5. Skiltagerð í Sopot

Sopot-búar voru að undirbúa sumarið og komu ferðamanna að vestan. Þeir máluðu grindverk og hlið eftir sandfokið frá vetrinum áður, dyttuðu að söluskálum og settu upp auglýsingaskilti sem lofuðu öllu fögru. Enn voru flest veitingahús lokuð en niðri við sjó var eitt opið þar sem ég gat fengið djúpsteikta smálúðu og bjór. Ég settist með þann feng út í horn. Einnig þarna bjuggu menn sig undir ferðamannatíðina, því í miðjum salnum lá stórt auglýsingaskilti upp í loft á fjórum borðum. Veitingakonan vann að því ásamt tveimur stöllum sínum, líklega dóttur og vinkonu, að letra ginnandi fyrirheit á skiltið. Eiginmaðurinn hafði reist stiga upp á þak til að festa skiltið upp að svo búnu og var orðinn óþolinmóður og sífellt að reka á eftir þeim. Kannski var hans beðið á kránni. Ég hafði ekkert þarfara við að vera meðan ég borðaði en að fylgjast með Lífsreglur Laskowski-hjónanna vinnu kvennanna. Til leturgerðar höfðu þær lausa stafi úr plasti, um það bil 20 cm háa og límborna á bakhliðinni. Þetta voru hagsýnar konur á þann veg að þær vildu koma sem ítarlegustum upplýsingum fyrir á skiltinu, helst öllum matseðlinum; aðalréttum, meðlæti, drykkjarföngum, verði í evrum og slotíum ásamt fyrirheitum um að þetta væri eftir atvikum ferskt, nýveitt, grænt og ljúffengt. Þær höfðu því stutt bil á milli lína, orða og stafa, en sáust ekki alltaf fyrir, svo stundum entist línan illa undir allt efnið. Þá voru þær nógu séðar til að láta síðustu stafina skarast svolítið og áttu það til að afnema bilin á milli orðanna alveg. Sumar línur byrjuðu því vel en enduðu illa. Í augum manns sem í allmörg ár hefur vanist mínímalískum auglýsingum sem oftast eru að auglýsa eitthvað allt annað en sýnist, var skilti kvennanna beinskeytt, hvorki læsilegt né aðlaðandi, en afar innihaldsríkt. Konunum svipaði saman. Þær voru dökkar á brún og brá og allar þannig vaxnar að manni kom ósjálfrátt orðið stútungur í hug. Þær voru stuttar, ég giska á að engin hafi verið yfir 165 cm, gildar, ég giska á að engin hafi verið undir 85 kg, og þá voru þær allar ákaflega barmstórar. Í Ljóðaljóðunum líkir Salómon brjóstum elskunnar sinnar við kiðlinga en þessum brjóstum hefði hann sennilega líkt við þungfæra flóðhesta. Þetta mikla brjóstmál, svo gagnlegt og ágætt sem það vísast hefur verið á öðrum vettvangi, kom sér óneitanlega afar illa við skiltagerðina. Það var af því að þegar konurnar höfðu límborið stafina lögðu þær þá frá sér á skiltið með límið upp í loft meðan þær mældu fyrir orðabili eða skeggræddu útlenda stafsetningu. Af því þær voru ákafar en lágar í loftinu voru þær einlægt að halla sér inn yfir skiltið og struku þá brjóstunum í ógáti við límborna bókstafina sem óðara settust á bolina. Þær máttu því æ ofan í æ gera hlé á starfa sínum til að leita að týndum bókstöfum, sem gátu þá setið hver ofan á öðrum í mörgum lögum á þessu brjóstinu eða hinu. Stundum voru þær allar í einu að plokka staka stafi af börmum hver annarrar; verð í evrum eða slotíum, jafnvel heil orð á þýsku eða ensku; ferskt, nýveitt og ljúffengt. Þeim sóttist verkið hægt og óþolinmæði eiginmannsins var orðin mikil og uggvænleg um það ég fór.