπές, ο Χάρι ένιωθε χίλιες. Του έλειπε τόσο πολύ το "Χόγκουαρτς", που ήταν σαν να είχε ένα μόνιμο πόνο στο στομάχι.

Του έλειπε το κάστρο με τους μυστικούς διαδρόμους και τα φαντάσματα, τα μαθήματά του (αν και ίσως όχι ο Σνέιπ, ο καθηγητής των μαγικών φίλτρων), το ταχυδρομείο που διεκπεραιωνόταν με κουκουβάγιες, τα γεύματα στη μεγάλη τραπεζαρία, ο ύπνος στο κρεβάτι με τον ουρανό, στον κοιτώνα του πυργίσκου, οι επισκέψεις στο σπιτάκι του δασοφύλακα, του Χάγκριντ, στις παρυφές του απαγορευμένου δάσους. Μα πάνω απ' όλα του έλειπε το Κουίντιτς, το δημοφιλέστερο σπορ στον κόσμο των μάγων (έξι ψηλά γκολπόστ, τέσσερις ιπτάμενες μπάλες και δεκατέσσερις παίκτες καβάλα σε σκουπόξυλα).

Με το που έφτασε ο Χάρι στο σπίτι, ο θείος Βέρνον κλείδωσε αμέσως όλα τα βιβλία του Χάρι με τα μαγικά ξόρκια, καθώς και το μαγικό του ραβδί, το μανδύα του και το περίφημο σκουπόξυλό του μοντέλο σύννεφο 2000, στο ντουλάπι κάτω από τη σκάλα. Τι τους ένοιαζε τους Ντάρσλι αν ο Χάρι έχανε τη θέση του στην ομάδα Κουίντιτς επειδή θα έμενε απροπόνητος όλο το καλοκαίρι; Τι τους ένοιαζε τους Ντάρσλι αν γύριζε στη σχολή χωρίς να έχει κάνει καμία από τις εργασίες που τους είχαν βάλει; Οι Ντάρσλι ήταν αυτό που οι μάγοι ονομάζουν μαγκλ (στο αίμα τους δεν κυλάει ούτε μια σταγόνα μαγικού αίματος), οι οποίοι θεωρούν την ύπαρξη ενός μάγου στην οικογένειά τους μεγάλη ντροπή. Μάλιστα ο θείος Βέρνον έφτασε στο σημείο να κλειδαμπαρώσει στο κλουβί της την κουκουβάγια του Χάρι, τη Χέντβιχ, για να σταματήσει να μεταφέρει μηνύματα στον κόσμο των μάγων.

Ο Χάρι δεν έμοιαζε διόλου με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Ο θείος Βέρνον ήταν σωματώδης και κοντολαίμης, με τεράστιο μαύρο μουστάκι, η Θεία Πετούνια ήταν οστεώδης, με αλογίσιο πρόσωπο, ο Ντάντλι ήταν ξανθός, ροδαλός και χοντρός. Αντίθετα ο Χάρι ήταν λιπόσαρκος και μικροκαμωμένος, με λαμπερά πράσινα μάτια και μαλλιά μαύρα σαν τον έβενο, μονίμως αχτένιστα. Φορούσε στρογγυλά γυαλιά και στο μέτωπο είχε μια λεπτή ουλή σε σχήμα αστραπής. Ήταν αυτό το σημάδι που έκανε τον Χάρι τόσο ξεχωριστό άτομο, ακόμα και για μάγο. Το σημάδι αυτό ήταν η μόνη ένδειξη για το μυστηριώδες παρελθόν του, ο λόγος για τον οποίο τον είχαν αφήσει πριν από έντεκα χρόνια έξω από την πόρτα των Ντάρσλι.

Ο Χάρι, σε ηλικία ενός έτους, κατάφερε να γλιτώσει από την κατάρα του μεγαλύτερου κακού μάγου όλων των εποχών, του λόρδου Βόλντεμορτ, του οποίου το όνομα οι περισσότεροι μάγοι και μάγισσες φοβόνταν ακόμα και να προφέρουν. Οι γονείς του σκοτώθηκαν όταν δέχτηκαν την επίθεση του Βόλντεμορτ, αλλά ο Χάρι σώθηκε χάρη σ' αυτό ακριβώς το σημάδι. Μάλιστα -αν και κανείς δεν ξέρει πώς ακριβώς έγινε - ο Βόλντεμορτ έχασε τις δυνάμεις του όταν απέτυχε να σκοτώσει τον Χάρι.

Έτσι η αδελφή της νεκρής μητέρας του και ο άντρας της ανέλαβαν την ανατροφή του. Δέκα ολόκληρα χρόνια κοντά στους Ντάρσλι, μέχρι δηλαδή να πάει να φοιτήσει στο "Χόγκουαρτς", δεν είχε καταλάβει πώς, άθελά του, κατάφερνε να κάνει διάφορα παράξενα πράγματα. Επιπλέον είχε πιστέψει την ιστορία που του είχαν πει οι Ντάρσλι, ότι δηλαδή το σημάδι στο μέτωπό του το είχε αποκτήσει στο αυτοκινητιστικό δυστύχημα που στοίχισε τη ζωή των γονιών του.

Κι ύστερα, πριν από ένα χρόνο ακριβώς, το "Χόγκουαρτς" έστειλε μια επιστολή στον Χάρι και όλη η ιστορία βγήκε στην επιφάνεια. Ο Χάρι πήρε τη θέση του στη σχολή, όπου ήταν διάσημος κι αυτός και το σημάδι του... αλλά τώρα που τελείωσε το σχολικό έτος, γύρισε να περάσει το καλοκαίρι με τους Ντάρσλι, οι οποίοι εξακολουθούσαν να του φέρονται σαν σκυλί που έχει κυλιστεί σε ακαθαρσίες.

Οι Ντάρσλι δε θυμήθηκαν καν ότι σήμερα έκλεινε τα δώδεκά του χρόνια. Δεν είχε βεβαίως μεγάλες προσδοκίες - ποτέ δεν του έκαναν δώρο, πόσο μάλλον τούρτα γενεθλίων -, αλλά να το ξεχάσουν τελείως... Εκείνη τη στιγμή ο θείος Βέρνον ξερόβηξε, πήρε ύφος και είπε:

"Όπως όλοι ξέρουμε, σήμερα είναι μια πολύ σημαντική μέρα".

Ο Χάρι αναθάρρησε, μη τολμώντας να πιστέψει στ' αφτιά του.

"Σήμερα, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα κλείσω τη μεγαλύτερη δουλειά της ζωής μου", είπε ο θείος Βέρνον.

Ο Χάρι έσκυψε πάλι στις φρυγανιές του. Ο θείος Βέρνον εννοεί, φυσικά, αυτό το ηλίθιο δείπνο, σκέφτηκε πικρόχολα. Τις τελευταίες δεκαπέντε μέρες δε μιλούσε για τίποτα άλλο. Σήμερα θα έκαναν το τραπέζι σε ένα μεγαλοεργολάβο και τη γυναίκα του, και ο θείος Βέρνον ήλπιζε να πάρει μια μεγάλη παραγγελία (η εταιρεία του θείου Βέρνον κατασκεύαζε τρυπάνια).

"Καλό θα είναι να επαναλάβουμε άλλη μια φορά το πρόγραμμα", είπε ο θείος Βέρνον. "Στις οχτώ η ώρα θα είμαστε όλοι στις θέσεις μας. Πετούνια, εσύ θα είσαι..."

"Στο σαλόνι", είπε ευθύς η θεία Πετούνια, "περιμένοντας να τους καλωσορίσω ευγενικά στο σπίτι μας".

"Ωραία, ωραία. Κι ο Ντάντλι;"

"Εγώ θα περιμένω να ανοίξω την πόρτα", είπε ο Ντάντλι με ένα πονηρό, προσποιητό χαμόγελο. "μου δίνετε, παρακαλώ, τα παλτά σας;"

"Θα ενθουσιαστούν μαζί του!" εκστασιάστηκε η θεία Πετούνια.

"Έξοχα, Ντάντλι", είπε ο θείος Βέρνον. Ύστερα στράφηκε στον Χάρι. "Κι εσύ;"

"Εγώ θα είμαι στην κάμαρά μου και δε θα κάνω τον παραμικρό θόρυβο, σαν να μην υπάρχω", είπε ανέκφραστα ο Χάρι.

"Ακριβώς", είπε μοχθηρά ο θείος Βέρνον. "θα τους οδηγήσω στο σαλόνι, θα σε συστήσω, Πετούνια, και θα τους προσφέρω ένα ποτό. Στις οχτώ και τέταρτο..."

"Θα αναγγείλω το δείπνο", είπε η θεία Πετούνια.

"Κι εσύ, Ντάντλι, θα πεις..."

"Μου επιτρέπετε να σας συνοδεύσω στην τραπεζαρία, κυρία Μέισον;" είπε ο Ντάντλι προσφέροντας το παχουλό μπράτσο του σε μιαν αόρατη κυρία.

"Ένας τέλειος, μικρός αριστοκράτης!" ρουθούνισε η θεία Πετούνια.

"Κι εσύ;" είπε απειλητικά ο θείος Βέρνον στον Χάρι.

"Εγώ θα είμαι στο δωμάτιό μου και δε θα κάνω τον παραμικρό θόρυβο, σαν να μην υπάρχω", επανέλαβε άτονα ο Χάρι.

"Ακριβώς. Και τώρα, στόχος μας είναι να τους κάνουμε μερικά ωραία κομπλιμέντα στο τραπέζι. Πετούνια, έχεις καμιά ιδέα;"

"Ο Βέρνον μου είπε πως παίζετε γκολφ υπέροχα, κύριε Μέισον... μα πείτε μου, από πού πήρατε το φόρεμά σας, κυρία Μέισον..."

"Τέλεια... Ντάντλι;"

"Μας βάλανε έκθεση για τον αγαπημένο μας ήρωα στο σχολείο, κύριε Μέισον, κι εγώ έγραψα για σας. πώς σας φαίνεται;"

Αυτό πια πήγαινε πολύ! Η θεία Πετούνια ξέσπασε σε κλάματα και αγκάλιασε το γιο της, ενώ ο Χάρι έσκυψε κάτω από το τραπέζι για να μην τον δούνε που γελούσε.

"Κι εσύ, νεαρέ;"

Ο Χάρι σηκώθηκε προσπαθώντας να πνίξει το γέλιο του.

"Εγώ θα είμαι στο δωμάτιό μου και δε θα κάνω τον παραμικρό θόρυβο, σαν να μην υπάρχω".

"Αυτό ακριβώς θα κάνεις", είπε επιτακτικά ο θείος Βέρνον "οι Μέισον δεν ξέρουν τίποτα για σένα κι ούτε θα μάθουν. Όταν τελειώσει το δείπνο, εσύ, Πετούνια, θα πάρεις την κυρία Μέισον στο σαλόνι για καφέ κι εγώ θα φέρω την κουβέντα στα τρυπάνια. Με λίγη τύχη θα έχω σιγουρέψει τη δουλειά πριν από τις ειδήσεις των δέκα. Τέτοια ώρα αύριο θα αγοράζουμε εξοχικό στη Μαγιόρκα".

Η προοπτική αυτή δεν ενθουσίαζε ιδιαίτερα τον Χάρι. Δεν πίστευε ότι οι Ντάρσλι θα τον συμπαθούσαν περισσότερο στη Μαγιόρκα απ' ότι στην οδό Πριβέτ.

"Εντάξει. Πάω στην πόλη να νοικιάσω βραδινά σακάκια για τον Ντάντλι κι εμένα. Κι εσύ", γρύλισε στον Χάρι, "να μην μπερδεύεσαι στα πόδια της θείας σου όταν θα κάνει τις δουλειές της".

Ο Χάρι βγήκε από την πόρτα της κουζίνας. Ήταν μια ηλιόλουστη, φωτεινή μέρα. προχώρησε στη χλόη, κάθισε βαριά στο παγκάκι του κήπου και τραγούδησε μουρμουριστά: "Να ζήσεις, Χάρι, και χρόνια πολλά, μεγάλος να γίνεις με άσπρα μαλλιά..."

Όμως ούτε ευχετήριες κάρτες, ούτε δώρα. Θα περνούσε τη βραδιά του παριστάνοντας ότι δεν ήταν ξεχωριστή. Κοίταξε δυστυχισμένος τους θάμνους που σχημάτιζαν το φράχτη. Πρώτη φορά στη ζωή του ένιωθε τόση μοναξιά. Πιο πολύ από όλα - από το "Χόγκουαρτς" και το Κουίνπτς - νοσταλγούσε τους φίλους του, τον Ρον Ουέσλι και την Ερμιόνη Γκρέιντζερ. Αυτοί όμως φαίνεται πως δεν τον νοσταλγούσαν, γιατί κανείς τους δεν του είχε γράψει όλο το καλοκαίρι, αν και ο Ρον είχε υποσχεθεί να τον καλέσει να μείνει λίγες μέρες στο σπίτι του.

Ο Χάρι μπήκε αμέτρητες φορές στον πειρασμό να ξεκλειδώσει με μάγια το κλουβί της Χέντβιχ και να τη στείλει στον Ρον και στην Ερμιόνη με ένα γράμμα, αλλά δεν άξιζε το ρίσκο. Οι ανήλικοι μάγοι απαγορευόταν να κάνουν μάγια εκτός σχολείου. Βεβαίως ο Χάρι δεν το είχε πει αυτό στους Ντάρσλι - ήξερε πως εξαιτίας του φόβου τους και μόνο ότι θα τους μεταμορφώσει σε κατσαρίδες, δεν τον είχαν κλειδώσει, με το που έφτασε στο σπίτι, στο ντουλάπι κάτω από τη σκάλα, μαζί με το μαγικό ραβδί και το σκουπόξυλό του. Τις πρώτες εβδομάδες ο Χάρι μουρμούριζε διάφορες ασυναρτησίες κι έσπαγε πλάκα με τον Ντάντλι, ο οποίος δραπέτευε από το δωμάτιο βάζοντας φτερά στα παχουλά πόδια του. Αλλά η παρατεταμένη σιωπή του Ρον και της Ερμιόνης τον έκανε να νιώσει τόσο αποκομμένος από τον κόσμο της μαγείας, ώστε έχασαν το γούστο τους ακόμα και τα πειράγματα στον Ντάντλι. Και τώρα ο Ρον και η Ερμιόνη είχαν ξεχάσει τα γενέθλιά του.

Και τι δε θα 'δίνε για ένα μήνυμα από το "Χόγκουαρτς", από οποιονδήποτε μάγο ή μάγισσα, θα χαιρόταν ακόμα κι αν έβλεπε τον άσπονδο εχθρό του, το συμμαθητή του Ντράκο μαλφόι, απλώς και μόνο για να βεβαιωθεί πως δεν ήταν όλα ένα όνειρο... Όχι ότι ήταν εύκολη η χρονιά που μόλις είχε περάσει στο "Χόγκουαρτς". Στο τέλος του τελευταίου τριμήνου, ο Χάρι ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με το λόρδο Βόλντεμορτ αυτοπροσώπως. Μπορεί ο Βόλντεμορτ να ήταν η σκιά του παλιού του εαυτού, αλλά δεν έπαυε να είναι τρομακτικός, πανούργος και αποφασισμένος να ανακτήσει την παλιά του δύναμη. Ο Χάρι μπορεί να γλίτωσε για δεύτερη φορά από τα νύχια του, αλλά σώθηκε την τελευταία στιγμή. Ακόμα και τώρα, μετά από τόσες εβδομάδες, ξυπνούσε τη νύχτα λουσμένος στον ιδρώτα κι αναρωτιόταν πού να ήταν τώρα ο Βόλντεμορτ, όταν θυμόταν το μπλαβί πρόσωπό του, τα μεγάλα, τρελά μάτια του...

Ξάφνου ο Χάρι ανακάθισε στο παγκάκι του κήπου. Κοιτούσε αφηρημένος τους θάμνους και οι θάμνοι του ανταπέδιδαν το βλέμμα. Ανάμεσα στα φύλλα είχαν εμφανιστεί δυο πελώρια πράσινα μάτια. Ο Χάρι πετάχτηκε όρθιος, αλλά μια περιπαικτική φωνή ακούστηκε από την άλλη άκρη του κήπου.

"Ξέρω τι μέρα είναι", τραγουδούσε ο Ντάντλι καθώς ερχόταν προς το μέρος του σέρνοντας τα βήματά του.

Τα πελώρια μάτια ανάμεσα στα φύλλα ανοιγόκλεισαν κι εξαφανίστηκαν.

"Τι;" είπε ο Χάρι, χωρίς να τραβήξει το βλέμμα του από το σημείο όπου είχαν εμφανιστεί τα μάτια.

"Ξέρω τι μέρα είναι", επανέλαβε ο Ντάντλι καθώς τον πλησίαζε.

"Εύγε", είπε ο Χάρι. "Ώστε έμαθες επιτέλους τις ημέρες της εβδομάδας;"

"Σήμερα είναι τα γενέθλιά σου", σάρκασε ο Ντάντλι. "Πώς και δεν έλαβες ευχετήριες κάρτες; Δεν έχεις φίλους στο ηλίθιο σχολείο όπου σπουδάζεις;"

"Πρόσεξε μη σ' ακούσει η μαμά σου να μιλάς για το σχολείο μου", είπε ψυχρά ο Χάρι.

Ο Ντάντλι τράβηξε πάνω το παντελόνι του, το οποίο γλιστρούσε μονίμως στον παχουλό ποπό του.

"Τι κοιτάς στους θάμνους;" ρώτησε τον Χάρι καχύποπτα.

"Προσπαθώ να διαλέξω με ποιο ξόρκι θα τους βάλω φωτιά", είπε ο Χάρι.

Ο Ντάντλι πισωπάτησε αμέσως, με μια έκφραση πανικού στο στρουμπουλό πρόσωπό του.

"Δε... δεν μπορείς... ο μπαμπάς σου απαγόρευσε να κάνεις μάγια... είπε ότι θα σε διώξει από το σπίτι... και δεν έχεις πού αλλού να πας... δεν έχεις φίλους να σε πάρουν..."

"Τζίγκερι πόκερι!" είπε ο Χάρι με φωνή γεμάτη πάθος. "Χόκους πόκους... σκουίγκλι γουίγκλι..."

"Μαμάααα!" στρίγκλισε ο Ντάντλι κι έφυγε τρεχάλα για το σπίτι, σκοντάφτοντας μέσα στη φούρια του. "μαμάααα! Κάνει ξέρεις τι!"

Ο Χάρι πλήρωσε ακριβά το αστείο του. Μολονότι η θεία Πετούνια γνώριζε ότι ο Χάρι δεν το έκανε στ' αλήθεια, καθόσον ούτε οι θάμνοι ούτε ο Ντάντλι είχαν πάθει τίποτα, σήκωσε ένα τηγάνι με σαπουνάδες κι ετοιμάστηκε να του φέρει μια κατακεφαλιά. Ο Χάρι απέφυγε το τηγάνι σκύβοντάς την τελευταία στιγμή. Ύστερα η θεία Πετούνια του ανέθεσε ένα σωρό αγγαρείες, με τη δήλωση ότι θα μείνει νηστικός μέχρι να τις τελειώσει.

Ενώ ο Ντάντλι χαζολογούσε και τον κοίταζε τρώγοντας παγωτά, ο Χάρι καθάρισε τα παράθυρα, έπλυνε το αυτοκίνητο, κούρεψε το γρασίδι και περιποιήθηκε τα παρτέρια, κλάδεψε και πότισε τις τριανταφυλλιές και, τέλος, έβαψε το παγκάκι του κήπου. Ο ήλιος τον χτυπούσε κατακέφαλα, φλογίζοντας τον αυχένα του. Ο Χάρι ήξερε πως ήταν λάθος του να αντιδράσει στην πρόκληση του Ντάντλι, αλλά ο Ντάντλι είπε αυτό ακριβώς που σκεφτόταν κι ο ίδιος... ίσως τελικά να μην είχε κανένα φίλο στο "Χόγκουαρτς"...

"Ε, ρε και να 'βλεπαν από μια μεριά το διάσημο Χάρι Πότερ", σκεφτόταν πικρόχολα καθώς άπλωνε την κοπριά στα παρτέρια, με πιασμένη την πλάτη και τον ιδρώτα να τρέχει ποτάμι στο πρόσωπό του.

Είχε πάει επτά και μισή το απόγευμα, όταν άκουσε επιτέλους τη θεία Πετούνια να τον φωνάζει.

"Έλα μέσα! Πάτα στις εφημερίδες!"

Ο Χάρι μπήκε ανακουφισμένος στη σκιά της πεντακάθαρης κουζίνας. Πάνω στο ψυγείο ήταν η πουτίγκα για το βράδυ: ένα βουνσλάκι με κρέμα ζαχαροπλαστικής και ζαχαρωμένες βιολέτες. Στο φούρνο ψηνόταν ένα μεγάλο κομμάτι γουρουνόπουλο.

"Φάε γρήγορα! σε λίγο έρχονται οι Μέισον!" είπε κοφτά η θεία Πετούνια, δείχνοντάς του δύο φέτες ψωμί και ένα κομμάτι τυρί πάνω στο τραπέζι. Η θεία Πετούνια φορούσε ήδη ένα φόρεμα σε χρώμα σομόν.

Ο Χάρι έπλυνε τα χέρια του και καταβρόχθισε το φτωχικό του δείπνο. Μόλις τελείωσε, η θεία Πετούνια μάζεψε βιαστικά το πιάτο του. "Και τώρα πάνω! Γρήγορα!"

Καθώς περνούσε μπροστά από την πόρτα του σαλονιού, είδε το θείο Βέρνον και τον Ντάντλι με παπιγιόν και βραδινά σακάκια. Και πριν προλάβει καλά καλά να φτάσει στο πλατύσκαλο του πάνω ορόφου, άκουσε το κουδούνι να χτυπάει και είδε το αγριωπό πρόσωπο του θείου Βέρνον στη βάση της σκάλας.

"Και να μην ακούσω κιχ!" βρυχήθηκε ο θείος Βέρνον προς τη μεριά του.

Ο Χάρι πήγε στο δωμάτιό του πατώντας στις μύτες των ποδιών του, μπήκε μέσα, έκλεισε την πόρτα και ετοιμάστηκε να πέσει στο κρεβάτι του. Το πρόβλημα όμως ήταν πως εκεί καθόταν ήδη κάποιος άλλος.