14 - ΚΕΦΑΛΑΙΟ XIV / XXVII

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XIV

Ο πέμπτος πλανήτης ήταν πολύ περίεργος. Ήταν καταρχήν ο πιο μικρός απ' όλους. Είχε τόσο λίγο χώρο, που έφτανε ίσα-ίσα για να φιλοξενεί ένα φανοστάτη - σαν κι' αυτούς που φωτίζουν τους δρόμους και τις πλατείες - κι' ένα φανοκόρο, που άναβε κι' έσβηνε το φανάρι. Ο μικρός πρίγκηπας δε μπορούσε να καταλάβει σε τι θα μπορούσε να χρησιμεύει, κάπου πάνω στο στερέωμα, πάνω σ' έναν πλανήτη χωρίς κανένα σπίτι και χωρίς κατοίκους, ένας φανοστάτης κι' ένας φανοκόρος. Κι' έτσι σκέφτηκε πως μπορεί - κάλλιστα - αυτός ο άνθρωπος να ήταν παράλογος. Ωστόσο δε φαινόταν τόσο παράλογος όσο ήταν ο βασιλιάς ή ο ματαιόδοξος ή όσο ήταν ο επιχειρηματίας ή ο μπεκρής. Τουλάχιστον, η δουλειά του είχε κάποιο νόημα. Όταν άναβε το φανάρι του, θα ήταν σαν να γεννιόταν ακόμα ένα μικρό άστρο πάνω στον ουρανό ή ίσως ένα νέο λουλούδι. Κι' όταν θα το έσβηνε, θα ήταν ίσως σαν να αποκοιμιόταν το αστέρι ή το λουλούδι. Αυτή είναι μια όμορφη δουλειά. Και είναι πραγματικά χρήσιμη, αφού είναι όμορφη.

Μόλις αποβιβάστηκε λοιπόν στον πλανήτη, χαιρέτισε με σεβασμό το φανοκόρο:

- «Καλημέρα. Γιατί - μόλις τώρα - έσβησες το φανάρι σου;»

- «Αυτή είναι η εντολή», απάντησε ο φανοκόρος.

«Καλημέρα».

- «Τι είναι η εντολή;»

- «Είναι να σβήνω το φανάρι μου. Καληνύχτα».

Και το ξανά-άναψε.

- «Μα γιατί το ξανάναψες;»

- «Αυτή είναι η εντολή», απάντησε ο φανοκόρος.

- «Δεν το καταλαβαίνω», είπε ο μικρός πρίγκηπας.

- «Δεν υπάρχει κάτι για να καταλάβεις», είπε ο φανοκόρος. «Η εντολή, είναι η εντολή. Καλημέρα».

Κι' έσβησε το φανάρι του. Ύστερα, σκούπισε το μέτωπο του, μ' ένα κόκκινο καρώ μαντήλι. - «Εδώ, κάνω μια δουλειά τρομακτική. Κάποτε είχε νόημα. Έσβηνα το φανάρι το πρωί και το άναβα το βράδυ. Είχα την υπόλοιπη ημέρα για να ξεκουράζομαι και την υπόλοιπη νύχτα για να κοιμάμαι...»

- «Κι' από εκείνη την εποχή ως τώρα, η εντολή έχει αλλάξει;» - «Η εντολή δεν έχει αλλάξει», είπε ο φανοκόρος. «Κι' εκεί ακριβώς βρίσκεται το δράμα! Ο πλανήτης από χρονιά σε χρονιά, γυρίζει όλο και πιο γρήγορα κι' η εντολή δεν έχει αλλάξει!». - «Και λοιπόν;» είπε ο μικρός πρίγκηπας

- «Τώρα λοιπόν που γυρίζει μια φορά το λεπτό, δεν έχω πάνω από ένα δευτερόλεπτο για να ξεκουραστώ. Το ανάβω και το σβήνω μια φορά κάθε λεπτό!».

- «Αυτό είναι αστείο! Οι μέρες στον τόπο σου διαρκούν ένα λεπτό!».

- «Δεν είναι καθόλου αστείο», είπε ο φανοκόρος. «Πάει ήδη ένας μήνας, που αρχίσαμε εμείς να συζητάμε».

- «Ένας μήνας;»

- «Ναι. Τριάντα λεπτά. Τριάντα μέρες! Καληνύχτα.»

Και ξανάναψε το φανάρι του.

Ο μικρός πρίγκηπας τον κοίταξε κι' ένοιωσε μεγάλη συμπάθεια γι' αυτό τον άνθρωπο που ήταν τόσο πιστός στην εντολή που του δόθηκε. Θυμήθηκε τα ηλιοβασιλέματα που είχε άλλοτε αναζητήσει κι' ο ίδιος, τραβώντας την καρέκλα του. Θέλησε να βοηθήσει το φίλο του:

- «Ξέρεις...γνωρίζω έναν τρόπο για να ξεκουράζεσαι όποτε το θελήσεις...».

- «Πάντα θέλω», είπε ο φανοκόρος.

Καθώς, καμιά φορά, μπορεί κανείς να είναι ταυτόχρονα και πιστός και τεμπέλης...

Ο μικρός πρίγκηπας συνέχισε:

- «Ο πλανήτης σου είναι τόσο μικρός που μπορείς να τον γυρίσεις ολόκληρο με τρεις δρασκελιές. Δεν έχεις παρά να περπατάς αργά-αργά, για να μένεις συνεχώς στην πλευρά που έχει ήλιο. Όταν θελήσεις να ξεκουραστείς, θα περπατάς...και η μέρα θα διαρκεί όσο θα θέλεις εσύ.

- «Αυτό δε με βοηθάει και πολύ», είπε ο φανοκόρος. «Εκείνο που μου αρέσει περισσότερο σ' αυτή τη ζωή, είναι να κοιμάμαι». - «Μεγάλη ατυχία αυτό», είπε ο μικρός πρίγκηπας

- «Μεγάλη ατυχία», επανέλαβε κι' ο φανοκόρος. «Καλημέρα».

Κι' έσβησε το φανάρι του. «Αυτόν εκεί πέρα,...» σκέφτηκε ο μικρός πρίγκηπας καθώς συνέχιζε παρακάτω την περιπλάνηση του, «...αυτόν θα τον περιφρονούσαν όλοι οι άλλοι, κι' ο βασιλιάς κι' ο ματαιόδοξος κι' ο μπεκρής και ο επιχειρηματίας. Ωστόσο είναι ο μόνος που δε μου φαίνεται γελοίος. Είναι μάλλον, επειδή ασχολείται και με άλλα πράγματα εκτός από τον εαυτό του.

Μ' αυτά, έβγαλε ένα λυπημένο αναστεναγμό και είπε στον εαυτό του: - «Αυτός εκεί είναι ο μόνος που θα μπορούσα να τον κάνω φίλο μου. Ο πλανήτης του όμως είναι πραγματικά πολύ μικρός. Δεν υπάρχει χώρος για δύο...».

Εκείνο που δεν τόλμησε να ομολογήσει ο μικρός πρίγκηπας, είναι ότι μετάνιωνε που έφευγε από τον μικρούτσικο αυτό πλανήτη, που ήταν ευλογημένος να έχει χίλια τετρακόσια σαράντα ηλιοβασιλέματα κάθε μέρα!