III. GETNAÐIR OG FÆÐINGAR

Það er töluvert náið samhengi milli fæðingar, getnaðar og ástar. Róttækir líffræðingar segja blákalt að gjörvallt lífið gangi út á fæðingar og lífverurnar, menn sem mýs, hafi yfirleitt engan annan tilgang í lífinu en þann að fjölga sér. Flestum finnst þetta ásættanlegt varðandi flugur, ánamaðka og ýsuseiði en þykir það varla nógu virðulegur tilgangur mannlífsins. Samt er það nú svo, að fæstir skilja varla nokkuð varanlegra eftir sig í þessum heimi en misjafna krakka.

Það er alkunna að fæðingar eiga sér yfirleitt ekki stað án getnaða. Oftast þarf tvo til, því þó einhverjar dýrategundir hafi komist upp á sæmilegt lag með sjálfsfrjóvgun, þykja hún hvorki félagsleg né skemmtileg. Getnaður, sem tekur af á örskotsstundu, getur í sjálfu sér verið töluvert puð, ekki síst aðdragandinn, en er þó hreinn barnaleikur hjá hunderfiðu og fokdýru uppeldi þar af leiðandi afkvæma, sem farinn er að taka hátt í fjörutíu ár hjá fólki á Vesturlöndum. Ef náttúran hefur þetta brennandi áhugamál að allt líf fjölgi sér sem mest, og þá einnig fólk, er fyrirhöfnin við getnaðinn og einkum uppeldið vissulega orðin alvarleg ógnun við það áhugamál. Það á alveg sérstaklega við um lífverur á borð við manneskjur, sem hafa á annað kíló af heila í höfðinu, og eiga fullt af áhugamálum öðrum en að fjölga sér.

Það er hér sem ástin kemur inn í myndina og ýmist í formi hormónaskots, hjónaásta eða barnelsku. Ástin er líffræðileg trygging náttúrunnar fyrir að vel gefið og víðsýnt fólk nenni að leggja á sig allt amstrið við að koma getnaði um kring og standa svo í ströngu uppeldi áratugum saman. Þannig er nú það.