Elskhugi með vettlingatök og nærfærin blíða vatnakarfans

Ást Guðmundar á hrútunum voru hugástir. Ást risaapans King Kong á Jessicu Lange í myndinni frá 1976 var annað og meira. Þegar hún sá að hann langaði að sofa hjá henni sagði hún: „This thing is just not going to work,“ og það varð spakmæli ársins frá Hollywood í það sinnið. Aftur á móti sagði Jónas Hallgrímsson „ Ástin fiskanna er köld eins og sjálfir þeir, “ en þar skjátlaðist honum því ástir fiska geta verið fjarskalega heitar. Það sýnir sagan sem lafði Onogoro sagði aftan úr elleftu öldinni austan úr Japan og Isabella Allende hafði svona eftir henni:

„Hanako, ung og fögur og kannski ögn ráðvillt stúlka, átti sér svo yfirmáta þrifinn og varfærinn elskhuga að hann kaus að elskast með hanska á höndunum. Áður en hann snerti hana fygldist hann vandlega með henni í baðinu og krafðist þess að hún skrúbbaði sig með vikursteini frá toppi til táar, rakaði af sér sérhvert minnsta hár og sápaði hverja þá fellingu og op sem var að finna á hennar granna líkama; án þess að víkja að henni einu orði sem bæri umhyggju vitni eða því að hann kynni að meta töfra hennar. Nú var í garði stúlkunnar tjörn þar sem risastór og æruverðugur vatnakarfi átti heima. Þótt gamli fiskurinn hefði lifað í fjörutíu ár var hann ekki kenjóttur eins og hinn smásmugulegi unnusti Hanako þvert á móti, hann var sterkur eins og íþróttamaður og afar tillitssamur, eins og góðir elskhugar eiga að vera. Það var því ekki að undra að hún skyldi una sér betur í návist fisksins. Unga stúlkan var vön að setjast á tjarnarbakkann, kalla á fiskinn með nafni og þá kom hann upp á yfirborðið til að leika við hana. Kvöld eitt, eftir að hún hafði notið ofurþriflegra atlota hanskamannsins, gekk hún út í garðinn og kastaði sér niður á tjarnarbakkanum og grét. Stóri vatnakarfinn heyrði snökt hennar og kom úr djúpinu og synti að þróttlítilli hönd hennar sem rétt snerti vatnið og saug fingur hennar einn af öðrum með sínum kröftugu vörum. Hanako fann hvernig hörund hennar ertist og framandi nautn gagntók allan líkamann og skók hana allt að kjarna hennar innstu veru. Hún dýfði öðrum fætinum í vatnið og fiskurinn kyssti hverja tá af sömu kostgæfni og áður, síðan hina höndina og hinn fótinn og svo renndi hún fótleggjunum niður í vatnið og karfinn nuddaði silfurhreistruðum kvið sínum að hörundi hennar. Hanako skildi boðið og lét sig falla ofan í leðju hinnar grunnu tjarnar, opin og hvít eins og lótusblóm, meðan djarfur fiskurinn synti hringinn í kringum hana og gældi við hana og kyssti hana og neyddi hana til að skilja fæturna í sundur og gefa sig á vald gælum sínum. Fiskurinn blés vatnsgusum yfir hennar næmustu svæði og síðan gekk hann æ lengra og leiddi hana eftir brautum hins æðsta unaðar sem Hanako hafði aldrei kynnst í örmum nokkurs manns og alls ekki hanskaklædda elskhugans. Á eftir hvíldust þau ánægð, fljótandi í efju tjarnarinnar undir rannsakandi augnaráði stjarnanna.“

Hér kynnu einhverjir að geraþá meinfýsnu athugasemd að þessi saga fjalli bara um kynlíf en ekki ást. En sú athugasemd er aldeilis framhjá og verður varla afsökuð með öðru en vanþekkingu fólks á ástum og/eða vatnakörfum. Það er alkunna, og raunar mjög miður, að vatnakarfar þrífast ekki í íslenskum vötnum, eins og mikið er hérlendis um þannig giftar konur, að þær þyrftu sárlega á blíðlyndi þeirra og tillitssemi að halda.

Páll Valsson: Jónas Hallgrímsson. Ævisaga. Mál og menning. Reykjavík 1999. s.158

Allende, Isabel: Afródíta. Mál og menning, Reykjavík 1999. S. 142-3