Hér er gerð grein fyrir því reynslulaus og ósynd kona bjarga

Ásthrifning Rambó og Aadam eru eiginlega undantekningar frá reglu. Algengasta, eðlilegasta og áhættuminnsta aðferðin til að ást kvikni er að einhver verði skotinn.

Venus hét kona. Hún kom til með einkennilegum hætti, sem náttúrufræðingar enn hafa ekki getað skýrt til fullnustu, en einn daginn runnu öldur hins volga Miðjarðarhafs ekki til sömu áttar undan vindinum heldur smullu þær hver á annarri og slógu með því þétt sjávarlöður. Haffræðingar telja að þarna kunni sjórinn að hafa komist á viðlíka hreyfingu eins og rjómi sem er þeyttur. Löðrið þéttist og smám saman birtist úr því heilbrigð og rétt sköpuð kona. Þetta er afar sjaldgæft fyrirbæri en ekki fordæmalaust; önnur kona varð til einmitt með þessu sama móti norður í Finnska flóanum þar sem sjór er miklu kaldari.

Venus var vitaskuld nokkuð vegalaus fyrst eftir fæðinguna, því þótt Miðjarðarhafið sé ekki stórt til dæmis í samanburði við Atlantshafið, var langt til lands og nýfædd kunni hún eðlilega engin sundtök. Það varð henni til bjargar að finna hörpuskel á floti, en á þessum tímum þegar ofveiði og smáfiskadráp voru ekki hafin að ráði gátu hörpuskeljar orðið á stærð við árabát. Venus klifraði upp í hörpuskelina og sunnanvindurinn blés þeim báðum að landi á eynni Kýpur.

Því má skjóta að hér, að á þessum slóðum höfðu menn þá þegar haft sinnu á að gefa sunnanvindinum nafn. Hann hét Zephyrus. Miðaldra fólki og eldra hlýnar um hjartaræturnar þegar það heyrir þetta nafn og minnist þægilegra Fordbíla með þessu heiti, sem voru framleiddir á ofanverðri tuttugustu öldinni og eyddu bara fimm lítrum á hundraðið. Íslendingar mega raunar skammast sín að hafa aldrei átt þá andagift að gefa helstu vindunum nafn og hafa þeir þó safnað ríkulegri reynslu af roki og blæstri en flestar þjóðir aðrar. En þetta er útúrdúr.

Til er mynd af því þegar Venus tók land á skelinni en þeirri mynd náði Ítalinn Botticelli. Hún er eðlilega klæðlaus á myndinni en einkennilega fullþroska, einkum vekur athygli að höfuðhár hennar nær niður fyrir hné. Hún er fjarræn og dreymin á svipinn en sem fyrr segir lagleg og löguleg. Á hökunni er vel mótað pétursspor en þegar maður gætir að smáatriðum eru það hinar afskaplega löngu og mjóu tær sem eftirminnilegastar eru.

Á myndinni er skelin um það bil að taka land. Umhverfis hana leika smáar öldur og foreldrastolt þeirra leynir sér ekki. Þáverandi guðum þótti þessi fæðing svo merkileg og konan svo fönguleg að þeir tóku hana til sín og giftu hana í guðaríki þræsingskalli sem Vúlkanos hét. Fram hjá honum eignaðist hún son með guðnum Merkúr, sem ýmist er kallaður Eros eða Kúpíð. Drengurinn sá var þroskaheftur að því leyti að hann stækkaði ekkert eftir fjögurra ára aldur, en sumt var honum vel gefið eins og það að hann gat flogið og er ódauðlegur enda úr ríki guðanna. Sú atferlistruflun er í fari þessa drengs að hann skýtur af boga örvum í bringu fólks. Hér er líklega um að ræða geðkvilla sem nú er nefndur árátturöskun og mætti eitthvað laga með lyfjum, t.d. Seroxat, eða á góðu meðferðarheimili, en það eru aðeins hið óburðuga mannkyn sem hefur sinnu á að meðhöndla geðkvilla; það gera guðir aldrei í sínum hópi og þeim dettur aldrei í hug að breyta guðum sem tapa sér.

Fólkið sem örvarnar hitta verður ástfangið af þeim sem hendinni er næstur í það og það sinnið og þess vegna tölum við um að verða skotinn. Þetta er um leið skýringin á því að margt fólk er elskað sem bæði er ljótt og leiðinlegt, og mundi aldrei ganga út ef ekki kæmi til þrálát áráttuuröskun Erosar. Fyrr meir, meðan fólk almennt hafði meiri tíma til að hugsa, þóttu hinar tilviljunarkenndu ástir sem af þessu hlutust hið mesta ólán. Þær voru kallaðar girndarráð og einkum höfðu foreldrar ungs fólks á þeim illan bifur. Þá var trúlofun ákvörðunaratriði foreldranna, nánar tiltekið feðranna, og tilfinningar komu hjúskap tiltölulega lítið við. Það þótti þó ekki verra að hjón yrðu góðir vinir, jafnvel elskuðust þegar á leið, en það var aukageta, því markmið hjúskaparins var annað. Margir voru þeirrar skoðunar að heitar ástir á milli hjóna væru beinlínis ósmekklegar og varasamar, fólk ætti að virða maka sína, en vildi það ástríður og losta ætti að beina þess háttar löngunum annað.

Bulfinch, T.: Myths of Greece and Rome. Penguin Books. London. 1981