Ο ανεμοστρόβιλος του 1999
Χθες είχε καταιγίδα. Καθώς μεγάλωνα, ήθελα να γίνω μετεωρολόγος. Πάντα με ενδιέφερε η κακοκαιρία. Είναι μια παράξενη και συναρπαστική εκδήλωση της φύσης! Χθες, η γυναίκα μου κι εγώ έπρεπε να δουλέψουμε. Όταν τελειώσαμε, έβρεχε. Φοβόμουν ότι θα έριχνε χαλάζι, επειδή οδηγούσα το καινούριο μας αυτοκίνητο. Χάρηκα που δεν έριξε χαλάζι! Η καταιγίδα υποτίθεται ότι ήταν ισχυρή, αλλά δεν ήταν. Όμως, στη συνέχεια, η καταιγίδα εντάθηκε και δημιούργησε ένα σύννεφο χοάνης σχεδόν τριάντα λεπτά από εδώ. Η καταιγίδα μού θύμισε τον ανεμοστρόβιλο που χτύπησε την πόλη όπου τώρα μένω το 1999, πριν να μετακομίσω εδώ για να πάω στο πανεπιστήμιο. Ο ανεμοστρόβιλος ξεκίνησε από το κέντρο της πόλης, και τελικά χτύπησε την πανεπιστημιούπολη. Κατέστρεψε πολλά κτίρια, ξερίζωσε περισσότερα από εκατό δέντρα, θρυμμάτισε πολλά παράθυρα και προξένησε ζημιές σε πολλές σκεπές. Ευτυχώς, κανείς δεν σκοτώθηκε! Όταν πήγα στο πανεπιστήμιο το 2004, έμαθα ότι η πανεπιστημιούπολη ήταν πολύ πιο όμορφη κάποτε. Με τα χρόνια, το πανεπιστήμιο έγινε όμορφο ξανά. Τα κτίρια είχαν ήδη επισκευαστεί πριν από πολλά χρόνια, αλλά η δενδροφύτευση πολλών δέντρων συνεχιζόταν ακόμη.
