95. Negotin

Í sameiningu fengu sjúkrahúslæknarnir í Kladovo og heilagur Georg komið því í kring að Guðjóni fór batnandi. Honum fór að haldast á kjúklingasoði og kexi. Einn daginn gat hann staulast kringum hótelið og þar næsta dag afréðum við að halda stutta dagleið til bæjarins Negotin nálægt landamærum Búlgaríu. Við yfirgáfum umhyggju Emelíu, lágt gjálfur árinnar, hægan takt díselvélanna Heilagur Georg og drekinn í fljótaprömmunum þegar þeir strituðu upp Dóná, og héldum suður yfir hálsana. Negotin reyndist afar hnípinn staður. Atvinnuleysi var meira og eymd miklu sárari en annars staðar þar sem við höfðum komið í Serbíu. Fólkið var dauft og mæðulegt og bærinn óhreinn og niðurníddur, eflaust fyrir örbirgð bæjaryfirvaldanna. Við settumst að á Hótel Krajina og vorum einu venjulegu hótelgestirnir þar, því hótelið var að öðru leyti hæli flóttamanna. Í síðastliðnum mars höfðu að nýju brotist út óeirðir í Kosovó. Í hin fyrri sinnin sem það gerðist höfðu Serbar átt upptökin og hrakið albanska íbúa Kosovó frá heimilum sínum eða drepið þá. Þegar svæðið var um síðir tekið úr höndum Serba og sett undir fjölþjóðlega friðargæslu sneru sumir Albanirnir aftur sem áður höfðu flúið. Í þetta sinn höfðu það verið þeir sem hefndu fyrri harma og hröktu serbneska íbúa Kosovó frá heimilum sínum eða drápu þá. Það var ekki líklegt að fólkið sem vistað var á Hótel Krajina ætti afturkvæmt í bráð. Spurningar um sekt eða sakleysi, til dæmis hvort einhver geti ekki bara sjálfum sér um kennt, hvort þetta eða hitt sé honum ekki bara mátulegt, sýndust út í hött andspænis þessu raunamædda og bláskínandi fátæka sambýlisfólki okkar á Hótel Krajina. Það hafði komið allslaust með börnin sín í aftursætinu á lélegum bíldruslum, sem nú voru til sölu utan við hótelið í örvæntingarfullri en vonlítilli tilraun til að afla einhvers fjár. Það er siður Serba að hengja dánartilkynningar á útihurðir þegar einhver fellur frá til merkis um að sorg ríki í húsinu. Það voru dánartilkynningar og svartir borðar á flestum hurðum hótelsins. Í næsta herbergi við mig bjó kona á ofanverðum miðjum aldri með silfurhvítt hár og svarta skuplu. Löngum stundum sat hún á kassa utan við herbergisdyrnar, starði í vegginn andspænis sér og reykti. Yfir höfði hennar var dánartilkynning um mann á hennar aldri, sem vísast hafði verið bóndi hennar. Hún var orðin of gömul til að byrja upp á nýtt með tvær hendur tómar og hún vissi það. Í vanhirtum almenningsgörðum nálægt hótelinu ráfuðu hópar af horuðum villihundum. Það voru fyrrverandi heimilishundar flóttafólksins sem nú hafði ekki lengur ráð á að ala þá en heldur ekki geð til að lóga þeim.