20 - ΚΕΦΑΛΑΙΟ XX / XXVII

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XX

Να όμως που ο μικρός πρίγκηπας, έχοντας περπατήσει πάρα πολύ, μέσα από την άμμο, τα κοφτερά βράχια και τα χιόνια, βρήκε επιτέλους ένα μονοπάτι. Κι' όλα τα μονοπάτια, οδηγούν στους ανθρώπους. - «Καλημέρα», είπε...

Μπροστά του απλωνόταν ένας κήπος μ' ανθισμένες τριανταφυλλιές... - «Καλημέρα», είπαν τα τριαντάφυλλα.

Ο μικρός πρίγκηπας τα κοίταξε προσεκτικά. Όλα τους έμοιαζαν με το δικό του λουλούδι...

- «Τι είστε εσείς;», τα ρώτησε κατάπληκτος.

- «Είμαστε τριαντάφυλλα» αποκρίθηκαν οι τριανταφυλλιές.

- «Αα!», έκανε αποσβολωμένος ο μικρός πρίγκηπας...

...κι' ένοιωσε να τον πλημμυρίζει θλίψη. Το λουλούδι του, του είχε διηγηθεί ότι ήταν το μοναδικό στο είδος του σε ολόκληρο το σύμπαν. Και να που εδώ, υπήρχαν πέντε χιλιάδες, όλα τους ολόιδια, μέσα σ' ένα μόνο κήπο! «Θα θύμωνε πάρα πολύ...», σκέφτηκε, «...αν το έβλεπε αυτό... Θα έβηχε φοβερά και θα έκανε πως πεθαίνει τάχα, για να αποφύγει τη ντροπή. Και θα ήμουν σίγουρα αναγκασμένος να παραστήσω ότι την περιθάλπτω, γιατί αν δεν το έκανα, θ' άφηνε σίγουρα τον εαυτό της να πεθάνει στ' αλήθεια, προκειμένου να ταπεινώσει κι' εμένα...». Και μετά, είπε στον εαυτό του: «Πίστευα πως ήμουν πλούσιος που είχα ένα λουλούδι μοναδικό στον κόσμο και τελικά έχω μόνο ένα κοινό τριαντάφυλλο. Αυτό και τα τρία μου ηφαίστεια, που μου φτάνουν μέχρι το γόνατο... κι' απ' αυτά, το ένα ίσως να 'χει σβήσει για πάντα... Αυτά δε με κάνουν και τόσο σπουδαίο πρίγκηπα...». Και καθώς ήταν ξαπλωμένος πάνω στο χορτάρι, άρχισε να κλαίει...