7. Το καπέλο της επιλογής (2)

Τώρα μόνο δύο παιδιά είχαν μείνει για επιλογή. Ο Μπλεζ Σαμπίνι πήγε στο Σλίθεριν και η Λίζα Τάρπιν στο Ράβενκλοου. Η καθηγήτρια ΜακΓκόναγκαλ τύλιξε τότε την περγαμηνή της και πήρε το καπέλο απ' το σκαμνί.

Ο Χάρι έριξε μια ματιά στο χρυσό πιάτο, που ήταν άδειο μπροστά του, κι απογοητεύτηκε. Μόλις τώρα καταλάβαινε πόσο πεινούσε. Τα γλυκά που είχε φάει με τον Ρον στο τρένο, ένιωθε σαν να τα είχε φάει σε κάποια άλλη ζωή.

Εκείνη τη στιγμή ο Άλμπους Ντάμπλντορ σηκώθηκε όρθιος. Η σιωπή έγινε αμέσως απόλυτη. Ο Ντάμπλντορ χαμογελούσε πλατιά, το πρόσωπό του έλαμπε κι είχε ανοίξει τα χέρια του διάπλατα. Ήταν φανερό πως τίποτα δεν τον ευχαριστούσε περισσότερο, απ' το να τους βλέπει όλους εκεί.

«Καλωσορίσατε!» τους φώναξε. «Καλωσορίσατε όλοι, για μια καινούρια χρονιά στο "Χόγκουαρτς"! Προτού αρχίσουμε το δείπνο μας, θα ήθελα να σας πω δυο λόγια, τα εξής: Βλάκας! Κλαψούρισμα! Παραξενιά! Τσίμπημα! Σας ευχαριστώ!»

Και κάθισε πάλι κάτω. Όλοι χειροκρότησαν και πολλοί φώναξαν «Ζήτω». Ο Χάρι, όμως, ένιωθε την επιθυμία να γελάσει.

«Μήπως είναι... λίγο τρελός;» ρώτησε τον Ρον.

«Τρελός;» είπε ο Ρον. «Μεγαλοφυία είναι! Ο καλύτερος μάγος στον κόσμο! Αλλά ναι, είναι και λίγο τρελός... Θέλεις πατάτες, Χάρι;»

Ο Χάρι κοίταξε μπροστά του και το στόμα του άνοιξε διάπλατα απ' την έκπληξη. Τα πιάτα στο τραπέζι ήταν τώρα γεμάτα και ποτέ στη ζωή του δεν είχε δει τόσα πολλά απ' τα αγαπημένα του φαγητά μαζί: ψητό του φούρνου με πατάτες, χοιρινό ψητό, κοτόπουλο ψητό, μπριζόλες και λουκάνικα στα κάρβουνα, πουρές, τηγανητές πατάτες, καρότα κι αρακάς, διάφορες σάλτσες, ακόμη και κέτσαπ!...

Οι Ντάρσλι δεν είχαν ποτέ αφήσει νηστικό τον Χάρι, αλλά και ποτέ δεν του έδιναν να φάει αρκετά για να χορτάσει. Όσο για τον Ντάντλι, έπαιρνε πάντα καθετί που άρεσε στον Χάρι, ακόμη κι αν θα του έφερνε βαρυστομαχιά. Έτσι ο Χάρι έβαλε τώρα στο πιάτο του απ' όλα κι άρχισε να τρώει με λαχτάρα. Κι ήταν όλα πολύ νόστιμα.

«Αυτό δείχνει πολύ καλό», είπε θλιμμένα το φάντασμα που καθόταν δίπλα του, δείχνοντας το λαχταριστό ψητό λουκάνικο στο πιάτο του Χάρι. Εκείνος κοίταξε το φάντασμα παραξενεμένος.

«Δηλαδή, εσύ δεν μπορείς...» ρώτησε ο Χάρι το φάντασμα.

«Έχω να φάω σχεδόν τετρακόσια χρόνια», αποκρίθηκε το φάντασμα. «Δε μου χρειάζεται βέβαια, αλλά μερικά νόστιμα φαγητά πολύ μου λείπουν. Νομίζω, όμως, πως δε συστηθήκαμε ακόμη. Είμαι ο σερ Νίκολας ντε Μίμσι Πορπινιόν. Στη διάθεσή σας. Μόνιμο φάντασμα στον κοιτώνα Γκρίφιντορ...»

«Ξέρω ποιος είσαι!» είπε ξαφνικά ο Ρον. «Ο αδελφός μου μου είπε για σένα. Είσαι ο Σχεδόν-Ακέφαλος-Νικ!»

«Θα προτιμούσα να με αποκαλούν σερ Νίκολας ντε...» άρχισε πειραγμένο το φάντασμα, αλλά ο ξανθός Σίμους Μίλιγκαν τον διέκοψε απότομα:

«Σχεδόν ακέφαλος; Πώς μπορεί κανείς να είναι σχεδόν ακέφαλος;»

Ο σερ Νίκολας έδειχνε τώρα πολύ ενοχλημένος. Έδειχνε να μην του αρέσει καθόλου η συζήτηση.

«Να, έτσι!» αποκρίθηκε νευριασμένος. Κι αρπάζοντας το αριστερό αφτί του, το τράβηξε δυνατά. Αμέσως ολόκληρο το κεφάλι του ξεκόλλησε απ' το λαιμό κι έπεσε στον ένα ώμο του, σαν να ήταν στερεωμένο με μεντεσέδες. Ήταν φανερό πως κάποιος είχε κάποτε προσπαθήσει να τον αποκεφαλίσει, αλλά πως δεν είχε κάνει σωστά τη δουλειά. Δείχνοντας τώρα ευχαριστημένος απ' την έκπληξη στα πρόσωπα γύρω του, ο Σχεδόν-Ακέφαλος-Νικ ξανάβαλε το κεφάλι του στην κανονική του θέση, ξερόβηξε και είπε:

«Λοιπόν, καινούρια παιδιά του Γκρίφιντορ! Ελπίζω πως θα μας βοηθήσετε να πάρουμε φέτος το πρωτάθλημα του σχολείου... Ποτέ δεν πέρασε τόσος καιρός χωρίς ο κοιτώνας μας να κερδίσει. Το Σλίθεριν παίρνει το κύπελλο τα τελευταία έξι χρόνια! Κι αυτός ο ενοχλητικός ο Βαρόνος έχει πια καταντήσει ανυπόφορος! Ο Βαρόνος είναι το φάντασμα του Σλίθεριν...»

Ο Χάρι γύρισε το βλέμμα του στο τραπέζι των παιδιών του Σλίθεριν κι είδε καθισμένο εκεί ένα πραγματικά απαίσιο φάντασμα. Είχε απλανές βλέμμα, ένα πολύ αδύνατο πρόσωπο και ρούχα λερωμένα με ασημένιο αίμα. Ήταν καθισμένο δίπλα στον Μαλφόι και ο Χάρι πρόσεξε με ικανοποίηση ότι ο Μαλφόι δεν έδειχνε και τόσο ευχαριστημένος με το γείτονά του.

«Πώς γέμισε αίματα;» ρώτησε μ' ενδιαφέρον ο Σίμους.

«Δεν είχα ποτέ την αγένεια να ρωτήσω!» αποκρίθηκε ο Σχεδόν-Ακέφαλος-Νικ, βάζοντας τον στη θέση του.

Όταν όλοι είχαν φάει τόσο που δεν μπορούσαν άλλο, ό,τι περίσσεψε από φαγητό εξαφανίστηκε μόνο του απ' τα πιάτα και τις πιατέλες, αφήνοντας τα ολοκάθαρα και γυαλιστερά όπως πριν. Τότε έκαναν την εμφάνισή τους τα γλυκίσματα: μηλόπιτες, πουτίγκες, παγωτά σε διάφορες γεύσεις, πάστες, κέικ κι άφθονη κρέμα σαντιγί, σιρόπια και καβουρδισμένα αμύγδαλα.

Καθώς ο Χάρι γέμιζε το πιάτο του με μηλόπιτα και παγωτό, η κουβέντα των παιδιών στο τραπέζι γύρισε στις οικογένειές τους.

«Εγώ είμαι μισός μισός», είπε ο Σίμους. «Ο μπαμπάς μου είναι Μαγκλ. Η μαμά δεν του είπε πως ήταν μάγισσα παρά μετά από το γάμο τους. Ήταν τρομερό σοκ γι' αυτόν...»

Οι άλλοι γέλασαν.

«Κι εσύ, Νέβιλ;» ρώτησε ο Ρον.

«Εμένα με μεγάλωσε η γιαγιά μου, που είναι μάγισσα», αποκρίθηκε εκείνος. «Όλη η οικογένεια, όμως, νόμιζε πως εγώ είμαι Μαγκλ. Ο θείος μου, ο Άλτζι, προσπαθούσε χρόνια να με πιάσει στα πράσα και να μ' αναγκάσει να κάνω κάτι μαγικό... Μια φορά μ' έριξε στη θάλασσα κι εγώ παραλίγο να πνιγώ... Αλλά τίποτα δεν έγινε, ώσπου έκλεισα τα οκτώ μου χρόνια. Μια μέρα ο θείος Άλτζι με κρατούσε απ' τα πόδια κρεμασμένον έξω απ' το παράθυρο κι όταν η θεία μου Ένιντ τού πρόσφερε ένα σοκολατάκι, ξεχάστηκε και μ' άφησε να πέσω. Εγώ, όμως, έκανα γκελ σαν μπάλα στο πεζοδρόμιο και δεν έπαθα τίποτα. Όλοι στην οικογένεια ενθουσιάστηκαν. Η γιαγιά μου, μάλιστα, έκλαψε — τόσο ευχαριστημένη ήταν! Κι έπρεπε να βλέπατε τα πρόσωπά τους, όταν ήρθε το γράμμα μου απ' το "Χόγκουαρτς". Έτρεμαν, βλέπεις, μήπως δεν είχα αρκετές μαγικές ικανότητες για να με δεχτούν εδώ! Ο θείος Άλτζι ήταν τόσο ευχαριστημένος, που μου αγόρασε το βάτραχό μου».

Απ' την άλλη μεριά του Χάρι, ο Πέρσι Ουέσλι κι η Ερμιόνη Γκρέιντζερ κουβέντιαζαν για τα μαθήματα:

«Παρακαλάω ν' αρχίσουμε αμέσως, γιατί είναι τόσα πολλά αυτά που πρέπει να μάθουμε! Μ' ενδιαφέρουν ιδιαίτερα οι μεταμορφώσεις... ξέρεις, το ν' αλλάζεις κάτι σε κάτι άλλο... ασφαλώς θα είναι πολύ δύσκολο...»

«Θ' αρχίσετε με τα εύκολα... Να, θα μεταμορφώνετε σπίρτα σε βελόνες κι άλλα παρόμοια...»

Ο Χάρι, που είχε αρχίσει να νυστάζει μετά από τόσο φαγητό, κοίταξε πάλι στο τραπέζι των καθηγητών. Ο Χάγκριντ έπινε μ' ευχαρίστηση απ' το σκαλιστό κύπελλό του. Η καθηγήτρια ΜακΓκόναγκαλ μιλούσε στον Άλμπους Ντάμπλντορ. Ο καθηγητής Κούιρελ, με το αστείο τουρμπάνι του, μιλούσε σ' έναν άλλο καθηγητή, ο οποίος είχε λιπαρά μαύρα μαλλιά, γαμψή μύτη και κιτρινωπό δέρμα.

Αυτό που συνέβη κατόπιν, έγινε πολύ γρήγορα. Ο καθηγητής με τη γαμψή μύτη τράβηξε το βλέμμα του απ' τον Κούιρελ, κοίταξε τον Χάρι ίσια στα μάτια... κι εκείνος ένιωσε αμέσως ένα δυνατό πόνο στο μέτωπο, ακριβώς στο σημάδι του.

«Αου!» φώναξε ο Χάρι, πιάνοντας με το χέρι το μέτωπό του.

«Τι έπαθες;» τον ρώτησε ο Πέρσι.

«Τι... τίποτα...»

Ο πόνος είχε φύγει τόσο γρήγορα όσο είχε έρθει. Εκείνο που είχε μείνει και δεν έλεγε να φύγει, ήταν η εντύπωση που είχε κάνει στον Χάρι το βλέμμα του καθηγητή με τη γαμψή μύτη. Μια εντύπωση πως αυτός ο άγνωστός του άντρας δεν τον συμπαθούσε καθόλου.

«Ποιος είναι αυτός που κουβεντιάζει με τον καθηγητή Κούιρελ;» ρώτησε τον Πέρσι.

«Α, ώστε ξέρεις κιόλας τον Κούιρελ!» αποκρίθηκε εκείνος. «Δεν είναι περίεργο που δείχνει τόσο νευρικός, αφού ο συνομιλητής του είναι ο καθηγητής Σνέιπ. Μας κάνει μαθήματα για τα φίλτρα, αλλά δεν του αρέσει η δουλειά του κι όλοι στο "Χόγκουαρτς" ξέρουν πως θέλει να πάρει τη θέση του Κούιρελ. Ο Σνέιπ, πάντως, ξέρει πάρα πολλά για τις σκοτεινές τέχνες...»

Ο Χάρι παρακολούθησε για λίγο τον καθηγητή Σνέιπ, αλλά εκείνος δεν τον ξανακοίταξε.

Κάποια στιγμή τα γλυκά εξαφανίστηκαν από τα πιάτα κι ο καθηγητής Ντάμπλντορ σηκώθηκε πάλι όρθιος. Αμέσως έγινε απόλυτη σιωπή.

«Χμμ... Μερικά λόγια ακόμη, τώρα που όλοι φάγαμε και ήπιαμε», είπε. «Έχω να σας δώσω μερικές πληροφορίες για την καινούρια σχολική χρονιά. Οι πρωτοετείς, λοιπόν, πρέπει να ξέρουν πως απαγορεύεται σε όλους τους φοιτητές να πηγαίνουν στο δάσος που βρίσκεται μέσα στη σχολική περιοχή. Αυτό, βέβαια, είναι κάτι που πρέπει να θυμούνται και οι φοιτητές των μεγαλύτερων τάξεων...»

Και το διαπεραστικό βλέμμα του Ντάμπλντορ έπεσε επάνω στους δίδυμους Ουέσλι.

«Ακόμη», συνέχισε κατόπιν, «ο επιστάτης, κύριος Φιλτς, μου ζήτησε να σας θυμίσω πως τα μαγικά απαγορεύονται στους διαδρόμους και στα διαλείμματα. Επίσης η επιλογή των παικτών για το κουίντιτς θα γίνει τη δεύτερη εβδομάδα της πρώτης σχολικής περιόδου. Όσοι, λοιπόν, ενδιαφέρονται να παίξουν για την ομάδα του κοιτώνα τους, να έρθουν σ' επαφή με την κυρία Χουτς. Και, τέλος, πρέπει να σας προειδοποιήσω πως γι' αυτή τη σχολική χρονιά, ο διάδρομος του τρίτου ορόφου στη δεξιά πλευρά είναι περιοχή απαγορευμένη, για όσους δε θέλουν να βρουν ένα πολύ οδυνηρό θάνατο».

Ο Χάρι γέλασε αυθόρμητα, αλλά ήταν ένας απ' τους πολύ λίγους που το έκαναν.

«Μιλάει σοβαρά;» ρώτησε τον Πέρσι.

«Ναι, σίγουρα», αποκρίθηκε εκείνος, κοιτάζοντας διαπεραστικά τον Ντάμπλντορ. «Κι αυτό είναι περίεργο, γιατί συνήθως μας λέει το λόγο που δεν επιτρέπεται να πάμε κάπου. Το δάσος, ας πούμε, είναι γεμάτο από επικίνδυνα ζώα — όλοι πια το ξέρουν αυτό. Νομίζω όμως πως τουλάχιστον σ' εμάς, τους επιμελητές, θα 'πρεπε να πει την αλήθεια για το διάδρομο του τρίτου ορόφου...»

«Και τώρα, προτού πάμε για ύπνο, ας τραγουδήσουμε το σχολικό ύμνο!» φώναξε μ' ενθουσιασμό ο Ντάμπλντορ.

Ο Χάρι, όμως, πρόσεξε πως τα χαμόγελα των άλλων καθηγητών είχαν παγώσει.

Ο Ντάμπλντορ σήκωσε ψηλά το μαγικό ραβδί του, το κούνησε ελαφρά κι απ' την άκρη του ξεπήδησε αμέσως μια χρυσή κορδέλα, που σηκώθηκε ψηλά στον αέρα κι άρχισε να μεταμορφώνεται σε μια σειρά από λέξεις.

«Ο καθένας ας διαλέξει τη μελωδία που προτιμάει», φώναξε πάλι ο Ντάμπλντορ. «Εμπρός, λοιπόν!» Κι όλο το σχολείο άρχισε να τραγουδά δυνατά:

Χόγκουαρτς, Χόγκουαρτς, αγαπημένο μας!

Κι αν άδεια από μυαλό κεφάλια έχουμε,

σε σένα προστρέχουμε.

Να τα γεμίσεις, να τα πήξεις,

το μυαλό τους ν' αναδείξεις!

Όλο χαρά, το κατώφλι σου διαβαίνουμε

και χίλια μυστικά μαθαίνουμε.

Καλό μας Χόγκουαρτς, μόρφωσέ μας,

στη ζωή να μαστέ δυνατοί

και στο νου σοφοί!

Δεν τελείωσαν όλοι τον ύμνο την ίδια στιγμή. Στο τέλος μόνο οι δίδυμοι Ουέσλι είχαν απομείνει να τραγουδούν και μάλιστα σ' ένα πολύ αργό και λυπητερό ρυθμό. Όταν όλοι τελείωσαν, χειροκρότησαν. Ο Ντάμπλντορ πιο δυνατά απ' όλους.

«Αχ, η μουσική!» είπε κατόπιν ο Ντάμπλντορ σκουπίζοντας τα βουρκωμένα μάτια του. «Η μαγεία της είναι η πιο δυνατή απ' όλες... Και τώρα, ώρα για ύπνο. Εμπρός, εμπρός, πηγαίνετε!»

Οι πρωτοετείς του Γκρίφιντορ ακολούθησαν τον επιμελητή Πέρσι έξω απ' τη μεγάλη τραπεζαρία κι άρχισαν ν' ανεβαίνουν πίσω του τη μαρμάρινη σκάλα. Ο Χάρι ένιωθε τα πόδια του σαν να ήταν από μολύβι, αλλά μόνο επειδή ήταν πολύ κουρασμένος και πολύ χορτάτος. Νύσταζε τόσο πολύ, που ούτε καν παραξενεύτηκε όταν είδε τις μορφές στα κάδρα των τοίχων να ψιθυρίζουν μεταξύ τους και να δείχνουν τα παιδιά που περνούσαν, ή όταν ο Πέρσι τους περνούσε μέσα από πόρτες κρυμμένες πίσω από κουρτίνες και ταπετσαρίες. Με ατέλειωτα χασμουρητά και σέρνοντας τα πόδια τους, τα παιδιά ανέβηκαν κι άλλες σκάλες. Ο Χάρι είχε αρχίσει ν' αναρωτιέται πόσο μακριά θα πήγαιναν ακόμη, όταν ο Πέρσι σταμάτησε απότομα.

Ένα δέμα από λεπτά κλαδιά στεκόταν στον αέρα μπροστά τους και καθώς ο Πέρσι έκανε ένα βήμα προς το μέρος του, τα κλαδιά άρχισαν να πέφτουν επάνω του.

«Είναι ο Πιβς, ένα απ' τα φαντάσματα», εξήγησε ο Πέρσι στ' άλλα παιδιά. Κατόπιν, δυναμώνοντας τη φωνή του, συνέχισε: «Πιβς, άσε τις ανοησίες και φανερώσου!»

Ένας δυνατός θόρυβος, όπως όταν ο αέρας βγαίνει από ένα μπαλόνι, ήταν η απάντηση.

«Μήπως θέλεις να το πω στον Ματωμένο Βαρόνο;» ρώτησε απειλητικά ο Πέρσι.

Ένας δυνατός κρότος ακούστηκε και ένας μικρόσωμος άντρας παρουσιάστηκε μπροστά τους, με πονηρά μάτια και φαρδύ στόμα. Καθόταν οκλαδόν στον αέρα και στα χέρια του κρατούσε το δέμα από κλαδιά.

«Ααα!» είπε κατόπιν μ' ευχαρίστηση. «Τα χαζοπούλια του πρώτου έτους! Τι θαύμα!»

Όρμησε κατόπιν προς το μέρος τους κι όλα τα παιδιά έσκυψαν για να τον αποφύγουν.

«Δίνε του, Πιβς, αλλιώς ο Βαρόνος θα τα μάθει όλα!» είπε αυστηρά ο Πέρσι.

Ο Πιβς τους έβγαλε τη γλώσσα και μετά εξαφανίστηκε, αφήνοντας όλα τα κλαδιά να πέσουν στην πλάτη του Νέβιλ. Τα παιδιά τον άκουσαν ν' απομακρύνεται τραντάζοντας τις πανοπλίες στο πέρασμά του.

«Να προσέχετε τον Πιβς», τους είπε ο Πέρσι, όταν ξανάρχισαν να περπατούν. «Ο Ματωμένος Βαρόνος είναι ο μόνος που μπορεί να τον συγκρατήσει. Σ' εμάς τους επιμελητές δε δίνει σημασία. Να, φτάσαμε...»

Στο τέλος του διαδρόμου που είχαν διασχίσει, κρεμόταν το πορτρέτο μιας πολύ παχιάς γυναίκας, ντυμένης με ροζ μεταξωτό φόρεμα.

«Σύνθημα;» ρώτησε.

«Καπούτ Ντρακόνι», αποκρίθηκε ο Πέρσι κι αμέσως το πορτρέτο ανασηκώθηκε προς τα πάνω, αφήνοντας να φανεί ένα στρογγυλό άνοιγμα στον τοίχο. Όλοι πέρασαν απ' αυτό — ο Νέβιλ χρειάστηκε βοήθεια — και βρέθηκαν στην αίθουσα αναψυχής του Γκρίφιντορ, ένα άνετο, στρογγυλό δωμάτιο γεμάτο αναπαυτικές πολυθρόνες.

Ο Πέρσι έδειξε στα παιδιά τις πόρτες που οδηγούσαν στις κρεβατοκάμαρες, μία για τ' αγόρια και μία για τα κορίτσια. Μια στριφτή σκάλα ξεκινούσε από κάθε πόρτα κι έφτανε σε έναν απ' τους πύργους του κάστρου. Εκεί τα παιδιά βρήκαν, επιτέλους, τα κρεβάτια τους: πέντε κρεβάτια με ουρανό, που το καθένα έκλεινε με κόκκινες βελούδινες κουρτίνες. Οι αποσκευές τους βρίσκονταν κιόλας εκεί. Όπως όλα τους ήταν πολύ κουρασμένα για κουβέντα, φόρεσαν βιαστικά τις πιτζάμες τους κι έπεσαν στο κρεβάτι.

«Καταπληκτικό φαγητό, έτσι;» είπε ο Ρον στον Χάρι, μιλώντας του μέσα απ' το άνοιγμα στις κουρτίνες. «Κάτσε ήσυχα, Σκάμπερς! Μασάει τα σεντόνια μου...»

Ο Χάρι ήθελε να ρωτήσει τον Ρον αν είχε δοκιμάσει την πουτίγκα, αλλά δεν πρόλαβε, γιατί τον πήρε ο ύπνος.

Ίσως ο Χάρι να είχε παραφάει, γιατί άρχισε αμέσως να βλέπει ένα παράξενο όνειρο. Φορούσε, λέει, το τουρμπάνι του καθηγητή Κούιρελ, που του μιλούσε συνέχεια· δηλαδή το τουρμπάνι τού μιλούσε... Του έλεγε πως έπρεπε να ζητήσει αμέσως μεταφορά στο Σλίθεριν, γιατί αυτή ήταν η μοίρα του. Ο Χάρι απάντησε στο τουρμπάνι πως δεν είχε καμιά διάθεση να πάει στο Σλίθεριν και τότε εκείνο άρχισε να τον στενεύει όλο και περισσότερο. Ο Χάρι προσπάθησε να το τραβήξει απ' το κεφάλι του, αλλά εκείνο δεν έβγαινε... Και μετά παρουσιάστηκε μπροστά του ο Μαλφόι, που γελούσε μαζί του επειδή δεν κατόρθωνε να το βγάλει... Μετά ο Μαλφόι μεταμορφώθηκε σε καθηγητή Σνέιπ, με τη γαμψή μύτη κι ένα απαίσιο γέλιο... Το γέλιο δυνάμωσε... είδε μπροστά του μια λάμψη από πράσινο φως... κι ο Χάρι ξύπνησε, ιδρωμένος και τρομαγμένος.

Γύρισε απ' την άλλη πλευρά και ξανακοιμήθηκε αμέσως. Κι όταν ξύπνησε το άλλο πρωί, δε θυμόταν τίποτα από το όνειρο.