تاریخ آسیای مرکزی مربوط به تاریخ اقوام مختلفی است که در آسیای مرکزی ساکن بودهاند. سبک زندگی چنین افرادی در درجه اول با توجه به اقلیم و جغرافیای منطقه تعیین شده است. خشکی این منطقه کشاورزی را با مشکل مواجه میکند و دوری از دریا مانع از تجارت زیاد آن میشود؛ بنابراین، تعداد کمی از شهرهای بزرگ در این منطقه توسعه یافته اند. مردمان اسبسوار عشایری برای هزاران سال بر این منطقه تسلط داشتند.
روابط بین کوچ نشینان و مردم غیر کوچ نشین در آسیای مرکزی و اطراف آن با تنش آغاز شد. سبک زندگی عشایری به خوبی برای جنگ مناسب بود و اسب سواران به دلیل تکنیکهای ویرانگر و توانایی کمانداران خود، به برخی از نیرومندترین افراد نظامی تبدیل شدند. بهطور دورهای، رهبران قبایل قبیله های خود را در یک نیروی نظامی واحد سازماندهی می کردند، و پس از آن غالباً لشکرکشیهایشان را بهویژه در مناطق «متمدنتر» آغاز میکردند.
تسلط عشایر در قرن شانزدهم پایان یافت، زیرا سلاح گرم به مردم ساکن اجازه داد تا کنترل منطقه را به دست آورند. امپراتوری روسیه، سلسله چینگ چین و سایر قدرتها در این منطقه گسترش یافتند و تا پایان قرن نوزدهم بخش عمدهای از آسیای مرکزی را تصرف کردند.
پس از انقلاب روسیه در سال ۱۹۱۷ میلادی، اتحاد جماهیر شوروی بیشتر آسیای مرکزی را دربر گرفت. تنها مغولستان و افغانستان بهطور اسمی مستقل باقی ماندند، اگرچه مغولستان به عنوان یک کشور اقماری شوروی وجود داشت و نیروهای شوروی در اواخر قرن بیستم به افغانستان حمله کردند.
نواحی شوروی در آسیای مرکزی شاهد صنعتی شدن و ساخت زیرساختها بود، اما همچنین شاهد سرکوب فرهنگهای محلی، تنشهای قومی و مشکلات زیستمحیطی بود.
با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ میلادی، پنج کشور قزاقستان، ازبکستان، ترکمنستان، قرقیزستان و تاجیکستان در آسیای مرکزی استقلال یافتند. در تمام کشورهای جدید، مقامات سابق حزب کمونیست قدرت را به عنوان قدرتمندان محلی حفظ کردند، به استثنای قرقیزستان که علیرغم برکناری سه رئیسجمهور پس از شوروی در خیزشهای مردمی، هنوز نتوانسته است یک دموکراسی پایدار را تحکیم کند.
