Af vasaklút sem gekk með barn
Seifur var á .þessum tíma ekki einu sinni neinn byrjandi í meðgöngum. Áður hafði hann barnað tröllskessu er Metis hét. Þá heyrði hann því fleygt, að það barn yrði honum síðar skeinuhætt og hann var ekki sonur föður síns fyrir ekki neitt; vænisýki og ofsóknarótti lágu í ættinni. Hann greip því til þess gamalkunna ráðs að gleypa barnið sem var stúlka, og ekki einasta hana heldur móðurina líka og gaf sér ekki einu sinni tíma til að tyggja þær fyrst. Við þetta tækifæri mun hann fyrstur allra hafa farið með máltækið, að um seinan sé að byrgja brunninn þegar barnið er dottið ofan í hann.
Ekki rötuðu þær mæðgur eðlilega leið niður meltingarveginn heldur þvældust um innvortis í Seifi og síðast alla leið upp í heilann, sem bendir til að heili guðsins hafi verið smár og rúmgott um hann í hauskúpunni. Sagt er að fleiri guðir séu heilasmáir. Hvað sem því líður þá fékk Seifur afskaplegan og allt að því óþolandi höfuðverk er níu mánuðir voru liðnir frá atburðinum og fæddi þá fullburða og fullvaxna stúlku út um ennið, en frændi hans Prómeþeifur gegndi ljósmóðurhlutverkinu. Tröllkonan Metis varð hinsvegar eftir í heila Seifs, hugsanlega í formi æxlis. Stúlkan fékk aftur á móti síðar nafnið Aþena og embætti viskugyðju, sem var einskonar menntamálaráðherra á Ólymspstindi, auk þess sem hún í hjáverkum vakti yfir og verndaði borgina sem heitin er eftir henni. Hugsanlega hefur hún orðið fyrir einhverjum sálrænum skemmdum í þessari óvenjulegu meðgöngu eða við hina ómjúku fæðingu, því aldrei vildi hún alla sína ævi vita neitt af kynferðismálum. Aðeins einu sinni féll til hennar sæði fyrir slysni, en hún þurrkaði það af sér með vasaklút og fleygði honum síðan á jörðina.
Þá voru einkennilegir tímar og margt gerðist sem gerist ekki lengur en úr móðurlífslausum vasaklútnum kom í fyllingu tímans drengbarn og er þetta eina dæmi sögunnar um að vasaklútur gangi með barn. Það verður að segja Aþenu til hróss, að hún gerði vel við drenginn, því faðirinn var vitaskuld allur á bak og burt. Hún nefndi hann Erechthus og gerði hann seinna að húsverði á sjálfri Akrópólis.
Holland, T.: Persian Fire. Abacus. London. 2006
