4. Ο κλειδοκράτορας (2)

Μετά ο Χάγκριντ κάθισε πάλι. Για μερικές στιγμές κοίταζε τις φλόγες στο τζάκι αμίλητος, ενώ ξανάρχισε να μιλά. «Η ιστορία αρχίζει με... με ένα πρόσωπο που λέγεται... Μου φαίνεται πραγματικά απίστευτο που δεν ξέρεις τ' όνομά του! Όλοι στον κόσμο μας το ξέρουν και...»

«Ποιος;» τον διέκοψε ανυπόμονα ο Χάρι.

«Να... για να πω την αλήθεια... και σε μένα δεν αρέσει να λέω τ' όνομά του...»

«Μα γιατί;»

«Μα τα γένια μου, Χάρι, γιατί τον φοβόμαστε ακόμη όλοι, τι άλλο; Λοιπόν, ήταν ένας μάγος, ένας πολύ μεγάλος μάγος... που... που πήρε το στραβό δρόμο. Χάλασε, καταλαβαίνεις; Χάλασε πάρα πολύ... Και τ' όνομά του ήταν...» Ο Χάγκριντ σταμάτησε πάλι κι ο Χάρι έσκυψε παρακλητικά προς το μέρος του.

«Μήπως μπορείς να γράψεις αυτό τ' όνομα;» τον ρώτησε.

«Α, μπα! Δεν ξέρω ορθογραφία... Καλά, λοιπόν, τ' όνομά του ήταν... Βόλντεμορτ! Μη μου ζητήσεις να το ξαναπώ, όμως... Αυτός ο... μάγος, λοιπόν, πριν καμιά εικοσαριά χρόνια άρχισε να ψάχνει για οπαδούς. Και τους βρήκε. Άλλοι τον ακολούθησαν από φόβο, άλλοι γιατί ήθελαν να μοιραστούν τη δύναμή του, επειδή αυτός ο... μάγος είχε αποκτήσει μεγάλη δύναμη. Άσχημα χρόνια τότε, Χάρι... Δεν ήξερες ποιον να εμπιστευθείς. Ούτε που τολμούσες να πιάσεις φιλίες μ' άγνωστους μάγους και μάγισσες... Έγιναν φοβερά πράγματα κι αυτός ο... μάγος κόντευε να κυριαρχήσει... Φυσικά μερικοί του αντιστέκονταν κι εκείνος τους σκότωνε. Με φρικτό τρόπο! Ένα από τα λίγα ασφαλή μέρη που είχαν απομείνει, ήταν το σχολείο μας, το "Χόγκουαρτς". Νομίζω, μάλιστα, πως ο Ντάμπλντορ ήταν ο μόνος τον οποίο αυτός ο... ο Ξέρεις-Ποιος... Δεν τόλμησε, λοιπόν, να επιτεθεί στο σχολείο, όχι αμέσως, δηλαδή...

»Τώρα, Χάρι, ο μπαμπάς κι η μαμά σου ήταν απ' τους πιο καλούς μάγους που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Πρώτοι μαθητές στην τάξη τους στο "Χόγκουαρτς"! Είναι περίεργο που ο Ξέρεις-Ποιος δεν προσπάθησε πρώτα να τους πάρει με το μέρος του... Ίσως ήξερε πως ήταν πολύ φίλοι με τον Ντάμπλντορ και δε θα ήθελαν καμιά σχέση με... με τη Σκοτεινή Πλευρά...

»Το σίγουρο μια φορά, είναι πως ο Ξέρεις-Ποιος προσπάθησε να τους βγάλει απ' τη μέση. Κι εμφανίστηκε ξαφνικά στο χωριό που μένατε, ένα βράδυ της Αποκριάς... Εσύ ήσουν ακριβώς ενός έτους. Ήρθε, λοιπόν, στο σπίτι σας και...» Ο Χάγκριντ σταμάτησε, έβγαλε από την τσέπη του ένα πολύ τσαλακωμένο μαντίλι με βούλες και φύσηξε δυνατά τη μύτη του.

«Συγγνώμη», μουρμούρισε κατόπιν. «Αλλά είναι τόσο σπαραχτικό... Ήξερα τους γονείς σου, Χάρι, και... καλύτεροι άνθρωποι δεν... Τέλος πάντων... αυτός ο Ξέρεις-Ποιος τους σκότωσε! Και μετά... εδώ είναι το μεγάλο μυστήριο σε αυτή την ιστορία... προσπάθησε να σκοτώσει και σένα. Ήθελε να σας ξεπαστρέψει όλους, ή μπορεί να του άρεσε πια να σκοτώνει... Αλλά δεν τα κατάφερε με σένα. Δεν αναρωτήθηκες ποτέ, Χάρι, πώς έγινε αυτό το σημάδι στο μέτωπό σου; Δεν είναι συνηθισμένο σημάδι, βέβαια... Είναι το σημάδι που μένει όταν σ' αγγίξει μια δυνατή κατάρα... σαν αυτή που έριξε ο Ξέρεις-Ποιος. Σκότωσε τους γονείς σου και κατέστρεψε το σπίτι σου, αλλά εσένα δεν μπόρεσε να σ' αγγίξει! Και για αυτό είσαι διάσημος στον κόσμο μας, Χάρι! Κανείς δε γλίτωνε, από τη στιγμή που ο Ξέρεις-Ποιος αποφάσιζε να τον σκοτώσει. Κανείς εκτός από σένα. Κι εκείνος έχει σκοτώσει μερικούς απ' τους πιο καλούς μάγους και μάγισσες της εποχής μας. Τους ΜακΚίνον, τους Μπόουνς, τους Προύετς... Εσύ ήσουν μωρό, αλλά έζησες».

Ενώ ο Χάγκριντ μιλούσε, κάτι πολύ δυσάρεστο συνέβαινε στο μυαλό του Χάρι. Κι όταν η ιστορία του έφτασε στο τέλος, ο μικρός ξαναθυμήθηκε εκείνη την αστραπή από πράσινο φως στους εφιάλτες του· τη θυμήθηκε πιο καθαρά από κάθε άλλη φορά στη ζωή του. Και, για πρώτη φορά, θυμήθηκε και κάτι άλλο: ένα δυνατό, παγωμένο και σαρκαστικό γέλιο.

Ο Χάγκριντ τον κοιτούσε τώρα με λύπη.

«Εγώ ο ίδιος σε έβγαλα απ' το γκρεμισμένο σπίτι», του είπε κατόπιν. «Με διαταγή του Ντάμπλντορ... Και σ' έφερα σ' αυτούς...»

«Υπερβολές και βλακείες!» διέκοψε ξαφνικά ο θείος Βέρνον. Ο Χάρι αναπήδησε, γιατί είχε για λίγο ξεχάσει πως οι Ντάρσλι βρίσκονταν κι αυτοί εκεί. Όσο για το θείο Βέρνον, έδειχνε να έχει ξαναβρεί το κουράγιο του, γιατί κοιτούσε απειλητικά τον Χάγκριντ κι οι γροθιές του ήταν σφιγμένες.

«Τώρα άκουσε και μένα, μικρέ!» είπε με λύσσα στον Χάρι. «Παραδέχομαι πως υπάρχει κάτι περίεργο σε σένα. Τίποτα βέβαια, που να μην μπορεί να διορθωθεί μ' ένα γερό μπερτάχι ξύλο... Κι όσο για όλες αυτές τις βλακείες για τους γονείς σου... ναι, η αλήθεια είναι πως ήταν ανώμαλοι... Κι ο κόσμος είναι καλύτερος χωρίς αυτούς — αυτή είναι η γνώμη μου. Τα 'θελαν και τα 'παθαν, αφού ανακατώνονταν μ' αυτά τα μαγικά... Εγώ προσωπικά το 'ξερα πως θα 'χουν κακό τέλος και...»

Εκείνη τη στιγμή, όμως, ο Χάγκριντ πετάχτηκε πάλι όρθιος και τράβηξε μια μακριά ροζ ομπρέλα μέσα απ' το παλτό του. Γυρίζοντας την σαν σπαθί προς το θείο Βέρνον, του φώναξε: «Ντάρσλι! Σε προειδοποιώ! Άλλη μια λέξη και...»

Μπροστά στον κίνδυνο να βρεθεί σουβλισμένος από μια ροζ ομπρέλα, ο θείος Βέρνον έχασε πάλι το κουράγιο του. Ζάρωσε κοντά στον τοίχο κι έπαψε να μιλά.

«Έτσι μπράβο!» είπε ο Χάγκριντ και κάθισε πάλι στον καναπέ, που αυτή τη φορά βούλιαξε ως το πάτωμα.

Στο μεταξύ ο Χάρι είχε κι άλλες ερωτήσεις να κάνει, αμέτρητες μάλιστα.

«Και... τι απέγινε ο Βολ... θέλω να πω, ο Ξέρεις-Ποιος;»

«Καλή ερώτηση, Χάρι. Εξαφανίστηκε λοιπόν, το ίδιο βράδυ που προσπάθησε να σε σκοτώσει! Κι αυτό κάνει εσένα ακόμη πιο διάσημο. Εδώ, όμως, είναι το πιο μεγάλο μυστήριο... Ο τύπος αποκτούσε όλο και πιο μεγάλη δύναμη. Γιατί, λοιπόν, έφυγε; Βέβαια πολλοί λένε πως πέθανε, αλλά εγώ δεν το πιστεύω. Δε μου φαίνεται πως είχε πια αρκετό ανθρωπισμό μέσα του, για να μπορέσει να πεθάνει... Άλλοι, πάλι, λένε πως ακόμη βρίσκεται κάπου εκεί έξω, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να ξαναγυρίσει, αλλά ούτε κι αυτό το πιστεύω· γιατί οι περισσότεροι απ' αυτούς που ήταν με το μέρος του, ήρθαν τώρα με το δικό μας. Μερικοί, μάλιστα, έμοιαζαν σαν να βγήκαν από κάποιο είδος νάρκης. Και μου φαίνεται πως δε θα μπορούσαν να το κάνουν αυτό, αν ο Ξέρεις-Ποιος ήταν να ξαναγυρίσει...»

Ο Χάγκριντ σταμάτησε και πήρε βαθιά αναπνοή. «Οι πιο πολλοί από μας πιστεύουν πως βρίσκεται ακόμη κάπου, αλλά πως έχει χάσει τη δύναμή του», συνέχισε. «Κι είναι ανήμπορος να συνεχίσει... επειδή κάτι σε σένα τον αποτελείωσε, Χάρι... Εκείνη τη νύχτα κάτι έγινε, που ο Ξέρεις-Ποιος δεν είχε υπολογίσει. Δεν ξέρω τι ήταν... κανείς δεν ξέρει, αλλά σε σένα, Χάρι, βρήκε το δάσκαλό του. Γι' αυτό είμαι σίγουρος!» Κι ο Χάγκριντ κοίταξε τον Χάρι με θαυμασμό. Ο Χάρι, όμως, αντί να νιώθει ευχαριστημένος, ήταν τώρα απόλυτα σίγουρος πως είχε γίνει κάποιο τρομερό λάθος. Μάγος; Αυτός; Πώς μπορούσε να ήταν; Είχε περάσει όλη του τη ζωή με ξυλοκόπημα από τον Ντάντλι και κατσάδες από τη θεία Πετούνια και το θείο Βέρνον. Αν ήταν αληθινά μάγος, γιατί δεν είχαν μεταμορφωθεί σε βατράχους κάθε φορά που τον κλείδωναν στην αποθήκη του; Αν είχε κάποτε νικήσει τον πιο δυνατό μάγο του κόσμου, γιατί ο Ντάντλι μπορούσε να τον ξυλοφορτώνει κάθε φορά που του έκανε κέφι;

«Χάγκριντ», είπε κατόπιν όσο πιο ήρεμα μπορούσε, «νομίζω πως κάνεις λάθος. Δεν μπορεί να είμαι μάγος...»

Ο γίγαντας έσκασε στα γέλια. «Ώστε δεν είσαι μάγος;» αποκρίθηκε. «Θέλεις να πεις πως ποτέ δεν έκανες να συμβούν παράξενα πράγματα, όταν ήσουν θυμωμένος ή φοβισμένος;»

Σιωπηλός, ο Χάρι στήλωσε το βλέμμα του στη φωτιά. Τώρα που το σκεφτόταν... όλα εκείνα τα περίεργα πράγματα που εξαγρίωναν τη θεία και το θείο του, είχαν πραγματικά συμβεί όταν ήταν θυμωμένος, ή φοβισμένος... Όταν τον κυνηγούσε η παρέα του Ντάντλι, βρέθηκε ξαφνικά επάνω σε μια σκεπή, όπου δεν μπορούσαν να τον φτάσουν... Όταν ντρεπόταν να πάει σχολείο με το κουρεμένο του κεφάλι, είχε, με κάποιον τρόπο, καταφέρει να ξαναφυτρώσουν τα μαλλιά του... Και την τελευταία φορά που τον είχε χτυπήσει ο Ντάντλι, μήπως και πάλι δεν είχε πάρει την εκδίκησή του χωρίς να το καταλάβει, κάνοντας το τζάμι να σπάσει κι απελευθερώνοντας τον βόα;

Ο Χάρι κοίταξε τον Χάγκριντ μ' ένα δειλό χαμόγελο κι είδε πως κι εκείνος του χαμογελούσε πλατιά. «Κατάλαβες τώρα;» του είπε κατόπιν ο γίγαντας. «Και πού είσαι ακόμη! Θα γίνεις διάσημος στο "Χόγκουαρτς"...» Ο θείος Βέρνον, όμως, δε σκόπευε να υποχωρήσει χωρίς άλλη μια μάχη.

«Δεν είπα πως δε θα πάει πουθενά;» ούρλιαξε ξαφνικά. «Θα πάει στο δημόσιο της περιοχής μας και πολύ του είναι! Διάβασα αυτά τα παλαβά γράμματα που του έστειλαν... κι είδα πως του χρειάζονται ένα σωρό σκουπίδια: βιβλία με ξόρκια και ραβδιά και...»

«Αν ο Χάρι θέλει να πάει στο "Χόγκουαρτς", ένας χαζός Μαγκλ σαν και σένα δεν μπορεί να τον εμποδίσει», τον έκοψε ο Χάγκριντ. «Ωραίο κι αυτό! Ο γιος της Λίλι και του Τζέιμς Πότερ να μην πάει στο "Χόγκουαρτς"! Τρελάθηκες, μου φαίνεται! Το όνομά του είναι γραμμένο στον κατάλογο από τη μέρα που γεννήθηκε! Θα πάει στο καλύτερο σχολείο του κόσμου για μαγείες και ξόρκια. Εφτά χρόνια εκεί και μετά ούτε ο ίδιος δε θ' αναγνωρίζει τον εαυτό του! Θα κάνει παρέα με παιδιά της δικής του σειράς — επιτέλους! — και θα έχει διευθυντή τον καλύτερο που είχε ποτέ το "Χόγκουαρτς": τον Άλμπους Ντάμπλντορ».

«Δεν πληρώνω δεκάρα για να του μάθει μαγικά κόλπα κάποιος γερο-ξεμωραμένος!» φώναξε ο θείος Βέρνον.

Αυτή τη φορά, όμως, ήταν ολοφάνερο πως το είχε παρακάνει, γιατί ο Χάγκριντ πετάχτηκε αμέσως όρθιος, άρχισε να στριφογυρίζει απειλητικά τη ροζ ομπρέλα πάνω απ' το κεφάλι του και ούρλιαξε κι αυτός: «Μην προσβάλλεις ποτέ τον Ντάμπλντορ μπροστά μου!» Μετά χαμήλωσε την ομπρέλα και γύρισε την άκρη της προς το μέρος του Ντάντλι. Ένα δυνατό «κρακ!» ακούστηκε, μια βιολετί λάμψη γέμισε το δωμάτιο και την άλλη στιγμή ο Ντάντλι χοροπηδούσε, φωνάζοντας και κρατώντας τον χοντρό πισινό του. Κι όταν τους γύρισε την πλάτη, ο Χάρι είδε μια στριφτή ουρά γουρουνιού να ξεπροβάλλει από ένα σκίσιμο του παντελονιού του.

Ο θείος Βέρνον έγινε κατάχλομος. Με χέρια που έτρεμαν, τράβηξε τη θεία Πετούνια και το γιο του στο άλλο δωμάτιο, έριξε ένα τρομαγμένο βλέμμα στον Χάγκριντ κι έκλεισε βιαστικά την ενδιάμεση πόρτα.

Ο Χάγκριντ έριξε μια ματιά ικανοποίησης στην ομπρέλα του και μετά χάιδεψε τ' ακατάστατα γένια του. «Δεν πρέπει να χάνω την ψυχραιμία μου», είπε, «αλλά ευτυχώς που δεν πέτυχα εντελώς. Βλέπεις, ήθελα να τον μεταμορφώσω σε γουρούνι... Αλλά είναι κιόλας τόσο πολύ γουρούνι, που λίγα έμεναν να γίνουν...» Κατόπιν έριξε ένα παρακλητικό βλέμμα στον Χάρι. «Θα σ' το χρωστώ χάρη, αν δεν πεις τίποτα γι' αυτό στο "Χόγκουαρτς"», είπε. «Βλέπεις, δε μου... δε μου επιτρέπεται να κάνω μάγια... Μου 'δωσαν την άδεια να κάνω μερικά μικροπράγματα... για να μπορώ να σ' ακολουθώ και να φέρνω τα γράμματά σου, αλλά...»

«Γιατί δεν επιτρέπεται να κάνεις μάγια;» ρώτησε ο Χάρι.

«Να... βλέπεις... ήμουν κι εγώ μαθητής στο "Χόγκουαρτς", αλλά με απέβαλαν... στον τρίτο χρόνο... Έσπασαν το μαγικό ραβδί μου κι όλα τα σχετικά... Ο Ντάμπλντορ, όμως, μ' άφησε να μείνω στη σχολή, σαν δασοφύλακας. Καταπληκτικός τύπος ο Ντάμπλντορ...»

«Και γιατί σε απέβαλαν;»

«Είναι αργά κι έχουμε πολλά να κάνουμε αύριο», είπε βιαστικά ο Χάγκριντ. «Πρέπει να πάμε στην πόλη, ν' αγοράσουμε τα βιβλία σου και...» Μιλώντας, είχε βγάλει το χοντρό μαύρο παλτό του και το πέταξε στον Χάρι.

«Τυλίξου μ' αυτό και κοιμήσου», συνέχισε. «Και μην τρομάξεις, αν το νιώσεις να κουνιέται λίγο. Νομίζω πως έχω ακόμη ένα-δυο ποντικάκια στη μια τσέπη!»