21. „London Bridge is falling down“

Það ólán henti Aðalráð Englakonung að danski víkingaherinn náði Lundúnaborg af honum, kannski árið 1013. Óvinirnir bjuggu um sig beggja vegna Tempsár. Þeir höfðu víggirt brú sem var yfir ána og voru að heita óvinnandi. Þetta var höfuðborgin og Aðalráður hörfaði niðurdreginn suður til Rúðuborgar. Þar var Ólafur og núna á bandi Englendinga. Svo spurðist þangað óvæntur dauði Sveins tjúguskeggs sem fór fyrir danska hernum. Aðalráður sneri á ný til Englands. Hann spurði herforingja sína hvort ekki væri nú lag að reyna að ná Lundúnum á nýjan leik. Þá þögðu þeir allir nema Ólafur sem taldi vera tilvinnandi að reyna. Hann sigldi með sitt lið upp ána til Lundúnabrúar. Á brúnni var brjóstvörn og úr skjóli hennar skutu dönsku víkingarnir spjótum og hentu grjóti ofan á óvinaskip sem nálguðust og meiddu þannig áhafnir þeirra eða drápu. Sjálf brúin hvíldi á tréstólpum sem stóðu í botni árinnar. Ólafi tókst með harðfylgi að sigla upp undir brúna, bregða köðlum utan um stólpana og þegar hans menn reru kröftuglega undan straumi létu þeir undan svo brúin hrundi. Margt manna féll í ána en sumir hlupu í borgina norðan árinnar, aðrir suður eftir þangað sem hét þá Súðvirki en núna Southwark. Þar með var víkingaherinn sundraður og auðsigraður svo Aðalráður flutti inn í höfuðborgina sína á nýjan leik og ef marka má Ólafs sögu var það engu að þakka öðru en dirfsku og dug Ólafs Haraldssonar.

Brúin yfir Tempsá var endurreist og það hefur verið gert margoft síðan enda var þetta eina brúin yfir ána í Lundúnaborg allar götur til 1750. Núverandi Lundúnabrú er frá 1971 en forveri hennar var ekki rifinn í brotajárn eins og oftast er með gamlar brýr, heldur fluttur til Arizona og endurreistur þar, slík er frægð þessa mannvirkis.

Því er haldið fram að eftirfarandi vísur séu ortar um hrun brúarinnar:

London Bridge is falling down,

Falling down, falling down.

London Bridge is falling down,

My fair lady!

So we dance in Tooley Street,

Tooley Street, Tooley Street,

So we dance in Tooley Street,

My fair lady.

Tooley Street sem hér er nefnt er enn í dag sunnan árinnar og við þá götu stóð áður fyrr kirkja Ólafs helga en mikið var með hann gert á Englandi. Tooley er raunar afbökun á Ólafsnafninu. Kirkja þessi var rifin árið 1926 en í staðinn reist St. Olaves House sem núna er þekktara undir nafninu Hay's Wharf. Enginn er hins vegar svo fróður að geta upplýst með nægri nákvæmni hvaða hefðarfrú er nefnd í síðasta vísuorðinu, en þar gæti verið um að ræða konungsfrillu nokkra frá miðöldum. Hins vegar munu Lerner og Loewe hafa fengið nafnið á söngleiknum sínum um Elizu Doolittle frá 1956 að láni úr þessum vísum.

Kunnugir segja að lagið um Lundúnabrúna að hrynja sé eitthvert þekktasta lag í heimi. Börn fundu upp leik viðvíkjandi laginu, sem fólst í að pör héldu höndum á lofti og sungu lagið meðan önnur gengu í halarófu milli þeirra. Þau létu svo hendurnar falla og gripu það barnið sem gekk hjá þegar lagið endaði. Sama var gert undir laginu „Fram, fram fylking“ hérlendis. Þeim börnum mun leiðast mikið sem stunda þennan leik til lengdar en hann er nokkuð viðburðalítill. Aðrir textar um aðrar brýr hafa verið samdir við þetta lag, til dæmis sungu Danir við það „Knippelsbro går op og ned“ og syngja það kannski enn.