77. Osijek

Það var byrjað að húma þegar ég kom til Osijek. Drava var lygn og greinilega dul í skapi, því hún sýndi þess engin merki hvort hún rann í þessa áttina eða hina. Það virtist ævarandi hlutskipti Osijek að vera á víglínu. Hér höfðu Rómverjar landamærastöð, svo Tyrkir, svo Austurríkismenn. Ávallt höfðu taugaveiklaðir varðmenn verið hér á útkíkki eftir óvinum. Einhvern veginn virtist borginni enn ekki hafa tekist að losna við taugaveiklunina, hún var orðin landlæg. Á hótelinu stóð yfir vegleg brúðkaupsveisla þar sem einar fjórar kynslóðir dönsuðu saman. Brúðurin var tággrönn og töfrandi og álitamál hvort var svartara, hárið eða augun. Brúðguminn var ekki áberandi í samkvæminu, kannski að horfa á fótbolta með félögum sínum. Ég hlustaði með velþóknun á króatísku gömlu-dansa-hljómsveitina um stund, en brá illa þegar lét alveg eins hátt í henni uppi á herberginu mínu. Um sexleytið morguninn eftir, þegar hún loksins hætti og hljóð brúðkaupsnóttin tók við, var ég orðinn meira en fullsaddur á gömlum króatískum dönsum. Morguninn eftir gekk ég illa sofinn niður á árbakkann. Víða voru enn óviðgerð kúlnagöt á húsveggjum. Þar voru fáir á ferli og enginn til að gleðja mig nema Picasso, sem ég hitti sitjandi á stalli niðri á árbakkanum klæddan sundskýlunni einni saman og hafði sundfitjar milli tánna. Fóstur eru með sundfitjar fyrstu vikurnar í móðurkviði og þarfnast þeirra til að busla í legvatninu en þær eldast svo yfirleitt af fólki. Þó hef ég lesið í skáldsögu um ræðarafjölskyldu frá Feneyjum sem hafði sundfitjar og gat stiklað á síkjunum milli gondólanna ef mikið lá við. Sundfitjar Picasso voru mér ráðgáta og ekki síður hitt hvaða erindi hann átti til Osijek. Helst grunar mig að það tengist ástkonu hans, Dóru Maar, sem hann málaði svo eftirminnilega flóandi í kúbískum tárum. Hún var Króati í aðra ættina og hann var því sjálfur um hríð tengdakærasti Króatíu. Daginn eftir ætlaði ég yfir austur yfir Dóná og inn í Serbíu. Ég fór í nokkrar bókabúðir til að fá serbneskt vegakort. Þar gat ég fengið götukort af Kansas City, uppdrátt af Nýja-Sjálandi í kvarðanum 1:600 000 og ágæt vegakort til austurs, vesturs og alla leiðina til Nordkap en það var eins og Serbía væri ekki til. Afgreiðslufólkið sagði undantekningarlaust og dálítið hryssingslega að það hefði engin kort af því landi og vissi ekki um neinn sem seldi þau.