80. Ályktanir af níu þúsund kílómetrum

Morguninn eftir fór ég yfir Dónárbrúna við Ilok og inn í Serbíu. Eftir hádegið hlýnaði og ég silaðist niður austurbakkann í áttina til bæjarins Novi Sad. Kílómetrateljarinn byrjaði nýtt þúsund, það tíunda. Það er alltaf merkisviðburður, líkt og stórafmæli, sem gefur tilefni til að líta yfir farinn veg. Margt sem ég hafði litla hugmynd um fyrir níu þúsund kílómetrum var mér núna orðið dagljóst; sumt hafði jafnvel tekið á sig form lögmáls eða lífsreglu í höfðinu á mér: Evrópa er miklu minni en manni sýnist (og sennilega á það við um jörðina alla). Fari maður upp brekku, fer maður fyrr eða síðar niður aðra jafnháa. Sama gildir með öfugum formerkjum. Þar sem geitungar eru á flugi á maður ekki að hjóla með opinn munninn. Fólk er yfirleitt betra og grandvarara en ókunnugir halda og alltaf er það betra og grandvarara en nágrannar þess segja. Alls staðar á veginum er maður í hættu en hún er önnur á miðjunni en í kantinum. Sumir hundar sem gelta, bíta líka. Fljúgi upp í mann geitungur er skárra að hafa munninn áfram opinn. Maður tekur strax eftir minnsta mótvindi, en það er ekki fyrr en farið er að blása hraustlega í bakið sem maður verður var við meðvind.