19. Kjötsvimi á þjóðvegi 15

Viðstöðunni í Torún lauk ég með því að ganga upp í Ráðhústurninn, horfa yfir gömlu miðborgina og yfir til næstu kirkjuturna. Fáir lögðu leið sína þangað upp og þess vegna var fjármunum ekki sóað í lýsingu. Ég fálmaði mig upp eftir þröngum hringstiganum í myrkrinu, nokkuð gramur yfir þessum nánasarhætti borgaryfirvaldanna, en þeim mun meira hissa varð ég yfir að þau skyldu veita sér launaðan turnvörslumann þarna uppi. Hann sat þar í litlu búri og las og leit varla upp þótt ég kæmi. Gjarnan vildi ég hafa starfann hans; lesfriðurinn nánast algjör og útsýnið töfrandi yrði manni litið upp yfir bókarröndina. Það var komið fram yfir hádegi, morgunverkin orðin drjúg og ég þurfti að rýma hótelið og koma mér af stað til næsta áfangastaðar sem hét Inowroclaw. Sá bær lá vestan við Vislu töluvert inni í landi, en ég var ekki fyrr kominn yfir ána en að mér setti svengd. Ég fékk mér að borða á knæpu við veginn. Fyrir utan var fjöldinn allur af vörubílum á langferðaleiðum með þunga aftanívagna. Ég hafði einhvers staðar heyrt að einmitt þetta væri merki annars tvegga, að maturinn væri góður eða hins að gengilbeinurnar væru fallegar og fór því vongóður inn. Ég komst fljótt að raun um að vinsældir staðarins myndu fremur hvíla á matnum en gengilbeinunum og fremur á magni hans heldur en gæðum. Þarna var varla að fá nokkra máltíð undir 4500 kalóríum og vinsælasti rétturinn var um það bil fjórðungur af grís með smáfjalli af baunum og jarðlitu grænmeti. Með þessu drukku vörubílstjórarnir bjór og þeim þótti varla taka því að súpa á minna í einu en lítra. Þetta voru feitir, stórir og hraustir karlar sem minntu mig á Svarta-Pétur í bókunum um Árna í Hraunkoti en hann hafði einmitt viðurværi sitt af því að aka vörubíl. Ég pantaði það sem mér sýndist vera barnaskammtur en reyndist vera þverskorið svín og kroppaði utan af því þangað til ég var kominn með kjötsvima en lagði síðan aftur af stað. Það var gegnum skóg að fara og óbyggð svæði, vegurinn mjór og vörubílaumferð mikil. Ég vissi af fyrri reynslu að nú væru vörubílstjórarnir saddir, sælir og syfjaðir af bjór og svíni og fór því varlega. Þegar ég var kominn ámóta langt inn í skóginn eins og Rauðhetta þegar hún hitti úlfinn, veitti ég athygli lausgyrtum stúlkum sem stóðu á útskotum við veginn og veifuðu bílum sem fóru hjá. Fyrst hugsaði ég með mér að þetta kynnu að vera bændadætur af skógarbýlum sem ætluðu í kaupstað, en galgopalegur búnaður stúlknanna bæði að ofan- og neðanverðu gerði vændi miklu trúlegri skýringu. Það var ekki rífandi sala í kynlífi á þjóðvegi númer 15 milli Torún og Inowroclaw upp úr hádeginu þennan apríldag. Frekar en ekkert virtust sumar stúlknanna jafnvel íhuga að eiga viðskipti við mig en gáfu hugmyndina frá sér. Athafnasvæði þeirra voru legurúmin í vörubílunum eða dúnmjúk aftursæti og þær sáu fljótt að það væri enga vinnuaðstöðu að hafa á hjólkerrunni