15 - ΚΕΦΑΛΑΙΟ XV / XXVII

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XV

Ο έκτος πλανήτης που συνάντησε, ήταν δέκα φορές μεγαλύτερος. Κατοικούσε σ' αυτόν ένας γηραιός κύριος, που έγραφε σε κάτι τεράστια βιβλία. - «Και να, λοιπόν! Ιδού ένας εξερευνητής!», φώναξε δυνατά μόλις είδε το μικρό πρίγκηπα.

Ο μικρός πρίγκηπας κάθισε πάνω στο τραπέζι, ασθμαίνοντας λίγο. Είχε κάνει ήδη μεγάλο ταξίδι μέχρι να φτάσει εδώ!

- «Από που έρχεσαι;», τον ρώτησε ο γηραιός κύριος...

- «Τι είναι αυτό το χοντρό βιβλίο;» ρώτησε ο μικρός πρίγκηπας. «Εσείς, τι κάνετε εδώ;»

- «Είμαι γεωγράφος», είπε ο ηλικιωμένος κύριος.

- «Τι είναι ο "γεωγράφος";» - «Είναι ένας σοφός, που γνωρίζει που βρίσκονται οι θάλασσες, τα ποτάμια, οι πόλεις, τα βουνά και οι έρημοι».

- «Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον», είπε ο μικρός πρίγκηπας. «Επιτέλους... κι' ένα αληθινό επάγγελμα!», είπε κι' έριξε μια ματιά στον πλανήτη του γεωγράφου. Ποτέ ως τώρα δεν είχε δει τόσο μεγαλοπρεπή πλανήτη.

- «Είναι πολύ όμορφος ο πλανήτης σας. Έχει και ωκεανούς μήπως;»

- «Δε μπορώ να το ξέρω αυτό», είπε ο γεωγράφος.

- «Αα...» (έκανε ο μικρός πρίγκηπας με απογοήτευση). «Και βουνά;»

- «Δε μπορώ να το ξέρω αυτό», επανέλαβε ο γεωγράφος.

- «Και πόλεις; Ποτάμια; Βουνά;»

- «Ούτε αυτά τα πράγματα μπορώ να τα ξέρω», απάντησε ο γεωγράφος.

- «Μα εσείς είστε γεωγράφος!»

- «Ακριβώς...», είπε ο γεωγράφος, «...αλλά δεν είμαι εξερευνητής. Έχω απόλυτη έλλειψη από εξερευνητές.

Δεν είναι γεωγράφος αυτός που πρέπει να λογαριάσει τις πόλεις, τα ποτάμια, τα βουνά, τις θάλασσες και τους ωκεανούς. Ο γεωγράφος είναι πολύ σημαντικός για να ασχολείται με περιπάτους. Δεν αφήνει ποτέ το γραφείο του. Δέχεται όμως τους εξερευνητές. Τους κάνει ερωτήσεις για τα ταξίδια τους και κρατάει σημειώσεις για τις αναμνήσεις τους. Κι' αν οι αναμνήσεις κάποιου εξ' αυτών φανούν ενδιαφέρουσες, ο γεωγράφος οφείλει να διερευνήσει το ήθος του». - «Γιατί να το κάνει αυτό;»

- «Γιατί ένας εξερευνητής που ψεύδεται, θα ήταν πραγματική συμφορά για τα βιβλία της γεωγραφίας. Όσο συμφορά θα ήταν κι' ένας εξερευνητής που τα τσούζει συνεχώς...». - «Γιατί αυτό;» ρώτησε ο μικρός πρίγκηπας.

- «Μα γιατί οι μεθυσμένοι τα βλέπουν διπλά. Οπότε ο γεωγράφος θα σημείωνε π.χ. δύο βουνά, εκεί που στην πραγματικότητα θα υπήρχε μόνο ένα».

- «Ξέρω κάποιον...», είπε ο μικρός πρίγκηπας «που θα γινόταν πολύ κακός εξερευνητής».

- «Ίσως... Τέλος πάντων, αν το ήθος του εξερευνητή φαίνεται ακέραιο, τότε κάνουμε έρευνα πάνω στις ανακαλύψεις του».

- «Δηλαδή; Πάμε να τις δούμε;

- «Α, όχι. Θα ήταν πολύ περίπλοκο. Εν ολίγοις, απαιτούμε από τον εξερευνητή, να παρουσιάσει αποδείξεις. Εάν πρόκειται, π.χ. για την ανακάλυψη ενός μεγάλου βουνού, απαιτούμε να μας φέρει μεγάλες πέτρες».

Ο γεωγράφος, ξαφνικά, ενθουσιάστηκε:

- «Μα κι' εσύ...έρχεσαι από μακριά! Είσαι ένας εξερευνητής! Θα μου τον περιγράψεις τον πλανήτη σου!»

Κι' ο γεωγράφος, αφού άνοιξε το μεγάλο του βιβλίο, έξυσε το μολύβι του. «Σημειώνουμε πρώτα με μολύβι τις ιστορίες των εξερευνητών. Περιμένουμε - για να τις καθαρό γράψουμε με μελάνι - μέχρι να παρουσιάσει ο εξερευνητής τις αποδείξεις».

- «Λοιπόν;» ρώτησε ο γεωγράφος.

- «Α! Ο τόπος μου...» αποκρίθηκε ο μικρός πρίγκηπας «...δεν έχει και τόσο μεγάλο ενδιαφέρον. Είναι πολύ μικρό μέρος. Έχω τρία ηφαίστεια. Δύο εν ενεργεία και ένα σβησμένο. Αλλά ποτέ δεν ξέρει κανείς...».

- «Ποτέ δεν ξέρει κανείς ...», επανέλαβε κι' ο γεωγράφος. - «Έχω κι' ένα λουλούδι». - «Δεν τα καταγράφουμε τα λουλούδια», σημείωσε ο γεωγράφος.

- «Μα γιατί! Δε μου αρέσει αυτό!»

- «Διότι τα λουλούδια είναι εφήμερα»

- «Τι σημαίνει αυτό; "Εφήμερα";» - «Οι γεωγραφίες, τα βιβλία της γεωγραφίας δηλαδή...», απάντησε ο γεωγράφος «...είναι τα πιο πολύτιμα απ' όλα τα βιβλία. Δεν χάνουν ποτέ την αξία τους. Σπάνια αλλάζει ένα βουνό την ακριβή του θέση. Ακόμα πιο σπάνιο είναι να μείνει ένας ωκεανός χωρίς νερό. Εμείς γράφουμε για πράγματα που είναι αιώνια».

- «Μα τα σβησμένα ηφαίστεια μπορούν - μια μέρα - να ξανά-ξυπνήσουν...» τον διέκοψε ο μικρός πρίγκηπας. «Τι σημαίνει όμως "εφήμερα";» - «Το ότι τα ηφαίστεια είναι σβησμένα ή είναι ενεργά είναι περίπου το ίδιο για εμάς τους υπόλοιπους» είπε ο γεωγράφος. «Αυτό που μετράει για μας είναι το βουνό. Αυτό, δεν αλλάζει».

- «Μα τι σημαίνει "εφήμερα";» επανέλαβε ο μικρός πρίγκηπας, που ποτέ στη ζωή του δεν εγκατέλειπε μιαν ερώτηση που είχε κάνει, δίχως να πάρει απάντηση... - «Αυτό σημαίνει: "που κινδυνεύει να χαθεί σύντομα"». - «Το λουλούδι μου κινδυνεύει να χαθεί σύντομα;»

- «Και βέβαια»

«Το λουλούδι μου είναι εφήμερο...», σκέφτηκε ο μικρός πρίγκηπας, «...κι' έχει μονάχα τέσσερα αγκάθια για να αμυνθεί απέναντι σ' ολόκληρο τον κόσμο! Κι' εγώ το άφησα ολομόναχο στον τόπο μου!». Για πρώτη φορά, ένοιωσε να μετανιώνει ολόψυχα που έφυγε. Ξαναπήρε όμως κουράγιο:

- «Ποιόν τόπο με συμβουλεύετε να επισκεφτώ;», ρώτησε.

- «Τον πλανήτη Γη», του αποκρίθηκε ο γεωγράφος. «Έχει καλή φήμη...».

Κι' ο μικρός πρίγκηπας αναχώρησε για τη συνέχεια, με τη σκέψη του πάντα στο λουλούδι του.