Af sniglum í brjóstahaldara, sem skilja má á tvo vegu

Þó ástir takist milli fólks og fiskjar, þá er það afar sjaldgæft að fólk elski lindýr, enda eru þau kaldslímug og slepjuleg.

Þeir sem ekki hafa svofnefnt gullfiskaminni kannast kannski við amerísku skáldkonuna Patriciu Highsmith. Hún er látin fyrir rúmum áratug en gat sér gott orð fyrir skáldsögur, fékk raunar einu sinni Silfurrýtinginn svonefnda og er því ekki minni maður en Arnaldur Indriðason. Patricia þessi þótti nokkuð erfið viðskiptis, því hún var einkar drykkfelld og vond með víni, grimm í skapi og oft fjandsamleg út í fólk sem ekkert hafði gert henni. Aftur á móti hafði hún einlægar, djúpar og heitar tilfinningar til snigla. Ég á þar ekki við þessar örlitlu, ljósgráu sniglatítlur sem algengastar eru hér og minna mest á skríðandi sultardropa, heldur þessa stóru dökku sem eru á stærð við mannsnef. Fleira en færra bendir til þess að Patricia hafi átt í raunverulegu ástarsambandi við þannig snigla, platónsku að vísu því öðru er vart til að dreifa. Hún sagði að ekkert færði sér aðra eins sálarró eins og sniglar, og það er akkúrat sálarró sem þroskuð ástarsambönd færa fólki. Þegar maður hugsar út í það, þá er aldrei asi á sniglum og hafi maður á annað borð þolinmæði til að fylgjast með athöfnum snigla getur rósemd þeirra hæglega smitað mann. Patricia elskaði ekki einn sérstakan snigil heldur sniglastéttina í heild, ef svo má segja. Eflaust hefði hún verið kölluð vergjörn eða fjöllynd ef hún hefði elskað karlkynið með sama móti. Um hríð þegar hún bjó í Suffolká Englandi hafði hún þrjú hundruð snigla á fóðrum til þess að fullnægja þörf sinni fyrir sálarró. Nú kom það fyrir Patriciu eins og annað fólk, að hún þurfti að bregða sér af bæ og einnig á ferðalögum þarfnaðist hún róandi áhrifa sniglanna. Hún átti þá ekki annarra kosta völ en taka þá með sér, því henni gast ekki að skyndikynnum við bláókunnuga snigla, hvað þá við snigla af erlendu bergi brotna. Það er enn haft í minnum að einu sinni í útgáfuteiti í London opnaðist óvart veskið hennar og nærstaddir sáu ofan í því hundrað snigla og eitt salatblað, einmitt af því tagi sem Guðmundur frá Kirkjubóli orti um „Gott er bragð, sem gefur það,/geysihollt í allan stað.“

Nú voru, áður en England gekk í Evrópusambandið, töluverðar hömlur á frjálsu flæði snigla þaðan til annarra landa, líklega af ótta við búfjársjúkdóma. Þeir urðu víst ekki lítið hissa frönsku tollverðirnir sem gómuðu þessa frægu skáldkonu þegar hún var að reyna að smygla sniglasafninu sínu inn í Frakkland og hafði falið það í brjóstahöldunum sínum.

Nýtt líf. Febrúar 2004. S. 88

Guðmundur Ingi: Sólstafir. Ísafoldarprentsmiðja. Reykjavík 1938. S. 36