36. Miskunnsamur Samverji í Pilgrimstad
Nú var malarvegur meðfram stöðuvatni til næsta bæjar. Það var að vísu lakara færi en á móti kom að veðrið var eins og á sunnudegi í Himnaríki og útsýnið líktist eflaust því sem gerist þar efra þegar best lætur; lágar skógi vaxnar hæðirnar og strjál bóndabýli stóðu á haus í hræringarlausu vatnsborðinu.
Næsti viðkomustaður var fjögur hundruð manna þorp. Með hliðsjón af því var nafnið Pílagrímaborg dálítið yfirlætisfullt en kom sér óneitanlega beint að efninu. Pílagrímar fara ekki framhjá þessum bæ og svo hefur verið lengi. Í Ólafsbrunninum þar er vatnið sagt óvenju kröftugt og mergjað. Lindin fékk snemma orð fyrir lækningamátt og bærinn frægð fyrir allar hækjurnar og stafprikin sem skilin voru eftir við bæjarmörkin. Þau þóttu sanna að fólk með ónýta fætur hefði fengið bót. En maður má ekki vera of auðtrúa, því það er ekki gott að segja hvort Anders Plantin sagði satt eða laug þegar hann skrifaði í ferðalýsingu frá árinu 1699, að þetta væru mestan part hækjur fólks sem kom fullfrískt og frátt á fæti til bæjarins. Það tálgaði sér hækju í skógarjaðrinum sem það staulaðist svo með til kapellunnar til að fá þar ríkulegri ölmusur.
En þegar við Gísli komum að þessum sama skógarjaðri og vorum að ráðslaga um það í hvaða átt Ólafsbrunnurinn mundi vera, renndi að gamall Volvo-skutbíll. Ungur maður ávarpaði okkur á ensku, bauð okkur velkomna og sýndi ýmis merki þess að við værum að minnsta kosti honum kærkomnir gestir. Hann leysti úr vanda okkar. „Follow me,“ sagði hann og setti neyðarblikkljósin á og hefði eflaust kveikt á sírenu hefði hann haft hana. Hann ók síðan á undan okkur inn á grasbala í miðjum bænum og þar var Ólafsbrunnurinn, drykkjarmál til að dýfa í lindina, pílagrímsstimpill í litlum kassa, borð og bekkir til að sitja á. Þessi velgjörðarmaður snaraðist út úr bílnum með pitsukassa í höndum og spurði hvort við værum ekki svangir, því hann vildi gefa okkur að borða. Svíar eru ekki þess háttar að þeir beinlínis flaðri upp um ókunnuga svo við urðum hrærðir yfir náungakærleika þessa unga manns. Þetta var hið kórrétta viðmót gagnvart pílagrímum. Í gamla daga fóru alvöru pílagrímar gjörsamlega peningalausir að heiman og reiddu sig eingöngu á ölmusugæði og náð bræðra sinna og systra í Kristi sem urðu á vegi þeirra. Sumir voru vissulega óheppnir og hittu bara vantrúaða og nirfla. Við höfðum engan hitt hingað til sem lét okkur nokkuð í té ókeypis, þó óneitanlega næði Gísli oft góðum samningum.
Það kom í ljós að þessi ungi maður hét Roland og keyrði út pitsur. Það kom einnig á daginn að örvasa pabbi hans hafði sent hann eftir pitsu handa sér að borða í hádeginu og það var einmitt sú pitsa sem hann gaf okkur, en það var auðvitað innanfjölskyldumál. Það kom einnig í ljós að Roland var öryrki. Hann sagði að úr höfðinu á sér hefði verið fjarlægt hnefastórt æxli og ef farið væri út í smáatriði hefðu 40% af heilanum verið tekin og bara 60% skilin eftir. Hann sagðist vel hafa mátt missa þennan heilapart og fyndi engan teljandi mun á sér fyrir og eftir, nema hann stundaði eftir þetta enga launavinnu því þá yrði hann af með örokubæturnar. Af þeim gat hann lifað þokkalegu lífi með því að fara til Kólumbíu á haustin og vera þar vetrarlangt. Á sumrin væri hann hér heima í Pilgrimstad og keyrði út pitsur og skipulegði keppnir í stangveiðum í sjálfboðastarfi; hér væru margar góðar stangveiðiár og slyngustu veiðimennirnir gætu lifað þokkalegu lífi fyrir verðlaunin í þannig keppnum.
