31. Utanríkispólitík í bland við kvennamál
Þá var það utanríkispólitíkin. Nokkur héruð í Noregi voru á valdi Ólafs Svíakonungs; svæði austan Víkurinnar og norður í Þrændalögum. Það þýddi ekki annað en það að skattheimtumennirnir voru sænskir en ekki norskir. Þetta var vitaskuld ófriðarefni, því báðir vildu Ólafarnir ná skattinum en bændurnir ekki borga hann tvisvar. Ólafur Haraldsson lét hengja sænskan skattheimtumann norður í Þrændalögum. Nafni hans í Svíþjóð trylltist yfir því. Það var ekki beinlínis að hann saknaði skattheimtumannsins en þetta var ögrun og tekjumissir. Hvorugur kónganna vildi gefa eftir og ýmsir höfðu af þessu áhyggjur. Sveit manna, og í henni var Íslendingurinn Hjalti Skeggjason, fór úr Noregi til Svíþjóðar að kanna hvort hægt væri að ná einhverjum sáttum. Ólafur Haraldsson kærði sig að vísu ekki um sættir en leyfði þó að ferðin væri farin. Ólafur sænski var enn svo reiður að hver sá sem nefndi sátt í hans eyru var beinlínis í bráðri lífshættu. Hann vildi ekki frið heldur stríð. Sendimennirnir gátu hins vegar fært hugmyndina í tal við Ingigerði kóngsdóttur og það sem meira var; þeir fóru við það tækifæri svo fögrum orðum um Ólaf Haraldsson að hún varð ástfangin af honum óséðum og gat alveg hugsað sér að giftast honum. Þessum upplýsingum var lekið á rétta staði.
Þarna var uppi sú erfiða staða að kóngarnir vildu stefna ríkjunum í stríð sem landslýður kærði sig ekkert um, hvorki sá sænski né sá norski, hvorki höfðingjar né almúgi. Sænsku höfðingjarnir gripu þegar hér var komið til sinna ráða og lögðu málið fyrir Uppsalaþing. Þar var ákveðið að Ólafur Svíakóngur skyldi semja um sættir við Ólaf Noregskong og gefa honum Ingigerði dóttur sína fyrir konu. Þingið taldi að mægðirnar mundu bæta samkomulag kónganna og stuðla að því að samningarnir héldu. Þingið lét sænska Ólaf vita af því í leiðinni, að færi hann ekki að vilja þess í málinu týndi hann engu fyrr en lífinu. Þingið minnti hann á að fyrir þessu væru fordæmi og einu sinni hefðu Svíar drekkt fimm kóngum í sömu keldunni af því að þeir dugðu illa. Kannski telst þetta ekki beinlínis þingræði að nútímaskilningi en þingið beygði Ólaf sænska og hann lofaði öllu fögru. „Staðnaði þá kurr bændanna,“ segir Snorri. [1] Í Noregi tókst líka að tala Ólaf norska inn á þetta samkomulag. Stríðshættunni var bægt frá. Hin ástfangna Ingigerður sendi Ólafi slæður og silkiræmur með sendimönnunum enda voru þau nú trúlofuð. Ekki er vitað hvað hann gerði við þær gjafir.
Á tilsettum tíma fór svo Ólafur Haraldsson suður að landamærum ríkjanna til að sækja kærustuna sína. Með honum voru helstu virðingarmenn og margmennt lið. Þarna mátti hann bíða lengi sumars til einskis því Ólafur sænski hafði skipt um skoðun, svikið Uppsalasamkomulagið og gefið dóttur sína fursta austan úr Rússlandi. Þangað var nú kóngsdóttirin farin, hlýðin en nauðug. Þetta ferðalag Ólafs allt gat ekki pínlegra orðið. Það þykknaði að vonum í honum og í marga daga fékkst ekki upp úr honum orð. Áður en drægi til styrjaldar vegna þessa tókst þó vinum Ólafs að leggja drög að því að hann tæki aðra dóttur Svíakonungs fyrir konu og það án hans samþykkis. Þessi hét Ástríður og hana hafði Ólafur Svíakonungur eignast fram hjá með jarlsdóttur af Vindlandi. Sú kona hét því óheppilega nafni Eðla. Ástríður var bæði fríð og málsnjöll og sem kvenmaður varla neitt lakari en Ingigerður. Þetta gekk eftir og Ástríður varð Noregsdrottning árið 1019. Sættir Ólafanna voru svo gerðar formlega nokkru síðar í kaupstaðnum Konungahellu. Eftir það gátu þeir ekki ræktað með sér meiri fjandskap, því síðar það sama ár dó Ólafur Svíakóngur. Þá tók sonur hans að nafni Önundur Jakob við ríkinu en þeir Ólafur Haraldsson voru í vinfengi enda mágar.
[1] Heimskringla. Ólafs saga helga. 80. kafli.
