71. Saga af afbrýði og frækilegum flótta

Haraldur Sigurðsson, hálfbróðir Ólafs, síðar konungur Noregs, komst særður úr Stiklastaðabardaga yfir til Svíþjóðar, þaðan til Garðaríkis og loks til Miklagarðs. Þar gekk hann í þjónustu drottningar sem þá ríkti og hét Zóe. Um persónu hennar og prívatlíf mætti fara mörgum orðum og væri nóg efni í aðra bók. Uppgangur Haraldar varð skjótur og mikill í liði væringja en svo eru norrænir málaliðar hjá Miklagarðskeisurum kallaðir. Hann tók þátt í hernaði á Grikklandseyjum, Afríkuströndum og Sikiley, að því er segir í sögunni hans í Heimskringlu. Hann komst aukinheldur til Jórsalalands, en þegar heim kom þaðan ásakaði drottningin hann um fjárdrátt og lét varpa honum í dýflissu. Haraldur hafði víst gert þá skyssu að bera víurnar í Maríu, unga og fríða frænku drottningar. Altalað var bæði í Miklagarði og um Norðurlönd að Zóe drottning hefði sjálf viljað njóta Haraldar og hann hefði lent í tukthúsi fyrst og fremst vegna vergirni hennar og afbrýðiskvala. Ólafur helgi birtist að fyrrabragði og óumbeðinn hálfbróður sínum í dýflissunni og lofaði að losa hann þaðan. Þess þurfti ekki lengi að bíða því hann sendi ríka konu, sem skuldaði honum greiða, með reipi til Haraldar, sem las sig upp úr dýflissunni strax næstu nótt.

Það kemur ekki helgi Ólafs við, en Haraldur var að vonum ergilegur. Hann fór til herbergis Miklagarðskóngs, sem þá var Konstantínos Mónomakkus, og stakk úr honum augun, því hann var of drengilegur til að láta reiði sína bitna á drottningunni sjálfri. Síðan fór hann til herbergis Maríu, vakti hana og hafði á brott með sér. Hann hélt því næst til hafnarinnar með mönnum sínum og þeir stigu um borð í skip sem í Heimskringlu er kallað galeiða. Höfnin í Miklagarði er í lítilli vík sem heitir Gullna hornið og er norðanvert við miðborgina. Á þessum árum var hún ævinlega lokuð með mikilli keðju til að verjast árásum af sjó. Þangað inn komust því aldrei neinir óboðnir og raunar komust heldur engir út úr höfninni í leyfisleysi. Forvitið og fróðleiksfúst fólk getur skoðað hlekk sem varðveist hefur úr þessari keðju á fornminjasafninu í Istanbúl. Haraldur lét nú menn sína róa sem mest þeir máttu að keðjunni en síðan hlaupa aftur í skut þegar galeiðan var við það að rekast á hana. Við það reis stafninn bratt og galeiðan skaust upp á keðjuna þar sem hún vóg litla stund salt án þess að snerta sjó. Þá lét Haraldur áhöfnina hlaupa fram í stafn en við það rann fleytan af keðjunni og ofan í sjóinn. Síðan reru þeir sem mest máttu norður eftir Sæviðarsundi, eða Bosporus. Í hæfilegri fjarlægð frá borginni lögðu þeir að stutta stund og settu Maríu drottningarfrænku óspjallaða í land og báðu hana rekja ferðasögu sína fyrir Zóe drottningu. Haraldur hélt nú norður til Kænugarðs (í Heimskringlusegir Hólmgarðs) þar sem hann hitti Jarisleif konung. Jarisleifur átti mikið úrval dætra og með því Haraldur var orðinn hvekktur af grísku kvenkyni fékk hann eina þeirra fyrir konu. Hún hét Ellisif en er einnig nefnd Elísabet og varð Noregsdrottning.