20. Costa de la Luz
Ólafur Haraldsson herjaði og rændi á ströndum Íberíuskaga vestanverðum allt suður til Cadiz-borgar, en þá borg segja sumir að Herkúles sjálfur hafi stofnað en aðrir að það hafi verið Púnverjar. Snorri nefnir bæinn Karlsá. Austan og sunnanvert við hann er ströndin Costa de la Luz, sem heitir svo af því að þar er loftbirtan undursamleg og skærari en annars staðar. Þarna réðu um þessar mundir heiðnir Márar, en þeir höfðu lagt undir sig mestallan Íberíuskagann snemma á áttundu öld.
Nú hefðu Márar tæpast haft roð við Ólafi og mönnum hans í heiðarlegum vopnaviðskiptum en þeir áttu í fórum sínum tvö leynivopn: margýgi eða meyfisk og villigölt. Margýgurin hélt til við ströndina og svæfði farmenn á skipum sem sigldu hjá með yndislegum söng, en jafnskjótt og allir voru sofnaðir hvolfdi hún skipunum og drekkti allri áhöfninni. Svipað flagð og jafnvel þetta sama hitti kappinn Ódysseifur á ferðum sínum um Miðjarðarhaf tvö þúsund og þrjú hundruð árum fyrr. Þarna syðra var það kallað sírena og hinn knái sæfari komst aðeins með naumindum undan því. Þessu flagði til viðbótar réðu borgarbúar yfir mannýgum villigelti sem orðinn var margra mannsaldra gamall því enginn gat ráðið niðurlögum hans.
Í vanmætti sínum gagnvart víkingunum virkjuðu nú Márarnir þessi leynivopn sín. Margýgurin gerði atlögu að skipi Ólafs, svæfði menn hans með söng og ætlaði því næst að hvolfa skipinu. Í því skyni setti hún hendurnar á annan borðstokkinn en krækti sporðblöðkunni yfir hinn. Það kom henni illa á óvart þegar Ólafur kom aðvífandi og hjó af henni hendurnar með sverði. Hann hafði þá ekki sofið heldur setið í lyftingu skipsins og lesið og væri gaman að vita hvað, því hvergi annars staðar er þess getið að Ólafur liti í bók né heldur að hann hafi verið læs. Ófreskjan sökk og hefur engum gert mein síðan. Að þessu leyti var Ólafur meiri maður en Ódysseifur. Sverðið var það sama og afturgangan Ólafur Geirstaðaálfur hafði sent nafna sínum og hét þá Bæsingur, en í Flateyjarbók segir að eftir þetta hafi Ólafur nefnt sverðið Hneiti. Ólafur og menn hans hlupu eftir þetta lúalega bragð í land og voru reiðir, brutu upp blóthaug heiðingjanna og náðu ógrynni fjár. Þegar þeir sneru aftur til skips fór Ólafur síðastur og var hestríðandi. Þá birtist gölturinn með illhreysingi, rýtti og emjaði og lét ófriðlega. Hann var stærsta skepna sem Ólafur þá hafði séð og svo blöskraði honum að hann hopaði og lá við að forða sér. Þetta gerði Ólafur annars ekki endranær. Flótti hefði varla tjóað því gölturinn var gangmikill og Ólafur fann brátt að hann glefsaði til sín. Þá hjó hann trýnið af geltinum og um leið allar vígtennurnar úr honum með sverðinu. Gölturinn rak upp svo ógurlegt vein að aldrei fyrr og aldrei síðar heyrði Ólafur annað meira, en gölturinn vildi ekki bíða eftir öðru sverðshöggi, hörfaði og mun vera dauður. Það var haft eftir Ólafi að hann hefði ekki í annan tíma lent í þvílíkri mannraun eins og að fást við þessi kvikindi.
Úr því Ólafur var kominn alla leið suður til Cadiz datt honum í hug að sigla inn um Njörvasund. Víkingar höfðu gert það áður og herjað á Narbonne í Frakklandi, siglt spöl upp eftir Rhone, rænt í Pisa á Ítalíu og víðar. Ólafur gældi jafnvel við þá hugmynd að heimsækja Jerúsalem, sem þá hafði um hríð verið á valdi Serkja. Það var framsækin hugmynd því enn voru nokkrir áratugir þangað til Úrban II. páfi efndi til fyrstu krossferðarinnar á þær slóðir. En það var þarna sem Ólafur Tryggvason birtist honum í draumi og sagði honum að fara til Noregs eins og áður greindi.
