92. Meinsemd og basl

Guðjón var fárveikur morguninn eftir og við kenndum upphituðu súpunni um. Hann fann ekki til neinnar gleði yfir morgunmatnum og enn síður eftir að okkur hafði verið sýnd morgunútgáfan af héraðsblaðinu. Þar vorum við á forsíðu ásamt markaðsmanninum Vuk. Í smáklausu undir myndinni var það eftir okkur haft að víða hefðum við farið og margt séð, en tæpast í annan tíma fengið jafn góðan beina og einmitt á hótel Lepinski vir. Á myndinni skein framsæknin úr svip Vuks og Guðjón hafði einmitt lagt höndina hlýlega yfir axlir honum. Það eru sagðir vera tíu milljarðar af frumum í venjulegum manni, en í átta metra löngum þörmunum einum hafast við hundrað milljarðar örvera til viðbótar. Oftast eiga þær ágæta samvinnu við líkamann um nýtingu matarins. Guðjón er engin undantekning frá öðru fólki varðandi þessi grundvallaratriði, en það fór ekki milli mála að súpan hjá Úlfinum hafði ofboðið örverunum, sært þær og reitt til reiði. Það var úti um alla samvinnu og allt í uppnámi, verkföllum, verkbönnum, skærum og hryðjuverkum allt frá efra magaopi niður í endaþarm. Við reyndum að sætta aðila með gömlum húsráðum eins og kóki, te, kjúklingasoði og mjólkurkexi, en allt kom fyrir ekki. Hér þurftu alvöru lyflækningar að koma til og ég skálmaði út í apótek. Ég hafði vissulega ímyndað mér þann erindrekstur einfaldari en hann reyndist, því að í apótekinu stóð virðuleg eldri kona sem skildi ekki orð þegar ég sagði food-poisoning, diarrhea, Verdauungsstörung. Ég hætti þá á að benda kurteislega á aðra rasskinnina á mér; ekkert viðbragð. Ég benti aftur og nú beint á boruna og myndaði lágvært prumphljóð með vörunum til skýringar en mætti engum skilningi. Við vorum tvö ein í búðinni, svo ég settist eins og á hækjur mér, benti á rassinn og reyndi að líkja eftir háværu fosshljóði. Þá gekk konan nokkuð snúðug til herbergis inn af apótekinu og lokaði að sér. Ég snautaði aftur heim á hótel og lét skrifa á miða stórum stöfum „niðurgangur“ á serbnesku. Svo fór ég með hann í annað apótek. Þar fékk ég jurtate og hvítar pillur, en kröftugri lyf við matareitrun var ekki að fá án lyfseðils í Kladovo. Biðum við Guðjón svo batans. Er leið á daginn kom í ljós að bölvun súpunnar var kröftugri en svo að litlar meinlausar pillur, hvað þá jurtate, fengju sefað hana. Undir venjulegum kringumstæðum áttu að vera rúmir fimmtíu lítrar af vökva í manni á stærð við Guðjón en hann var hriplekur og þessum lítrum fór ört fækkandi. Það sló ekkert á hitann og síðdegis sýndist mér bregða fyrir á honum þessum skeytingarlausa aulasvip sem færist yfir deyjandi menn og varð hræddur. Við afgreiðslu í hótelinu var elskuleg og enskumælt stúlka að nafni Emelía sem fylgdist með högum okkar af mikilli hluttekningu. Hún var þeirrar skoðunar að allt mundi þetta enda vel, enda byggi frá fornu fari fljótsguð í Dóná sem verndaði allt og alla í Kladovo fyrir illu. Með fulltingi hennar fengum við tíma á bráðadeild sjúkrahússins og sjúkrabíl til að aka Guðjóni þangað. Þegar til kom reyndist aðeins einnar mínútu gangur frá hótelinu til sjúkrahússins en sjúkrabíllinn var tíu mínútur á leiðinni vegna króka og gangtruflana. Hann var kunnugleg Lada Station og síðar taldi Guðjón að þá hefði hann í eina sinnið verið í raunverulegri lífshættu, þegar hann lá endilangur aftur í bíl þessum og útblásturinn kom allur upp um gólfið beint í vit honum. Læknar sem við hittum sögðu að hér væri um afar marktæka og virðingarverða matareitrun að ræða, mæltu fyrir um lyf og vökva í æð. Þeirra erinda var Guðjón lagður inn á sjúkrastofu tvívegis daginn eftir. Serbía er fátækt land og aðstæður sjúklinga báru það með sér. Stofan var sundlaugargræn upp á miðja veggi og þar lágu átta karlar í mismikilli fjarlægð frá dauðanum og bjuggu þröngt. Í rúminu næst Guðjóni var maður með blæðandi fótarmein og blóðið hafði runnið í sængina, lakið og niður á gólf. Hinum megin var langt leiddur maður, með óþéttan þvagpoka og það þurfti nokkra lagni til að stikla að rúmi Guðjóns án þess að stíga í þvag eða blóð. Augljóst var að spara þurfti í mannahaldi, en aftur á móti var ekkert upp á hreinlæti á stungunálum að klaga né fagmennsku hjá læknum og hjúkrunarfólki. Ég skildi Guðjón eftir í móki á stofunni. Bak við sjúkrahúsið stóð kirkja helguð heilögum Georg. Guð sjálfur kvað persónulega hafa gefið honum fullt umboð til að bregðast sjálfstætt við áköllum fólks í neyð og að virtum öllum aðstæðum taldi ég ástæðu til að tendra þar kerti fyrir félaga minn. Þótt náttúrulegar orsakir fyrirbæranna virðist nægar og tæmandi, þá getur maður sjaldnast útilokað að hið yfirnáttúrulega eigi hlut að máli. Hér skal því engan veginn mótmælt að vökvagjöf, litlar og stórar pillur, jafnvel jurtate, hafi unnið bug á gjörningasúpunni og komið Guðjóni til heilsu á ný. Hins vegar er afar ólíklegt að heilagur Georg hafi ekki litið við í meltingarveginum, úr því ég bað hann þess, og það er nú einu sinni hans fag og sérgrein að fást við ófreskjur og skiptir þá litlu hvort þær eru í formi dreka eða upphitaðrar súpu.