TÜRK SAĞLIK SİSTEMİ
Sosyal devletin en önemli özelliklerinden birisi, ücretsiz sağlık sistemine sahip olmasıdır. Anayasaya göre Türkiye sosyal bir devlettir. Bunun için sağlığın ücretsiz ve makul olması gerekir. Toplumun her kesiminin sağlık sistemine erişebilmesi çok önemlidir. Amerika'daki gibi fakir insanların ilaçsızlıktan, tedavisizlikten ölmesi insan onuruna ve şerefine aykırıdır.
Türkiye deyince kalabalık, 80 milyonluk bir ülkeden bahsediyoruz. Bir de üstüne 5 milyona yakın mültecinin yaşadığını unutmayalım. Mültecilerin çoğu ücretsiz tedavi olabiliyorlar. Onları tedavi eden hastaneler bellidir.
Tıp eğitimi 6 yıldır ve epey zordur. Öğrenciler teorik bilginin yanında pratik bilgi de edinirler. Mezun olan öğrenci özel bir klinikte veya hastanede çalışabilir. Çünkü Türkiye'de özel sağlık kuruluşu açmak yasak değildir. Ancak hastanelerin büyük çoğunluğu devlete aittir. Özel hastanelerdeki bakım genellikle daha iyidir. Ama fiyatı yüksektir. Ben, hep devlet hastanesine giderim ve oradaki hizmetten memnunum.
Mezun olan doktor adayları genellikle devlet memuru olabilmek için sınava girerler. Sonra çeşitli illere atanırlar. Atanan doktorlar hastanelerin acil bölümlerinde, köylerdeki sağlık merkezlerinde vs. çalışırlar. Hasta vatandaşlar hastaneye giderler, tedavi olurlar. Son yıllarda "e-Devlet" denilen uygulama ile randevu almak kolaylaştı. İnternetten müsait olan doktorlardan randevu alınır. Doktor hastayı muayene eder. Eğer hastanın ilaca ihtiyacı varsa ona reçete yazar.
Doktordan alınan reçete ile eczaneye gidilir. Eczacı istenilen ilaçları verir. Bu ilaçların masrafının bir kısmı devlet tarafından karşılanır. Devletin bu masrafları karşılaması için hastanın sigortası olması gerekir. Sigorta, çalışan vatandaşların maaşlarından yapılan kesintilerle karşılanır.
Örneğin bir öğretmen maaşı 4600 liradır. Ancak o öğretmen 4000 lira alır. Çünkü o 600 lira sigorta için saklanır. Sigortalı olan vatandaşlar ilaçların büyük çoğunluğuna ucuza ulaşırlar. Devlet, pahalı bazı kanser ilaçlarını karşılamıyor. Vatandaşlar bütün ilaçların karşılanmasını istiyorlar. Devlete dilekçe yazıyorlar. Devlet bazen onlara yardım ediyor, bazen etmiyor.
İnsanların en çok şikayet ettiği konulardan birisi, yakın tarihe randevu alabilmek. Hastaneler çok kalabalık. Bazen 1 yıl hatta 2 yıl sonraya randevu veriyorlar. Düşünsene, hastasın ve seni 1 yıl sonra tedavi ediyorlar. Randevu gününe kadar o hasta ölebilir. Bunun için daha fazla doktora ve daha iyi bir sisteme ihtiyaç var.
Doktorların çoğu hallerinden memnun değiller. Çünkü çalışma saatleri çok fazla. Bazı doktorlar aralıksız 36 saat çalışıyorlar! Bu berbat bir şey. Birkaç doktor bu yüzden intihar etti. Doktorlar buna dayanamıyorlar. Uykusuz olan doktor doğal olarak işini iyi yapamaz. Bunun için nöbet sürelerinin azaltılması gerek.
Bir diğer sorun ise sağlık çalışanlarına yönelik şiddet. Bazı insanlar hastanede çok beklemek zorunda kalıyor. Sabrı kalmıyor. Sonra doktora saldırıyorlar. Veya doktor onların istedikleri ilacı reçeteye yazmıyor. Onlar da doktoru dövüyorlar. Bu kabul edilemez bir şey. Tek kelime ile rezalet. Doktorların korunması lazım. Ama mevcut ceza kanununa göre verilen cezalar hiç caydırıcı değil. Cezaların artırılması lazım. Doktorlar ölürse biz nasıl yaşarız?
