91. Úlfur í hótelrekstri

Donji Milanovic hét næsti bær. Þegar vatnsborð árinnar hækkaði fór byggðin þar undir vatn og ný hús voru reist ofar í hlíðinni. Uppi á bröttum höfða þar sem vítt sást og breitt um Dónárgilið hafði verið reist hótel og hugsað stórt. Það taldi ein fimm hundruð rúm og hét Lepinski vir. Þangað fórum við. Hótelhaldarinn tók á móti okkur úti á hlaði. „Velkomnir“, sagði hann, „alltaf er það jafn ánægjulegt að taka á móti gestum, en myndi nokkuð vilja svo til að þið hefðuð í vasa ykkar herbergislykil frá Silfurvatni?“ Því næst lét hann óbeðinn færa okkur kaldan bjór. Það fannst okkur óvitlaus hugmynd. Vuk sagðist hann heita og vera hótelstjóri hér. Það væri önugt verk í andartakinu. Hótelið væri nokkuð stórt og orðið úr sér gengið, ferðamenn létu varla sjá sig eftir stríðið, ráðstefnur fáar sem engar og eiginlega kæmi varla kjaftur nema krakkagrislingar í skólaferðalögum og það væri andskotann ekkert upp úr þeim að hafa nema amstur og þras. Við Guðjón sýndum skilning og fengum annan bjór. Þá kom í ljós að framsaga hótelstjórans var í tveimur hlutum, barlómskaflinn var þegar að baki og hughreystandi viðreisnarkafli tók við. Fyrst rifjaði Vuk það upp með okkur að nafn sitt væri Vuk, en Vuk þýðir úlfur og úlfa sagði hann vera einmuna þrautseigar skepnur. Hann kvaðst vera markaðsmaður og hefði ekki til einskis keppt í júdó áratugum saman, hann hefði raunar þjálfað aðra og komið mörgum væskli til júdómanns. Það væri ekki artin sín að gefast upp enda myndi þetta hótel hér uppi á höfðanum verða fram úr öðrum hótelum skarandi í þægindum, mat og drykk undir sinni stjórn, og það þrátt fyrir áðurnefndan andbyr. „Framundan,“ sagði Vuk, „glóir dagsbrúnin, ef maður bara gefst ekki upp.“ Við Guðjón hefðum alls ekki verið neitt ósammála þessum málflutningi þó svo lítri á mann af gjafabjór hefði ekki komið til og lagt okkur kurteisisskyldur á herðar. En þess vegna lýstum yfir sérstakri aðdáun okkar á einmanalegri baráttu þessa göfuga manns, sögðum að hugheil gestrisnin færi ekki fram hjá okkur og oft myndi okkur eftirleiðis verða hugsað með hlýhug til þessa staðar. Þetta fannst Vuk vel mælt og náði í ljósmyndara til þess að festa okkur alla þrjá á mynd. Við sátum hins vegar aleinir að kvöldmat í fimm hundruð manna sal, því skólakrakkarnir voru látnir borða annars staðar til að trufla ekki hina hótelgestina sem voru engir nema við. Þjónustufólkið var velviljað en óvant og hugsanlega orðið mannfælið. Vínið var gott, kjötrétturinn þokkalegur, en súpan sem Guðjón fékk sér var afleit og hugsanlega upphituð frá í fyrra. Það var tilhlökkunarefni að vakna og hjóla daglangt eftir þessu fallega gili. Hér voru barmarnir orðnir brattari og víða voru stutt jarðgöng gegnum berghnausa. Þau voru óupplýst og við urðum hálfblindir þegar við hurfum úr sterkri sólinni inn í rökkrið. Síðdegis komum við að stíflunni. Þar í námunda hafði Trajanus keisari látið byggja brúna sína forðum. Skammt ofan við stífluna voru flúðirnar sem fyrrum voru helsta hætta og farartálmi Dónársiglinganna, nú í djúpu kafi. Fljótaprammarnir lónuðu fyrirhafnarlaust upp og niður eftir skipastigunum. Þarna voru aðeins tíu kílómetrar af sléttlendi eftir til náttstaðarins í Kladovo, og þá fannst Guðjóni viðeigandi og óhætt að anda því út úr sér að súpan í gær hefði eiginlega ekki farið vel í sig, þess vegna hefði hann átt litla næturró og verið hálfgerður ræfill í allan dag. Nú vissi ég að Guðjón er ámóta kvartsár og Þorgeir Hávarsson, svo mér brá í brún. Við héldum rakleitt á hótel og fengum inni eftir að hafa greitt úr varfærnum spurningum varðandi lykil frá Silfurvatni.