74. Kindarleg uppákoma

Svartur bíll renndi fram úr mér og stansaði í kantinum. Vörpulegur maður vatt sér út og spurði á ylhýra málinu hvort ég væri ábyggilega Íslendingur. Það er nauðsynlegt í umferðinni að hafa veifu á afturenda kerrunnar. Þar hafði ég dregið íslenskan fána að húni, núorðið svo blakkan að maðurinn var naskur að þekkja hann. Hann var við friðargæslu á Balkanskaga og hafði verið lengi, bjó með konu frá Gdansk og hafði í hyggju að setjast þar að og fjárfesta. Kannski mundi hann skrifa ævisögu sína, því hann hafði margt séð og í lögreglunni hafði hann lært að skrifa lógískt. Við ræddum um stund hve lógískt skrifaðar bækur tækju öðrum bókum fram. Ég var ekki viss um hvort ég kynni að skrifa lógískt, en lét ekki á því bera. En einmitt þá dró til þeirra tíðinda þarna í vegkantinum, sem trufluðu samtalið og með engu móti verða færð á lógískan hátt til bókar. Það var ekki einasta að ég af þjóðernisástæðum prýddi kerruna með íslenskum fána, heldur hafði ég fest pjötlu með ísaumaðri lundamynd framan á vestisvasann minn, en hana hafði ég keypt á bensínstöð áður en ég fór að heiman. Lundinn sat á gráum kletti, sem ég hafði ævinlega hugsað mér að væri í Vigur, og marglitt nefið bar við fagurbláan himin. Lundinn flokkaðist ekki undir þjóðlega vefjarlist enda saumaður austur í Kína, en fólk hafði vikið sér að mér hans vegna og gert hann að umtalsefni, hann var eins konar milliliður, konsúll eða öngull til að veiða ókunnugt fólk í samræður. Nú gerðist það að tröllaukin býfluga kom svífandi og jafni maður venjulegri býflugu til Fokker-flugvélar var þessi á borð við rússnesku flutningavélina An-22. Undarlega stóra flugan settist umsvifalaust á lundann miðjan. Eftir á að hyggja ímynda ég mér að hún hafi búið við sams konar raunir og Hrútur Herjólfsson gagnvart Unni konu sinni Marðardóttur, að hún hafi ekki sakir stærðar sinnar getað átt hjúskaparfar við aðrar flugur. Ég ímynda mér ennfremur að þegar þessi býfluga á flugi sínu sá sjö sentimetra háan, litríkan og fagurnefjaðan lundann á bringunni á mér, hafi hún kennt í hjartanu ákafan sting og hugsað, að svo miklu leyti sem flugur hugsa, að þarna væri eitthvað fyrir sig. Staðreynd er að hún hóf óðara að athafna sig framan á lundanum með háværu og glaðlegu suði. Venjulegar býflugur geta stungið mann. Þessi virtist hæglega geta rekið mig í gegn og ég þorði með engu móti að trufla hana og varð því nauðugur að leyfa henni að fara sínu fram. Mér getur hafa missýnst, en það var eins og kæmi vandræðasvipur á lundann og allavega missti hann fimm síli úr nefinu sem ég er viss um að hann hafði borið alla leiðina að heiman, en ég sá þau aldrei eftir þetta. Orðræðu um lógískar bækur varð ekki haldið áfram við þessar aðstæður og Íslendingafundurinn þarna í kantinum leystist skömmu síðar upp. Svarti bíllinn ók áleiðis til Banja Luka. An-22 fór um síðir á letilegu lágflugi yfir vegskurðinn og út yfir engið. Ég hjólaði áleiðis til Osijek. Flugan og lundinn sáust aldrei framar en hann varð ævinlega kindarlegur á svipinn ef ég minntist á þetta við hann eða spurði hvað orðið hefði um sílin.