14. Νόρμπερτ, ο νορβηγικός δράκος (1)
Όλα έδειχναν ότι ο καθηγητής Κούιρελ θα αντιστεκόταν για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από αυτό που περίμεναν τα τρία παιδιά. Γιατί στις εβδομάδες που ακολούθησαν, κι ενώ γινόταν όλο και πιο χλομός κι αδύνατος, δεν έδειχνε να έχει υποχωρήσει ακόμη.
Κάθε φορά που τύχαινε να περάσουν από το διάδρομο του τρίτου πατώματος, ο Χάρι, ο Ρον κι η Ερμιόνη κολλούσαν τ' αφτιά τους στην κλειστή πόρτα, για να βεβαιωθούν πως ο Λουλούκος γρύλιζε ακόμη από μέσα. Ο καθηγητής Σνέιπ πηγαινοερχόταν το ίδιο κακοδιάθετος. Αυτό δεν μπορεί παρά να σήμαινε πως η φιλοσοφική λίθος ήταν ακόμη ασφαλής. Όσο για τον Χάρι, κάθε φορά που συναντούσε τον καθηγητή Κούιρελ, του χαμογελούσε ενθαρρυντικά, ενώ ο Ρον είχε αρχίσει να τσακώνεται με τα παιδιά εκείνα που γελούσαν με το τραύλισμά του.
Η Ερμιόνη, αντίθετα, ήταν απασχολημένη μ' άλλα πράγματα. Είχε αρχίσει να βάζει σε χρονολογική σειρά τις σημειώσεις της και να ετοιμάζει κατάλογο για το ποια μαθήματα έπρεπε να διαβάσει πρώτα, ώστε να είναι έτοιμη για τις εξετάσεις που θα γίνονταν στο τέλος της σχολικής χρονιάς. Αυτό δε θα πείραζε τα δυο αγόρια, αν η Ερμιόνη δεν επέμενε να κάνουν κι εκείνοι το ίδιο.
«Μα αφού οι εξετάσεις είναι μακριά ακόμη!» της έλεγαν.
«Μόνο δέκα εβδομάδες!» τους απαντούσε εκείνη. «Δεν είναι καθόλου μακριά. Είναι σαν ένα δευτερόλεπτο για τον Νικόλας Φλαμέλ!»
«Ναι, αλλά εμείς δεν είμαστε εξακοσίων χρόνων!» της θύμιζε ο Ρον. «Εξάλλου τι σου χρειάζονται εσένα οι επαναλήψεις; Αφού τα ξέρεις κιόλας απέξω!»
«Μήπως τρελαθήκατε κι οι δυο;» επέμενε η Ερμιόνη. «Δεν καταλαβαίνετε πως πρέπει οπωσδήποτε να περάσουμε αυτές τις εξετάσεις, για να πάμε στο δεύτερο έτος; Θα 'πρεπε να είχα αρχίσει τις επαναλήψεις εδώ κι ενάμισι μήνα. Δεν ξέρω τι μ' έπιασε και καθυστέρησα τόσο...»
Δυστυχώς κι οι καθηγητές πρέπει να είχαν την ίδια γνώμη με την Ερμιόνη, γιατί άρχισαν να βάζουν στους πρωτοετείς τόσο πολλές ασκήσεις, που οι διακοπές του Πάσχα, όταν ήρθαν, δε θύμιζαν σε τίποτα τις διακοπές των Χριστουγέννων.
Ο Χάρι κι ο Ρον δυσκολεύονταν να χαλαρώσουν με την Ερμιόνη δίπλα τους, που επαναλάμβανε συνέχεια τις δώδεκα χρήσεις του αίματος των δράκων, ή έκανε ασκήσεις με το μαγικό ραβδί της. Γκρινιάζοντας ανάμεσα στα χασμουρητά τους, ο Χάρι και ο Ρον περνούσαν όλο σχεδόν τον ελεύθερο χρόνο τους στη βιβλιοθήκη μαζί της, προσπαθώντας να τελειώσουν όλη την επιπλέον δουλειά που τους είχαν φορτώσει.
«Ποτέ δε θα μπορέσω να τα θυμηθώ όλ' αυτά!» ξέσπασε κάποιο απόγευμα ο Ρον, κοιτάζοντας με λαχτάρα έξω απ' το παράθυρο της βιβλιοθήκης.
Ήταν η πρώτη αληθινά όμορφη μέρα εδώ και εβδομάδες. Ο ουρανός ήταν καταγάλανος κι όλα έδειχναν πως το καλοκαίρι πλησίαζε.
Ο Χάρι, ο οποίος έψαχνε τη λέξη «ψαρόχορτο» στο βιβλίο Εκατό μαγικά βότανα και μανιτάρια, δε σήκωσε το κεφάλι του, παρά μόνον όταν άκουσε τον Ρον να λέει: «Χάγκριντ! Τι γυρεύεις εδώ;»
Ο γενειοφόρος γίγαντας τους πλησίασε μ' αργά βήματα, κρύβοντας κάτι πίσω από την πλάτη του. Δεν ταίριαζε καθόλου με το περιβάλλον της βιβλιοθήκης, έτσι όπως ήταν τυλιγμένος με το μακρύ παλτό του από δέρμα τυφλοπόντικα.
«Να... κοιτάζω...» αποκρίθηκε, με τόσο ψεύτικο ύφος, που προκάλεσε αμέσως το ενδιαφέρον τους. «Κι εσείς, τι κάνετε εδώ;» τους ρώτησε όλο υποψία. «Δεν πιστεύω να ψάχνετε ακόμη εκείνον τον Φλαμέλ;»
«Α, αυτόν τον βρήκαμε εδώ και πολύ καιρό!» αποκρίθηκε υπερήφανα ο Ρον. «Και ξέρουμε και τι φυλάει αυτός ο σκύλος: τη φιλοσοφική λίθο!»
«Σςςς!» φώναξε ο Χάγκριντ, κοιτάζοντας ανήσυχα γύρω του. «Μην το λέτε δυνατά! Τι σας έπιασε τώρα;»
«Χάγκριντ, είναι μερικά πράγματα που θέλουμε να σε ρωτήσουμε», είπε τότε ο Χάρι. «Για το ποιος άλλος, εκτός από τον Λουλούκο, φυλάει τη φιλοσοφική λίθο...»
«Σςςς!» έκανε πάλι εκείνος. «Ακούστε... Ελάτε καλύτερα σπίτι μου αργότερα... Δε δίνω το λόγο μου ότι θα σας τα πω όλα... αλλά κι εσείς δεν πρέπει να ψάχνετε για να τα μάθετε. Οι μαθητές υποτίθεται πως δεν πρέπει να το ξέρουν! Και θα νομίσουν πως εγώ σας το είπα...»
«Θα σε δούμε αργότερα, λοιπόν», συμφώνησε ο Χάρι.
Ο Χάγκριντ έφυγε σέρνοντας τα βήματά του.
«Τι να έκρυβε, άραγε, πίσω από την πλάτη του;» αναρωτήθηκε η Ερμιόνη.
«Λες να ήταν κάτι σχετικό με τη φιλοσοφική λίθο;»
«Θα πάω να δω σε ποια ράφια κοιτούσε», είπε αποφασιστικά ο Ρον, που ήταν φανερό πως δεν είχε καμιά πλέον διάθεση για διάβασμα.
Λίγες στιγμές αργότερα ξαναγύρισε κι ακούμπησε στο τραπέζι μια αγκαλιά βιβλία.
«Δράκοι!» ψιθύρισε. «Ο Χάγκριντ έψαχνε σε βιβλία για τους δράκους. Κοιτάξτε εδώ: Είδη δράκων στη Μεγάλη Βρετανία και την Ιρλανδία. Από το αβγό ως την κόλαση και Οδηγός για εκτροφείς δράκων...»
«Ο Χάγκριντ ήθελε πάντα ν' αποκτήσει ένα δράκο. Μου το είπε την πρώτη φορά που τον συνάντησα!» παρατήρησε ο Χάρι.
«Μα αυτό απαγορεύεται από τους νόμους μας», είπε ο Ρον. «Η ανατροφή δράκων κηρύχτηκε παράνομη από τη συνέλευση μεγάλων μάγων του 1709, όλοι το ξέρουν αυτό... Επειδή είναι πολύ εύκολο στους Μαγκλ να μας ξεχωρίζουν, αν έχουμε και δράκους στα σπίτια και στους κήπους μας... Εξάλλου κανείς δεν μπορεί να εξημερώσει ένα δράκο — η προσπάθεια και μόνο είναι πολύ επικίνδυνη. Έπρεπε να δείτε τα εγκαύματα του αδελφού μου, του Τσάρλι, από τους ελεύθερους δράκους της Ρουμανίας...»
«Στη Βρετανία, όμως, δεν υπάρχουν ελεύθεροι δράκοι...» είπε ο Χάρι.
«Και βέβαια υπάρχουν!» τον βεβαίωσε ο Ρον. «Οι πράσινοι της Ουαλίας και οι μαύροι στα νησιά Εβρίδες... Το Υπουργείο Μαγείας ταλαιπωρείται πολύ προσπαθώντας να τους κρύψει. Κι οι δικοί μας πρέπει να κάνουν μάγια σε όσους Μαγκλ τύχει να τους δουν, για να τους ξεχάσουν».
«Τότε γιατί ενδιαφέρεται για δράκους ο Χάγκριντ;» ρώτησε η Ερμιόνη.
Όταν, μια ώρα αργότερα, τα τρία παιδιά χτυπούσαν την πόρτα της καλύβας του Χάγκριντ, πρόσεξαν έκπληκτα πως οι κουρτίνες στα δυο μικρά παράθυρα ήταν κλειστές. Ο Χάγκριντ, μάλιστα, ρώτησε «ποιος είναι;» προτού τους ανοίξει. Κι όταν μπήκαν μέσα, έκλεισε γρήγορα την πόρτα πίσω τους.
Μέσα έκανε πάλι υπερβολική ζέστη. Αν κι η μέρα ήταν όμορφη, μια δυνατή φωτιά έκαιγε στο τζάκι. Ο Χάγκριντ έφτιαξε τσάι και πρόσφερε στα παιδιά σάντουιτς από κρέας τράγου, τα οποία αρνήθηκαν όσο πιο ευγενικά μπορούσαν.
«Λοιπόν;» τα ρώτησε κατόπιν. «Θέλετε να μάθετε κάτι από μένα;»
«Ναι», αποκρίθηκε ο Χάρι, που είχε αποφασίσει πως η ειλικρίνεια θα έφερνε τα καλύτερα αποτελέσματα. «Αναρωτιόμαστε αν μπορείς να μας πεις τι άλλο, εκτός από τον Λουλούκο, φυλάει τη φιλοσοφική λίθο».
Ο Χάγκριντ έσμιξε τα φρύδια του, δυσαρεστημένος.
«Δεν μπορώ!» αποκρίθηκε. «Πρώτα πρώτα, κι εγώ ο ίδιος δεν ξέρω. Κι έπειτα, κι οι τρεις σας ξέρετε περισσότερα από όσα πρέπει γι' αυτή την υπόθεση. Και να ήξερα, λοιπόν, δε θα σας έλεγα! Αυτή η πέτρα βρίσκεται εδώ για σοβαρό λόγο. Παραλίγο να την κλέψουν από την τράπεζα Γκρίνγκοτς. Φαντάζομαι όμως πως θα το ξέρετε ήδη κι αυτό. Εκείνο που εγώ δεν καταλαβαίνω, είναι πώς ξέρετε για τον Λουλούκο...»
«Έλα τώρα, Χάγκριντ. Μπορεί να μη θέλεις να μας πεις και ίσως να 'χεις δίκιο, αλλά μη μας λες ότι δεν ξέρεις! Εσύ ξέρεις καθετί που γίνεται στο "Χόγκουαρτς"», του είπε η Ερμιόνη, δίνοντας γλυκό και ευχάριστο τόνο στη φωνή της. Αμέσως η άκρη της γενειάδας του Χάγκριντ κουνήθηκε μερικές φορές, σημάδι ότι χαμογελούσε. «Εξάλλου», συνέχισε η Ερμιόνη, «το μόνο που αναρωτιόμαστε είναι ποιος άλλος κάνει το φύλακα. Δηλαδή, εκτός από σένα, ποιον άλλον εμπιστεύθηκε ο Ντάμπλντορ...»
Το στήθος του Χάγκριντ φούσκωσε από υπερηφάνεια. Ο Χάρι κι ο Ρον χαμογέλασαν ικανοποιημένοι στην Ερμιόνη.
«Λοιπόν... δε φαντάζομαι να πειράζει αν σας το πω...» άρχισε ο γίγαντας. «Ο καθηγητής Ντάμπλντορ δανείστηκε τον Λουλούκο από μένα και... μετά... μερικοί από τους καθηγητές έκαναν διάφορα μάγια. Ο καθηγητής Σπράουτ... ο Φλίτγουικ... η καθηγήτρια ΜακΓκόναγκαλ... Α, ναι, κι ο ίδιος ο Ντάμπλντορ, βέβαια... Σίγουρα κάποιον θα ξέχασα... Α, ναι, κι ο καθηγητής Σνέιπ!»
«Ο Σνέιπ;» ρώτησαν και τα τρία παιδιά μονομιάς.
«Ναι, ο Σνέιπ. Για ακούστε εδώ, μήπως έχετε ακόμη στο μυαλό σας αυτές τις χαζές ιδέες; Ο καθηγητής Σνέιπ μας βοήθησε να προστατέψουμε την πέτρα. Δεν έχει λοιπόν κανένα σκοπό να την κλέψει!»
Ο Χάρι ήταν σίγουρος πως η Ερμιόνη και ο Ρον σκέφτονταν τώρα το ίδιο ακριβώς πράγμα μ' αυτόν. Πως, δηλαδή, αν ο Σνέιπ είχε βοηθήσει να προστατευθεί η φιλοσοφική λίθος, θα του ήταν μάλλον εύκολο να μάθει ποια μάγια είχαν κάνει οι άλλοι καθηγητές. Το πιο πιθανό, λοιπόν, ήταν πως ήξερε ήδη τα πάντα, εννοείται εκτός από τα μάγια του καθηγητή Κούιρελ και το πώς να περάσει μπροστά από τον Λουλούκο.
«Χάγκριντ, εσύ είσαι ο μόνος που ξέρει πώς να περάσει μπροστά από τον Λουλούκο, έτσι;» τον ρώτησε ανήσυχος ο Χάρι. «Και δε θα το έλεγες σε κανέναν, καλά δε λέω; Ούτε καν σε κάποιον από τους καθηγητές;»
«Κανείς δεν ξέρει τον τρόπο, εκτός από μένα και τον Ντάμπλντορ», αποκρίθηκε ο Χάγκριντ.
«Κάτι είναι κι αυτό», ψιθύρισε ο Χάρι στους άλλους δυο. «Χάγκριντ», συνέχισε κατόπιν, «μήπως μπορούμε ν' ανοίξουμε κανένα παράθυρο; Θα σκάσουμε από τη ζέστη εδώ μέσα...»
«Δε γίνεται, Χάρι», αποκρίθηκε ο γίγαντας, ρίχνοντας ένα γρήγορο βλέμμα προς το τζάκι. Ο Χάρι κοίταξε κι αυτός προς το τζάκι.
«Χάγκριντ!» φώναξε κατόπιν. «Τι είναι αυτό;»
Είχε όμως κιόλας μαντέψει τι ήταν. Στη μέση της φωτιάς, ακριβώς κάτω από το μαυρισμένο τσουκάλι, βρισκόταν ένα τεράστιο μαύρο αβγό.
«Α....» είπε ο Χάγκριντ πασπατεύοντας νευρικά τα γένια του. «Αυτό... είναι...»
«Πού το βρήκες, Χάγκριντ;» ρώτησε ο Ρον, σκύβοντας πάνω από το τζάκι για να δει καλύτερα. «Θα σου κόστισε μια περιουσία...»
«Το κέρδισα», αποκρίθηκε ο Χάγκριντ. «Χτες το βράδυ... Είχα κατέβει στο χωριό για να πιω μια μπίρα κι έπαιξα χαρτιά... μ' έναν άγνωστο. Για να πω την αλήθεια, έδειξε πολύ να χαίρεται όταν το έχασε...»
«Μα τι θα τον κάνεις όταν βγει από το αβγό;» τον ρώτησε η Ερμιόνη.
«Έχω διαβάσει εδώ μερικά πράγματα...» είπε ο Χάγκριντ, τραβώντας ένα χοντρό βιβλίο κάτω από το μαξιλάρι του. «Το πήρα από τη βιβλιοθήκη... Εκτροφή δράκων για κέρδος και χόμπι είναι ο τίτλος του... και τα λέει όλα... Το αβγό πρέπει να μείνει μέσα στη φωτιά, γιατί οι μανάδες δράκοι φυσάνε φλόγες επάνω στ' αβγά τους... Κι όταν το αβγό σκάσει, το μωρό πρέπει να τρέφεται με αίμα κοτόπουλου, ανακατωμένο με κονιάκ, κάθε μισή ώρα... Κι εδώ... να, κοιτάξτε αυτές τις φωτογραφίες... δείχνει πώς να ξεχωρίζεις τα διαφορετικά είδη δράκων... Αυτό που έχω εγώ είναι ένας νορβηγικός δράκος... πολύ σπάνιος...»
Ο Χάγκριντ έδειχνε πολύ ευχαριστημένος με το απόκτημά του, αλλά η Ερμιόνη καθόλου.
«Μα, Χάγκριντ», του θύμισε, «το σπίτι σου είναι ξύλινο! Δε φοβάσαι την πυρκαγιά;»
Ο Χάγκριντ όμως, χωρίς να της δώσει σημασία, έριξε άλλο ένα κούτσουρο στη φωτιά. Έτσι, τώρα, τα τρία παιδιά είχαν και κάτι άλλο για ν' ανησυχούν. Τι θα πάθαινε ο Χάγκριντ, αν κάποιος μάθαινε πως έκρυβε έναν παράνομο δράκο στην καλύβα του;
«Αναρωτιέμαι πώς θα είναι να ζει κανείς μια ήσυχη ζωή!» αναστέναξε κάποια στιγμή ο Ρον, ένα από τα βράδια που μελετούσαν όλοι ως αργά.
Η Ερμιόνη είχε τώρα αρχίσει να φτιάχνει καταλόγους για τις επαναλήψεις που έπρεπε να κάνουν, γεγονός που έκανε τον Χάρι και τον Ρον έξαλλους.
Ένα πρωί, στο πρόγευμα, η Χέντβιχ, η κουκουβάγια του Χάρι, έφερε στον κύριό της άλλο ένα σημείωμα από τον Χάγκριντ. Μονάχα μια φράση: Το αβγό είναι έτοιμο να σκάσει. Αμέσως ο Ρον πρότεινε να κάνουν σκασιαρχείο από το μάθημα της ερπετολογίας και να πάνε στην καλύβα του Χάγκριντ, αλλά η Ερμιόνη ούτε που να το ακούσει.
«Ερμιόνη», της είπε τότε ο Ρον, «αυτή είναι μια μοναδική ευκαιρία. Πόσες φορές στη ζωή μας θα δούμε ένα δράκο να βγαίνει από το αβγό του;»
«Δεν ακούω τίποτα!» φώναξε εκείνη. «Έχουμε μαθήματα, οι διαγωνισμοί πλησιάζουν, θα μπλέξουμε άσχημα αν μας πιάσουν... Άσε τι θα πάθει ο Χάγκριντ, αν μαθευτεί πως έχει έναν...»
«Πάψε πια!» της ψιθύρισε βιαστικά ο Χάρι.
Μετά, με μια κίνηση του κεφαλιού του, της έδειξε τον Μαλφόι, ο οποίος περνούσε από κει κοντά κι είχε σταματήσει για να κρυφακούσει. Πόσα, άραγε, να είχε καταλάβει; Η έκφραση στο μοχθηρό πρόσωπό του δεν άρεσε καθόλου στον Χάρι.
Στο τέλος η Ερμιόνη συμφώνησε να παρακολουθήσουν το μάθημα της ερπετολογίας και ύστερα να πάνε στην καλύβα του Χάγκριντ, στη διάρκεια του πρωινού διαλείμματος. Έτσι, όταν η καμπάνα του κάστρου σήμανε το διάλειμμα, τα τρία παιδιά άφησαν τις τσάντες τους κι έτρεξαν στην άκρη του απαγορευμένου δάσους. Ο Χάγκριντ τους άνοιξε την πόρτα, έτοιμος να σκάσει από τη χαρά του.
«Είναι έτοιμος να βγει!» τους είπε.
Το αβγό το είχε τοποθετημένο στη μέση του τραπεζιού. Ραγίσματα ξεχώριζαν στο τσόφλι του. Κάτι κουνιόταν στο εσωτερικό του κι ένας σιγανός θόρυβος ακουγόταν, λες και κάποιο νύχι χτυπούσε το τσόφλι. Όλοι τράβηξαν τις καρέκλες τους κοντά στο τραπέζι, κάθισαν κι άρχισαν να παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα.
Ξαφνικά ακούστηκε ένα δυνατό «κρακ» και το αβγό έσπασε. Ο νεογέννητος δράκος κατρακύλησε στην επιφάνεια του τραπεζιού. Κανείς δε θα τον έλεγε χαριτωμένο. Κοιτάζοντάς τον, ο Χάρι έκανε τη σκέψη πως έμοιαζε με τσαλακωμένη μαύρη ομπρέλα! Τα αγκαθωτά φτερά του ήταν τεράστια σε σύγκριση με το αδύνατο και κατάμαυρο σώμα του. Το μουσούδι του ήταν μακρύ και με μεγάλα ρουθούνια, ενώ στο μέτωπό του τα κέρατα μόλις που ξεχώριζαν. Τα πεταχτά μάτια του είχαν πορτοκαλί χρώμα.
