16. Μέσα από την καταπακτή (1)

Στα χρόνια που θ' ακολουθούσαν, ο Χάρι δε θα μπορούσε ποτέ να θυμηθεί πώς τα κατάφερε να περάσει τις εξετάσεις, ενώ περίμενε κάθε στιγμή ν' ανοίξει κάποια πόρτα και να βρεθεί μπροστά στον Βόλντεμορτ. Κι όμως, οι μέρες συνέχισαν να περνούν ήρεμα. Δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία ότι ο Λουλούκος ήταν ακόμη ζωντανός πίσω από την κλειδωμένη πόρτα του.

Η ζέστη ήταν τώρα δυνατή, ιδίως στη μεγάλη αίθουσα όπου έδιναν τις γραπτές εξετάσεις. Τους είχαν, μάλιστα, δώσει καινούριες πένες με φτερό, εφοδιασμένες μ' ένα ειδικό ξόρκι που εμπόδιζε την αντιγραφή.

Είχαν, όμως, και πρακτικά διαγωνίσματα. Ο καθηγητής Φλίτγουικ τους καλούσε έναν έναν στο γραφείο του, για να δει αν μπορούσαν να κάνουν έναν ανανά να χορέψει επάνω στην έδρα. Η καθηγήτρια ΜακΓκόναγκαλ τους εξέτασε στη μεταμόρφωση ενός ποντικού σε πουδριέρα. Τους έδινε επιπλέον βαθμούς, αν η πουδριέρα ήταν ωραία, ενώ τους αφαιρούσε βαθμούς, αν η πουδριέρα είχε επάνω της τρίχες. Όσο για τον καθηγητή Σνέιπ, τους τρομοκράτησε όλους με τις αγριάδες του, καθώς προσπαθούσαν να φτιάξουν ένα φίλτρο λησμονιάς κάτω από την επιτήρησή του.

Ο Χάρι έβαλε τα δυνατά του να τα καταφέρει σε όλα τα διαγωνίσματα, προσπαθώντας ν' αγνοεί τους δυνατούς πόνους στο μέτωπό του, που τον βασάνιζαν διαρκώς από τότε που είχε τη γνωστή περιπέτεια στο απαγορευμένο δάσος. Ο Νέβιλ νόμιζε πως ο Χάρι φοβόταν το ίδιο μ' εκείνον τους διαγωνισμούς και γι' αυτό δεν μπορούσε να κοιμηθεί, η αλήθεια όμως ήταν πως ο Χάρι ξυπνούσε κάθε τόσο από τον παλιό εφιάλτη του. Που τώρα ήταν ακόμη χειρότερος, γιατί είχε προστεθεί και μια μορφή με μάσκα, που έσταζε αίμα.

Θέλεις γιατί δεν είχαν δει στο απαγορευμένο δάσος όσα είχε δει εκείνος, θέλεις γιατί δεν είχαν στο μέτωπό τους ένα σημάδι που να πονάει συνέχεια, ο Ρον και η Ερμιόνη δεν ανησυχούσαν για τη φιλοσοφική λίθο όσο ο Χάρι. Η σκέψη του Βόλντεμορτ φυσικά τους φόβιζε, αλλά δεν τον έβλεπαν και κάθε βράδυ στον ύπνο τους. Και καθώς ήταν απασχολημένοι με τις εξετάσεις, δεν είχαν καιρό ν' ανησυχούν για το τι μπορεί να έκανε ο Σνέιπ, ή κάποιος άλλος...

Το τελευταίο διαγώνισμα ήταν η ιστορία της μαγείας. Άντε, ακόμη μια ώρα μ' ερωτήσεις κι απαντήσεις για ξεμωραμένους γερο-μάγους, που είχαν εφεύρει κουτάλες που ανακατεύουν μόνες τους κι άλλα παρόμοια και μετά... μετά θα ήταν ελεύθεροι για μια ολόκληρη εβδομάδα, ώσπου να βγουν τα αποτελέσματα! Κι όταν το φάντασμα του καθηγητή Μπινς τους είπε ν' αφήσουν τις πένες και να κάνουν ρολό τις περγαμηνές τους, ο Χάρι δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί κι άρχισε να ζητωκραυγάζει μαζί με τ' άλλα παιδιά.

«Οι εξετάσεις ήταν πιο εύκολες απ' ό,τι περίμενα», είπε η Ερμιόνη καθώς έβγαιναν όλοι μαζί στον ηλιόλουστο κήπο. «Τζάμπα έμαθα τον κώδικα συμπεριφοράς των λυκανθρώπων και την επανάσταση του πρόθυμου Έλφρικ...»

Της Ερμιόνης της άρεσε να κουβεντιάζει για το διαγώνισμα που μόλις είχαν τελειώσει... αλλά ο Ρον επέμενε πως αυτό του έφερνε πονοκέφαλο. Έτσι τα τρία παιδιά περπάτησαν ως την όχθη της λίμνης και ξάπλωσαν στη σκιά ενός δέντρου. Λίγο πιο πέρα οι δίδυμοι Ουέσλι και ο Λι Τζόρνταν γαργαλούσαν τα πλοκάμια ενός τεράστιου καλαμαριού, το οποίο ήταν αραγμένο στα ρηχά.

«Τέλος οι επαναλήψεις!» είπε μ' απόλαυση ο Ρον, ενώ ξάπλωνε πιο αναπαυτικά στο γρασίδι. «Γιατί είσαι τόσο κακόκεφος, Χάρι; Έχουμε ακόμη μια εβδομάδα ως τα αποτελέσματα. Δε χρειάζεται ν' ανησυχείς από τώρα...»

Ο Χάρι έτριψε το μέτωπό του με την παλάμη.

«Αν τουλάχιστον ήξερα τι σημαίνει αυτό!» ξέσπασε θυμωμένος. «Το σημάδι μου πονάει συνέχεια... Το έχω πάθει κι άλλοτε, αλλά όχι τόσο δυνατά όσο τώρα!»

«Πήγαινε στη νοσοκόμα», τον συμβούλεψε η Ερμιόνη.

«Μα δεν είμαι άρρωστος!» διαμαρτυρήθηκε ο Χάρι. «Νομίζω πως είναι μια προειδοποίηση... ότι κάποιος κίνδυνος πλησιάζει...»

Ο Ρον όμως δεν έδειξε ενδιαφέρον, γιατί η ζέστη ήταν πολύ έντονη.

«Χάρι, χαλάρωσε λιγάκι», τον συμβούλεψε. «Η Ερμιόνη έχει δίκιο. Όσο ο Ντάμπλντορ είναι εδώ, η φιλοσοφική λίθος είναι ασφαλής! Εξάλλου ποτέ δε βρήκαμε κάποια απόδειξη ότι ο Σνέιπ κατάφερε να περάσει μπροστά από τον Λουλούκο. Τη μια φορά που δοκίμασε, παραλίγο να χάσει το πόδι του. Δε θα το ξανακάνει λοιπόν τόσο εύκολα. Όσο για τον Χάγκριντ, θα προτιμήσει να πεθάνει παρά να προδώσει την εμπιστοσύνη του Ντάμπλντορ...»

Ο Χάρι κούνησε καταφατικά το κεφάλι του. Παρ' όλ' αυτά η υποψία ότι είχε ξεχάσει κάτι σημαντικό, τον τριβέλιζε. Όταν προσπάθησε να το εξηγήσει στους άλλους δυο, η Ερμιόνη τον διέκοψε: «Μα αυτό είναι η αγωνία των διαγωνισμάτων, Χάρι. Χθες τη νύχτα ξύπνησα κι άρχισα να κάνω με το μυαλό μου τις ασκήσεις των μεταμορφώσεων, προτού θυμηθώ πως τελειώσαμε πια μ' αυτό το διαγώνισμα...»

Ο Χάρι, όμως, ήταν απόλυτα σίγουρος πως αυτό το περίεργο συναίσθημα που ένιωθε, δεν είχε καμιά σχέση με τη δουλειά του σχολείου. Μηχανικά, παρακολουθούσε με το βλέμμα του μια κουκουβάγια που πετούσε προς το σχολείο μ' ένα φάκελο στο ράμφος της. Σ' εκείνον, μόνον ο Χάγκριντ έστελνε σημειώματα... κι ο Χάγκριντ δε θα πρόδινε ποτέ τον Ντάμπλντορ... Ο Χάγκριντ ποτέ δε θα 'λεγε σε κάποιον πώς να περάσει μπροστά από τον Λουλούκο, ποτέ... αλλά...

Ο Χάρι πετάχτηκε όρθιος.

«Πού πας;» τον ρώτησε νυσταγμένα ο Ρον.

«Κάτι θυμήθηκα» είπε ο Χάρι, που είχε γίνει ξαφνικά κατάχλομος. «Πρέπει να βρούμε αμέσως τον Χάγκριντ!»

«Μα γιατί;» ρώτησε λαχανιασμένη η Ερμιόνη, τρέχοντας για να τον προλάβει.

«Για πες μου», είπε ο Χάρι, ενώ άρχιζε να σκαρφαλώνει το χαμηλό λόφο, «δεν είναι περίεργο που αυτό που θέλει περισσότερο ο Χάγκριντ είναι ένας δράκος και, ξαφνικά, τυχαίνει να συναντήσει έναν άγνωστο, που χάνει στα χαρτιά ένα αβγό δράκου; Πόσοι άνθρωποι νομίζεις ότι κυκλοφορούν μ' ένα αβγό δράκου στην τσέπη τους; Αφού αυτό απαγορεύεται από τους νόμους!... Τυχερός, λοιπόν, ο Χάγκριντ που συναντήθηκε μ' αυτόν τον άγνωστο...»

«Για ποιο πράγμα μιλάς;» τον ρώτησε μ' απορία ο Ρον, αλλά ο Χάρι, που έτρεχε τώρα προς το απαγορευμένο δάσος, δεν του απάντησε.

Βρήκαν τον Χάγκριντ καθισμένον έξω από την καλύβα του, με τα μανίκια και τα μπατζάκια του παντελονιού του σηκωμένα, να ξεφλουδίζει κουκιά σε μια μεγάλη λεκάνη.

«Γεια σας!» τους είπε χαμογελώντας. «Τελειώσατε τις εξετάσεις; Θέλετε κάτι να δροσιστείτε;»

«Ναι, ευχαριστώ», απάντησε ο Ρον.

Ο Χάρι τον διέκοψε. «Όχι, δεν έχουμε καιρό», είπε. «Χάγκριντ, πρέπει να σε ρωτήσω κάτι. Θυμάσαι εκείνο το βράδυ που κέρδισες στα χαρτιά το αβγό του δράκου; Πώς ήταν αυτός ο άγνωστος που έπαιξες χαρτιά μαζί του;»

«Ιδέα δεν έχω», αποκρίθηκε ο γίγαντας. «Δεν έβγαλε ούτε στιγμή το μανδύα του...»

Κατόπιν, βλέποντας την έκφραση στο πρόσωπο του Χάρι, άρχισε τις προσπάθειες να εξηγήσει.

«Αυτό δεν είναι και τόσο περίεργο», είπε. «Έρχονται πολλοί παράξενοι τύποι στη "Γουρουνοκεφαλή"... έτσι λένε το μπαρ κάτω στο χωριό... Μπορεί να ήταν έμπορος δράκων, πού να ξέρω; Δεν είδα καθόλου το πρόσωπό του, γιατί δεν κατέβασε καθόλου την κουκούλα του...»

Ο Χάρι κάθισε κάτω, δίπλα στη λεκάνη με τα κουκιά. «Τι κουβέντιασες μαζί του, Χάγκριντ;» ρώτησε. «Μιλήσατε καθόλου για το "Χόγκουαρτς";»

«Μπορεί να το 'φερε η κουβέντα...» αποκρίθηκε εκείνος, ζαρώνοντας το μέτωπό του καθώς προσπαθούσε να θυμηθεί. «Με ρώτησε τι δουλειά κάνω... Εγώ του είπα ότι είμαι δασοφύλακας εδώ... Μετά με ρώτησε τι είδους ζώα φροντίζω κι εγώ του είπα... Μετά του είπα πως πάντα ήθελα ν' αποκτήσω ένα δράκο και μετά... δεν μπορώ να θυμηθώ τι λέγαμε, γιατί όλο με κέρναγε ποτά... Και μετά μου είπε πως εκείνος είχε ένα αβγό δράκου κι αν ήθελα να το παίξουμε στα χαρτιά... Ήθελε όμως πρώτα να μάθει αν θα μπορούσα να τον φροντίσω... Και τότε εγώ γέλασα και του είπα πως, μετά τον Λουλούκο, ένας δράκος θα ήταν παιχνιδάκι για μένα...»

«Κι έδειχνε να ενδιαφέρεται για τον Λουλούκο;» ρώτησε ο Χάρι, προσπαθώντας να κρατήσει ήρεμη τη φωνή του.

«Ναι, βέβαια!... Άλλωστε πόσα σκυλιά με τρία κεφάλια συναντά κανείς, ακόμη κι εδώ, στο "Χόγκουαρτς"... Του είπα, λοιπόν, πως ο Λουλούκος γίνεται σαν αρνάκι, αν ξέρεις πώς να του φερθείς... Του παίζεις δηλαδή λίγη μουσική κι αμέσως τον παίρνει ο ύπνος...» Ο Χάγκριντ άφησε τη φράση του στη μέση. Έδειχνε τρομαγμένος. «Δεν έπρεπε να το πω αυτό!» φώναξε. «Ξεχάστε ότι το ακούσατε, τώρα αμέσως! ... Και δώστε μου το λόγο σας ότι... Ε, πού πάτε;»

Ο Χάρι, ο Ρον κι η Ερμιόνη δεν αντάλλαξαν ούτε λέξη, μέχρι που έφτασαν στο μεγάλο χολ του «Χόγκουαρτς», το οποίο ήταν ένα πραγματικό καταφύγιο δροσιάς σε σχέση με τη ζέστη έξω.

«Πρέπει να πάμε αμέσως στον Ντάμπλντορ!» είπε ο Χάρι. «Ο Χάγκριντ είπε σ' αυτόν τον άγνωστο πώς να βγάλει από τη μέση τον Λουλούκο... Και πρέπει να ήταν ο Σνέιπ, ή και ο ίδιος ο Βόλντεμορτ, κρυμμένος πίσω από το μανδύα και την κουκούλα. Πρώτα μέθυσε τον Χάγκριντ και μετά έμαθε το μυστικό του... Ελπίζω μονάχα να μας πιστέψει ο Ντάμπλντορ. Ο Κένταυρος Φιρέντσε μπορεί να το βεβαιώσει, αν δεν τον σταματήσει ο Μπέιν... Προς τα πού είναι το γραφείο του Ντάμπλντορ;»

Κι άρχισαν να κοιτάζουν ένα γύρω, λες και κάποιο βέλος θα τους έδειχνε τη σωστή κατεύθυνση. Εκείνη λοιπόν τη στιγμή συνειδητοποίησαν ότι δεν ήξεραν πού ζει ο Ντάμπλντορ, ούτε και ήξεραν κάποιον που να έχει δει το μέρος όπου ζούσε ο Ντάμπλντορ.

«Θα πρέπει να...» άρχισε ο Χάρι, αλλά μια δυνατή φωνή τον διέκοψε.

«Τι κάνετε εδώ εσείς οι τρεις;»

Ήταν η καθηγήτρια ΜακΓκόναγκαλ, με μια αγκαλιά βιβλία στα χέρια.

«Θέλουμε να δούμε τον καθηγητή Ντάμπλντορ», είπε η Ερμιόνη, ενώ ο Χάρι και ο Ρον θαύμαζαν σιωπηλά το θάρρος της.

«Και γιατί, παρακαλώ;» ρώτησε η καθηγήτρια.

Ο Χάρι ξεροκαιάπιε. Τι θα της έλεγαν τώρα;

«Είναι... είναι μυστικό...» άρχισε ο Χάρι, αλλά σταμάτησε αμέσως, γιατί το πρόσωπο της καθηγήτριας πήρε μια θυμωμένη έκφραση.

«Ο καθηγητής Ντάμπλντορ έφυγε πριν από δέκα λεπτά», τους είπε ψυχρά. «Πήρε ένα επείγον μήνυμα από το Υπουργείο Μαγείας και πέταξε αμέσως για το Λονδίνο».

«Έφυγε;» ρώτησε μ' απελπισία ο Χάρι. «Και τώρα τι κάνουμε;»

«Πότερ, ο καθηγητής Ντάμπλντορ είναι πολύ μεγάλος μάγος», του θύμισε η καθηγήτρια. «Κι έχει πολλές ασχολίες...»

«Μα αυτό είναι πολύ σημαντικό...»

«Τι εννοείς, Πότερ; Πως αυτό που θέλεις να του πεις είναι πιο σημαντικό από το Υπουργείο Μαγείας;»

«Ακούστε, κυρία καθηγήτρια», είπε ο Χάρι, αποφασίζοντας να τα παίξει όλα για όλα. «Πρόκειται... πρόκειται για τη φιλοσοφική λίθο...»

Ήταν σίγουρο ότι η καθηγήτρια ΜακΓκόναγκαλ περίμενε ν' ακούσει τα πάντα, εκτός από αυτό. Τα βιβλία γλίστρησαν από τα χέρια της κι έπεσαν με δύναμη κάτω. Δεν πρόσεξε ούτε καν τον κρότο που έκαναν.

«Μα... πώς ξέρετε εσείς...» άρχισε να λέει.

«Κυρία καθηγήτρια», την έκοψε ο Χάρι, «νομίζω... δηλαδή είμαι σίγουρος... πως ο Σν... πως κάποιος θα προσπαθήσει να κλέψει τη φιλοσοφική λίθο! Γι' αυτό πρέπει οπωσδήποτε να μιλήσω στον καθηγητή Ντάμπλντορ».

Η ΜακΓκόναγκαλ του έριξε ένα βλέμμα γεμάτο υποψία.

«Ο καθηγητής Ντάμπλντορ θα γυρίσει αύριο», του είπε κατόπιν. «Δεν ξέρω πώς έμαθες για τη φιλοσοφική λίθο, αλλά μπορώ να σε βεβαιώσω πως κανείς δεν μπορεί να την κλέψει, γιατί φυλάγεται πολύ καλά!»

«Μα, κυρία καθηγήτρια...»

«Πότερ», τον διέκοψε εκείνη, «ξέρω πολύ καλά τι λέω». Κατόπιν έσκυψε και μάζεψε από κάτω τα βιβλία της. «Και σας συμβουλεύω να πάτε όλοι έξω και ν' απολαύσετε τη λιακάδα».

Κι άρχισε ν' απομακρύνεται.

«Είμαι σίγουρος ότι η απόπειρα θα γίνει απόψε!» είπε ο Χάρι στους άλλους δυο, όταν βεβαιώθηκε ότι η καθηγήτρια είχε απομακρυνθεί αρκετά και δεν μπορούσε να τους ακούσει. «Ο Σνέιπ θα περάσει απόψε από την καταπακτή. Ξέρει και πως τώρα λείπει κι ο Ντάμπλντορ. Μάλλον ο Σνέιπ θα έστειλε την κουκουβάγια με το σημείωμα. Στοιχηματίζω ότι θα τα χάσουν στο Υπουργείο Μαγείας, όταν ο Ντάμπλντορ θα παρουσιαστεί μπροστά τους...»

«Μα τι μπορούμε να κάνουμε εμ...»

Η φράση της Ερμιόνης έμεινε στη μέση και μια κραυγή τρόμου ξέφυγε από τα χείλη της. Ο Χάρι κι ο Ρον γύρισαν κι είδαν τον καθηγητή Σνέιπ μπροστά τους.

«Καλό σας απόγευμα», τους είπε με προσποιητή ευγένεια. Τα τρία παιδιά τον κοίταξαν αμίλητα.

«Δε θα έπρεπε να είσαστε μέσα μια τόσο όμορφη μέρα», συνέχισε ο Σνέιπ.

«Είμαστε έτοιμοι να...» άρχισε να λέει ο Χάρι, αλλά σταμάτησε, γιατί δεν ήξερε πώς να συνεχίσει.

«Πρέπει να είσαστε πιο προσεκτικοί», τους συμβούλεψε ο Σνέιπ. «Όποιος σας δει εδώ να ψιθυρίζετε μεταξύ σας, μπορεί να νομίζει πως κάποια σκανταλιά ετοιμάζετε. Και το Γκρίφιντορ δεν έχει περιθώριο να χάσει άλλους βαθμούς, έτσι;»

Σιωπηλά, τα τρία παιδιά γύρισαν κι άρχισαν να προχωρούν αργά προς την πόρτα. Ο Σνέιπ, όμως, δεν είχε τελειώσει μαζί τους.

«Όσο για σένα, Πότερ», είπε στον Χάρι, «σε προειδοποιώ. Αν συνεχίσεις να γυρίζεις εδώ κι εκεί τη νύχτα, εγώ προσωπικά θα φροντίσω για την αποβολή σου! Και τώρα, πηγαίνετε...»

Έπειτα, γυρίζοντάς τους την πλάτη, προχώρησε προς την αίθουσα των καθηγητών. Όταν έφτασαν έξω, στα μαρμάρινα σκαλοπάτια, ο Χάρι γύρισε στους άλλους δυο.

«Λοιπόν, να τι θα κάνουμε», τους είπε ψιθυριστά. «Ο ένας από μας θα προσέχει τον Σνέιπ. Θα μείνει έξω από την αίθουσα των καθηγητών και θα τον ακολουθήσει όπου κι αν πάει! Ερμιόνη, καλύτερα να το αναλάβεις εσύ αυτό».

«Και γιατί εγώ;» ρώτησε η Ερμιόνη.

«Είναι πολύ απλό», της αποκρίθηκε ο Ρον. «Θα κάνεις πως περιμένεις τον καθηγητή Φλίτγουικ...» Και κάνοντας τη φωνή του κοριτσίστικη, συνέχισε: «Αχ, κύριε καθηγητά, νομίζω πως απάντησα λάθος στο βήτα της ερώτησης δεκατέσσερα...»

«Πάψε τώρα!» τον έκοψε εκείνη, αλλά δέχθηκε ν' αναλάβει την παρακολούθηση του Σνέιπ.

«Όσο για μας, καλύτερα να μη μας δουν να πλησιάζουμε το διάδρομο του τρίτου ορόφου!» είπε ο Χάρι στον Ρον. «Πάμε, λοιπόν».

Όμως το σχέδιό τους δεν πρόλαβε καν να τεθεί σε εφαρμογή, και απέτυχε. Γιατί μόλις έφτασαν μπροστά στην κλειστή πόρτα που χώριζε τον Λουλούκο από το υπόλοιπο σχολείο, η καθηγήτρια ΜακΓκόναγκαλ παρουσιάστηκε πάλι μπροστά τους. Κι αυτή τη φορά ήταν τρομερά θυμωμένη.

«Μα τι νομίζετε, λοιπόν;» τους ρώτησε. «Πως η δική σας παρουσία είναι πιο αποτελεσματική από τα μάγια; Λοιπόν, φτάνει πια αυτή η βλακεία! Αν συνεχίσετε να τριγυρίζετε εδώ, θ' αφαιρέσω άλλους πενήντα βαθμούς από το Γκρίφιντορ! Ναι, Ουέσλι, σοβαρά το λέω!»

Σαν βρεγμένοι γάτοι, ο Χάρι κι ο Ρον ξαναγύρισαν στην αίθουσα αναψυχής του Γκρίφιντορ. Ο Χάρι έλεγε ότι τουλάχιστον η Ερμιόνη θα τα πήγαινε μάλλον καλά με την παρακολούθηση του Σνέιπ, όταν το πορτρέτο της χοντρής κυρίας παραμέρισε κι η Ερμιόνη μπήκε μέσα.

«Δε φταίω εγώ, Χάρι!» είπε, έτοιμη να βάλει τα κλάματα. «Ο Σνέιπ βγήκε, με είδε, με ρώτησε τι θέλω κι εγώ του είπα ότι περιμένω τον καθηγητή Φλίτγουικ. Τότε εκείνος πήγε να τον φωνάξει. Εγώ εντωμεταξύ έφυγα τρέχοντας. Έτσι δεν ξέρω προς τα πού πήγε μετά ο Σνέιπ...»

«Τότε δεν υπάρχει άλλη λύση!» είπε ο Χάρι αποφασιστικά. Οι άλλοι δυο τον κοίταξαν παραξενεμένοι. Ήταν χλομός και τα μάτια του γυάλιζαν.

«Όταν σκοτεινιάσει», συνέχισε ο Χάρι, «θα φύγω κρυφά από το Γκρίφιντορ και θα προσπαθήσω να πάω εκεί όπου είναι η πέτρα!»

«Σίγουρα τρελάθηκες!» του είπε ο Ρον.

«Δεν μπορείς», του θύμισε η Ερμιόνη. «Μετά απ' όσα είπαν ο Σνέιπ και η ΜακΓκόναγκαλ, αν σε πιάσουν, θα σε αποβάλουν!»

«Και λοιπόν;» φώναξε αγριεμένος ο Χάρι. «Μου φαίνεται ότι δεν έχετε συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο! Αν ο Σνέιπ πάρει στα χέρια του τη φιλοσοφική λίθο, ο Βόλντεμορτ θα ξαναγυρίσει! Μήπως δε γνωρίζετε πώς ήταν τα πράγματα την εποχή που προσπαθούσε να γίνει απόλυτος κυρίαρχος; Το "Χόγκουαρτς" θα πάψει να υπάρχει! Άρα τι αποβολή και κουραφέξαλα! Ο Βόλντεμορτ θα το γκρεμίσει, ή θα το κάνει σχολείο για τη μαύρη μαγεία... Δεν έχει πια σημασία αν θα χάσουμε βαθμούς, δεν το καταλαβαίνετε; Νομίζετε ότι ο Σνέιπ θ' αφήσει ήσυχους εσάς και τις οικογένειές σας, αν το Γκρίφιντορ κερδίσει το πρωτάθλημα; Αν με πιάσουν προτού φτάσω στην πέτρα, τότε θα ξαναγυρίσω στους Ντάρσλι και θα περιμένω εκεί ώσπου να με βρει ο Βόλντεμορτ. Δηλαδή, θα πεθάνω λίγο αργότερα απ' ό,τι υπολόγιζα, γιατί αποκλείεται να πάω με το μέρος του και το μέρος των σκοτεινών δυνάμεων! Απόψε, λοιπόν, θα περάσω την καταπακτή. Ό,τι κι αν πείτε εσείς οι δύο, δεν πρόκειται να με σταματήσετε! Μην ξεχνάτε, άλλωστε, πως ο Βόλντεμορτ σκότωσε τους γονείς μου».

«Έχεις δίκιο, Χάρι», παραδέχθηκε η Ερμιόνη.

«Θα χρησιμοποιήσω τον αόρατο μανδύα», συνέχισε ο Χάρι. «Ευτυχώς που κάποιος μου τον έστειλε πίσω...»

«Φτάνει, όμως, για να σκεπάσει και τους τρεις μας;» ρώτησε ο Ρον.

«Και τους τρεις μας;»

«Μην κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις, Χάρι! Φαντάζεσαι ότι θα σ' αφήναμε να πας μόνος;»

«Ούτε κατά διάνοια!» συμπλήρωσε αποφασιστικά η Ερμιόνη. «Καλύτερα να πάω να ρίξω μια ματιά στα βιβλία μου. Μπορεί να βρω κανένα χρήσιμο ξόρκι...»

«Μα, αν μας πιάσουν, θ' αποβληθείτε κι εσείς!» είπε κατάχλομος ο Χάρι.

«Θα βάλω τα δυνατά μου για να μη μας πιάσουν», τον καθησύχασε η Ερμιόνη. «Βλέπεις ο καθηγητής Φλίτγουικ μου είπε εμπιστευτικά πως μου έβαλε άριστα στο διαγώνισμά του. Μετά απ' αυτό, λοιπόν, δε νομίζω πως θα με αποβάλουν!»

Μετά το βραδινό φαγητό, τα τρία παιδιά κάθισαν χωριστά στην αίθουσα αναψυχής, προσπαθώντας να κρύψουν τη νευρικότητά τους. Κανένα από τ' άλλα παιδιά του Γκρίφιντορ δεν τους ενόχλησε, μιας και είχαν πάψει από καιρό να μιλούν στον Χάρι και στους φίλους του. Αυτό βόλευε αφάνταστα τον Χάρι, ειδικά απόψε. Η Ερμιόνη ξεφύλλιζε τις σημειώσεις της, προσπαθώντας ν' αποστηθίσει όλα τα ξόρκια και τα μάγια που μπορεί να τους χρειάζονταν. Ο Χάρι κι ο Ρον προτιμούσαν να μην κουβεντιάζουν μεταξύ τους, γιατί κι οι δυο σκέφτονταν συνέχεια αυτό που θ' ακολουθούσε.

Σιγά σιγά η αίθουσα άρχισε ν' αδειάζει, καθώς ένα ένα τα παιδιά έφευγαν για τα κρεβάτια τους.

«Φέρε το μανδύα», είπε σιγά ο Ρον στον Χάρι, καθώς και το τελευταίο παιδί, ο Λι Τζόρνταν, έφευγε για το κρεβάτι του χωρίς να προσπαθεί να κρύψει τα χασμουρητά του.

Ο Χάρι ανέβηκε τρέχοντας στο δωμάτιό τους και πήρε τον αόρατο μανδύα. Προτού φύγει από το δωμάτιο, το βλέμμα του έπεσε στη φλογέρα που του είχε χαρίσει ο Χάγκριντ τα Χριστούγεννα. Την πήρε κι αυτή μαζί του. Αντί να τραγουδήσει στον Λουλούκο, θα του έπαιζε φλογέρα.

«Καλύτερα να φορέσουμε το μανδύα από τώρα», είπε στους άλλους δυο όταν ξαναγύρισε στην αίθουσα αναψυχής, «για να είμαστε σίγουροι ότι μας σκεπάζει και τους τρεις. Γιατί, αν ο Φιλτς δει κανένα χέρι ή πόδι να περπατά μόνο του...»

«Τι κάνετε εκεί;» ακούστηκε ξαφνικά μια φωνή από την άλλη μεριά της αίθουσας.

Ο Νέβιλ εμφανίστηκε ξαφνικά πίσω από μια πολυθρόνα, κρατώντας σφιχτά στα χέρια του το βάτραχό του, τον Τρέβορ, που σίγουρα είχε προσπαθήσει πάλι να του ξεφύγει.

«Τίποτα, Νέβιλ, τίποτα», είπε ο Χάρι, κρύβοντας τον αόρατο μανδύα πίσω από την πλάτη του.

Ο Νέβιλ κοίταξε εξεταστικά τα ένοχα πρόσωπά τους ένα προς ένα.

«Θα βγείτε πάλι έξω», είπε με σιγουριά.

«Όχι, όχι!» τον βεβαίωσε η Ερμιόνη. «Πουθενά δε θα πάμε... Γιατί δεν πας κι εσύ να κοιμηθείς, Νέβιλ;»

Ο Χάρι έριξε μια ματιά γεμάτη αγωνία στο ρολόι του τοίχου. Δεν έπρεπε να καθυστερήσουν άλλο, γιατί ίσως αυτή κιόλας τη στιγμή ο καθηγητής Σνέιπ να έπαιζε μουσική στον Λουλούκο.

«Δεν πρέπει να ξαναβγείτε, γιατί θα σας πιάσουν πάλι», τους είπε ο Νέβιλ. «Και τότε το Γκρίφιντορ θα χάσει κι άλλους βαθμούς...»

«Μα δεν καταλαβαίνεις...» του είπε ο Χάρι. «Αυτό που θα κάνουμε είναι πολύ σημαντικό, Νέβιλ...»

Ο Νέβιλ, όμως, έδειχνε αποφασισμένος να χρησιμοποιήσει τα μεγάλα μέσα. «Δε θα σας αφήσω να βγείτε!» είπε και πήγε τρέχοντας να σταθεί μπροστά στην τρύπα που είχε αφήσει το ανασηκωμένο πορτρέτο της χοντρής κυρίας. «Θα... θα σας εμποδίσω με τη βία!»

«Νέβιλ!» είπε αγριεμένος ο Ρον, «άσε τις βλακείες και φύγε από το άνοιγμα!»

«Δεν είναι καθόλου βλακείες!» αποκρίθηκε εκείνος. «Νομίζω πως δεν πρέπει να παραβείτε άλλους κανονισμούς. Εξάλλου εσύ ο ίδιος, Ρον, μου είπες πως δεν πρέπει να υποχωρώ πάντα!»

«Ναι, αλλά όχι αυτή τη φορά!» φώναξε έξαλλος ο Ρον. «Νέβιλ, δεν ξέρεις τι κάνεις!»

Κατόπιν έκανε ένα απειλητικό βήμα προς το μέρος του κι ο Νέβιλ άφησε να του πέσει ο βάτραχος, ο οποίος εξαφανίστηκε αμέσως μ' ένα μεγάλο πήδημα.

«Εμπρός λοιπόν, χτύπησέ με!» είπε μετά ο Νέβιλ, υψώνοντας τις σφιγμένες γροθιές του. «Είμαι έτοιμος!»

Ο Χάρι γύρισε στην Ερμιόνη. «Κάνε κάτι», την παρακάλεσε.

Η Ερμιόνη πλησίασε τον Νέβιλ.

«Λυπάμαι πολύ γι' αυτό», του είπε. «Ειλικρινά».

Κατόπιν σήκωσε το μαγικό ραβδί της.

«Πετρίφικους Τόταλους!» φώναξε, αγγίζοντάς τον με την άκρη του μαγικού ραβδιού της.

Αμέσως ο Νέβιλ τινάχτηκε, καθώς τα χέρια κόλλησαν στα πλευρά του και τα πόδια του ενώθηκαν. Κατόπιν, ίσιος σαν σανίδα, έπεσε με θόρυβο στο πάτωμα. Η Ερμιόνη έτρεξε αμέσως κοντά του και τον γύρισε ανάσκελα. Τα σαγόνια του Νέβιλ ήταν κολλημένα και δεν μπορούσε να μιλήσει. Μόνο τα μάτια του έκαναν κινήσεις και κοίταζαν όλους με φρίκη.

«Τι του 'κανες;» ψιθύρισε ο Χάρι.

«Είναι το ξόρκι της απόλυτης ακινησίας», αποκρίθηκε η Ερμιόνη. «Νέβιλ, αληθινά λυπάμαι...»

«Ήταν απαραίτητο, Νέβιλ», είπε ο Χάρι. «Και δεν υπάρχει τώρα χρόνος για να σου εξηγήσω...»

Όμως η εφαρμογή του σχεδίου τους δεν άρχιζε καλά, με τον Νέβιλ ακίνητο στο πάτωμα. Παρ' όλ' αυτά ξεκίνησαν για τον τρίτο όροφο. Ο εκνευρισμός τους ήταν μεγάλος· θαρρούσαν πως κάθε πανοπλία έμοιαζε με τον επιστάτη Φιλτς και κάθε πνοή ανέμου με τον Πιβς. Όταν έφτασαν στο πρώτο κομμάτι της σκάλας, είδαν τη γάτα, την κυρία Νόρις, να κόβει βόλτες στο κεφαλόσκαλο.

«Ας της δώσουμε μια γερή κλοτσιά!» ψιθύρισε ο Ρον στο αφτί του Χάρι, αλλά εκείνος του απάντησε με μιαν αρνητική κίνηση του κεφαλιού. Καθώς τα τρία παιδιά, κρυμμένα κάτω από τον αόρατο μανδύα, συνέχισαν ν' ανεβαίνουν τη σκάλα περνώντας προσεκτικά δίπλα από τη γάτα, η γάτα γύρισε επάνω τους τα τεράστια, φωτεινά μάτια της, αλλά δεν έκανε καμιά κίνηση.

Είχαν πια φτάσει στην αρχή της σκάλας που οδηγούσε στον τρίτο όροφο. Και, ξάφνου, να μπροστά τους ο Πιβς, να ανεβαίνει αργά τα σκαλοπάτια ζαρώνοντας κάθε τόσο το χαλί, ώστε όποιος προσπαθούσε να το περάσει, να σκόνταφτε και να 'πεφτε.

«Ποιος είναι εδώ;» ρώτησε άγρια, καθώς τα τρία παιδιά τον πλησίαζαν προσεκτικά. Μετά μισόκλεισε με κακία τα κατάμαυρα μάτια του. «Ξέρω ότι είσαι εδώ, έστω κι αν δε σε βλέπω!» συνέχισε. «Τι είσαι, λοιπόν; Φάντασμα; Ή κανένας χαζός μαθητής;»

Μετά σηκώθηκε απότομα στον αέρα κι άρχισε να κόβει βόλτες πάνω από τα κεφάλια τους.

«Πρέπει να φωνάξω τον Φιλτς!» μονολογούσε δυνατά ο Πιβς. «Αν αυτό που περπατάει εδώ είναι αόρατο, ο Φιλτς είναι ό,τι του χρειάζεται!»

Μια καλή ιδέα πέρασε ξαφνικά από το μυαλό του Χάρι.

«Πιβς», είπε, κάνοντας τη φωνή του βραχνή και ψιθυριστή, «ο Ματωμένος Βαρόνος έχει τους λόγους του που είναι αόρατος!»

Ο Πιβς παραλίγο να πέσει κάτω από την έκπληξη.

«Συγγνώμη, κύριε Βαρόνε!» είπε σχεδόν παρακαλεστά ο Πιβς. «Δε σας είδα... Θέλω να πω, βέβαια δε σας είδα, αφού είστε αόρατος... αλλά δεν κατάλαβα πώς...»

«Έχω δουλειά εδώ, Πιβς!» τον έκοψε ο Χάρι-Βαρόνος. «Απόψε θέλω να πας αλλού...»

«Και βέβαια, κύριε! Αμέσως, κύριε!» απάντησε ο Πιβς, ενώ υψωνόταν ακόμη περισσότερο στον αέρα. «Δε θα σας ενοχλήσω άλλο...»

Και πέταξε μακριά, όσο πιο γρήγορα μπορούσε.

«Καταπληκτικό, Χάρι!» ψιθύρισε ο Ρον.

Λίγες στιγμές αργότερα έφτασαν στο διάδρομο του τρίτου ορόφου. Η πόρτα του δωματίου όπου φυλαγόταν η πέτρα ήταν κιόλας μισάνοιχτη.

«Ορίστε!» είπε μ' απογοήτευση ο Χάρι. «Ο Σνέιπ πέρασε κιόλας μπροστά από τον Λουλούκο...»

Η θέα της μισάνοιχτης πόρτας έκανε τα τρία παιδιά να συνειδητοποιήσουν ξαφνικά τι τα περίμενε. Ο Χάρι γύρισε στους άλλους δυο.

«Αν θέλετε να γυρίσετε πίσω, δε θα σας κατηγορήσω», τους είπε. «Μπορείτε να πάρετε και το μανδύα. Εγώ δε θα τον χρειαστώ πια...»

«Μη λες βλακείες!» αποκρίθηκε ο Ρον.

«Θα 'ρθούμε κι εμείς!» πρόσθεσε η Ερμιόνη.