Af dreng sem fæddist að minnsta kosti tvisvar og jafnvel ...

Af dreng sem fæddist að minnsta kosti tvisvar og jafnvel þrisvar sinnum

Nú eru full efni til að hafa samúð með Väinämöinen út af langdreginni meðgöngu hans og fæðingunni sem hann mátti sjáfur annast, en hann fæddist þó bara einu sinni. Daníil Ívanovitsj Júvatsjov frá Pétursborg, kallaður Kharms, fæddist ekki einu sinni, heldur tvisvar eða jafnvel þrisvar, og er ég þá ekki að tala um þær endurholdganir sem algengar eru austur í Indlandi, heldur venjulegar, alblóðugar, sársaukafullar fæðingar sem ævinlega enda með grenjum. Daníil hefur sagt skilmerkilega frá þessu sjálfur og Árni Bergmann hefur þýtt þá stórmerku frásögn, sem er svohljóðandi:

„Nú skal ég segja frá því hvernig ég fæddist, hvernig ég óx upp og hvernig hjá mér greindust fyrstu einkenni snillings. Ég fæddist tvisvar. Það gerðist sem hér segir.

Pabbi giftist mömmu árið 1902, en foreldrar mínir komu mér ekki í heiminn fyrr en seint á árinu 1905 vegna þess að pabbi vildi endilega að barnið hans fæddist á nýársdag. Pabbi hafði reiknað út, að getnaðurinn yrði að eiga sér stað fyrsta apríl og á þeim degi einum þreifaði hann fyrir sér hjá mömmu með tillögu um að efna í barn.

Fyrst leitaði pabbi á mömmu þann fyrsta apríl 1903. Mamma hafði lengi beðið þessarar stundar og varð skelfing fegin. En pabbi hefur víst verið í spaugaraham og gat ekki stillt sig og sagði við mömmu: Fyrsti apríl!

Mamma var sármóðguð og hleypti pabba ekki að sér þennan dag. Þau urðu því að bíða til næsta árs.

Fyrsta apríl árið 1904 byrjaði pabbi aftur að þreifa fyrir sér hjá mömmu með samskonar tillögu. En mamma mundi vel það sem gerðist ári fyrr og sagðist ekki vilja lenda aftur í bjánalegri stöðu og leyfði pabba ekki að koma nálægt sér að þessu sinni heldur. Sama þótt pabbi léti öllum illum látum, allt kom fyrir ekki.

Það var ekki fyrr en ári síðar að pabba tókst að brjóta mömmu á bak aftur og geta mig.

Ég var semsagt getinn þann fyrsta apríl árið 1905.

En allir útreikningar pabba fóru í vaskinn vegna þess að ég var fyrirburi og fæddist fjórum mánuðum fyrir tímann.

Pabbi varð svo argur og lét svo illa að ljósmóðirin sem tók á móti mér skildi hvorki upp né niður og fór að troða mér aftur inn þaðan sem ég var nýútskriðinn.

Kunningi okkar, stúdent við Herlæknaskólann sem var viðstaddur, lýsti því yfir að það mundi ekki takast að troða mér inn aftur. En hvað sem stúdentinn sagði þá var mér samt troðið og troðið alla leið inn, en í öllu flaustrinu fór ég ekki á réttan stað.

Nú fór allt í háaloft.

Barnsmóðirin æpir: Fáið mér barnið mitt! Henni er svarað: Krakkinn yðar er inni í yður. Hvurnig þá? æpti móðirin. Hvurnig getur barnið verið inni í mér þegar ég var að enda við að fæða það? Já, en getur ekki verið að yður skjátlist? er þá sagt við barnsmóðurina. Hvernig getur mér skjátlast! æpir móðirin. Ég sá það sjálf að barnið lá hérna á lakinu rétt áðan! Það er alveg rétt, er þá sagt við barnsmóðurina, en kannski hefur það skriðið eitthvert. Í einu orði sagt: þau vita ekki sjálf hvað þau eiga að segja við móðurina.

En barnsmóðirin hefur hátt og heimtar barnið sitt.

Kalla varða á reyndan lækni. Læknirinn margreyndi, skoðaði barnsmóðurina og fórnaði höndum en náði samt áttum og gaf henni inn góðan skammt af ensku salti. Barnsmóðirin fékk niðurgang og með þeim hætti kom ég í heiminn í annað sinn.

Aftur varð pabbi trítilóður og sagði að þetta væri ekki hægt að kalla fæðingu, að þetta væri heldur ekki manneskja ennþá, miklu fremur eins og hálft fóstur, og það yrði annaðhvort að troða því inn enn einu sinni eða setja í útungunarvél.

Og ég var settur í útungunarvél.

Ég sat fjóra mánuði í útungunarvélinni. Ég man ekki annað en að hún var úr gleri, gagnsæ og með hitamæli. Ég sat á bómull inni í útungunarvélinni. Fleira man ég nú ekki.

Eftir fjóra mánuði var ég tekinn út úr útungunarvélinni. Það var einmitt gert fyrsta janúar 1906. Svo með nokkrum hætti fæddist ég í þriðja skiptið. Það var farið að telja einmitt fyrsta janúar afmælisdaginn minn. “

Hér lýkur frásögn Daníil Kharms og maður hlýtur að hugsa til þess hvað Drottinn allsherjar gat nú verið takmarkaður, þegar hann sagði við Evu: „...með þraut skalt þú börn fæða“, en minntist ekki orði á allt vesenið og hugarvílið sem börnin sjálf mega þola bæði fyrir fæðinguna og á meðan hún stendur yfir eins og dæmin af Väinämöinen og Daníil sanna.

Kharms, D.: Lykt af brenndum fjöðrum. Bjartur og frú Emilía, sérrit 30/31, Reykjavík. 2000. S. 42-44

Mós I. 3:16