17. Ástir froskanna

Á götunni var mikið af froskahræjum sem bíldekkin höfðu breytt úr þrívíðum kroppi í tvívíða mynd. Mörg hafði sólskinið þegar þurrkað þannig að þau hefði mátt setja beint í ramma. Það var vor og hér var því um seinheppnar körtur að ræða á leið úr vetursetunni til slímugra ástarfunda í mýrinni, heillaðar, togaðar og teygðar áfram af sífelldum, einhæfum en ótvíræðum ástarsöngvum sem þaðan bárust. Þar sem vegir ástarinnar skáru vegi bílanna fór sem fór – fatal attraction. En ferðalög froskanna eru ekki bara þessi venjulegi eðlislægi vorfiðringur dýranna heldur hafa þau miklu víðtækari skírskotun. Sé skammsýnt fólk spurt hver sé merkilegasti viðburðurinn í heimssögunni, svara sumir að það sé þegar bjórinn var leyfður á Íslandi árið 1989, aðrir nefna morðið á Kennedy eða krossfestingu Krists. Öll eru þessi svör jafn fráleit. Miklu nær væri að nefna yfirlætislausan atburð fyrir 350 milljónum ára, þegar einhverjir löngu týndir forverar núlifandi froskakyns bröltu á klunnalegum uggastubbum upp úr leginum, því þangað til hafði lífið á jörðinni átt sér stað í bleytunni. Þessar skepnur sugu loft ofan í frumstætt sambland af lungum og tálknum, lituðust um, sáu smjör drjúpa af hverju strái, þótti landið byggilegt og ákváðu að gerast landdýr. Með því fóru miklar atburðarásir af stað. Án þeirra hefði ekki þurft að krossfesta Krist, Kennedy hefði aldrei verið myrtur og hvorki hefði bjór verið bannaður né leyfður á Íslandi. Það er ekki nóg með að tvívíðu froskarnir í vegkantinum séu nánustu núlifandi ættingjar landnámsskepnanna, heldur endurtaka allir froskar á sinni stuttu og annars fábrotnu ævi þessa myndbreytingu lagardýrsins í landdýr eins og helgileik. Froskaegg klekjast nefnilega út í vatni og framan af ævinni eru froskar á tilverustigi fiska með sporð, ugga og tálkn, þar til þeir einn góðan veðurdag segja fyrirvaralaust skilið við vatnsbúskapinn. Þá myndbreytast þeir í landdýr á fáeinum dögum, jafnvel nokkrum klukkutímum, sporðurinn dettur af þeim og tálknin víkja fyrir lungum, í stað ugganna koma fætur með lærum, hnjám og fíngerðum tám. Í stað þess að synda taka þeir að hoppa en samt ekki nógu hratt til þess að forðast hina hraðskreiðu bíla. Þróun lífsins gerði aldrei ráð fyrir bílum og hún hefur enn ekki fundið viðhlítandi vörn gegn þeim. En eftir þessa umbreytingu vitja froskar vatnsins fyrst og fremst til þess að elskast og leggja afkvæmi sín í bleyti þessari stórbrotnu endurminningu til dýrðar. En froskar syngja. Jónas Hallgrímsson tók svo til orða að ástin fiskanna væri köld og eins er um ástina froskanna, nema hvað ást fiska er þögul en froskar tjá ást sína með háværum söng. Sumir telja þá ganga næst fuglum og sönghneigðu fólki í þessu efni. Þeir hafa jafnt yndi af því að skapa tónlist og njóta hennar. Það sannaðist í borginni Torún sem er dagleið sunnan við Grudziadz Þannig var að eitt sinn fyrir löngu kom þangað norn og fékk þar eitthvað minni velgjörðir en hún hafði vonast eftir og varð ergileg. Hún náði sér niðri á borgarbúum með því að senda þeim froskaplágu, ósköp svipaða þeirri sem Guð lét ganga yfir Egyptaland fyrir margt löngu. Alls staðar í borginni birtust stóreygir, slepjugir froskar og gerðu borgarbúum lífið fyrst bara leitt, síðan algjörlega óbærilegt. Á þeim árum tóku borgarstjórar starf sitt ennþá alvarlegar en nú tíðkast, og borgarstjórinn í Torún lofaði dóttur sína til eignar hverjum þeim sem gæti losað borgina við froskapláguna. Það hefði nú verið skondinn hlykkur á mannkynssögunni ef kvenmaður hefði leyst þessa þraut, unnið borgarstjóradótturina til eignar og Torún þannig orðið leiðandi í hjúskaparmálum samkynja fólks, en svo fór ekki. Utan úr sveitinni kom látlaus piltur sem kunni að leika á flautu. Þangað til hafði hann aðeins heitið Janko en síðan er hann nefndur Janko Muzykant, því hann lék svo vel að allir froskarnir lögðu við hlustir og eltu hann þegar hann gekk spilandi út úr borginni. Í þakklætisskyni fékk Janko Muzykant ekki einasta dóttur borgarstjórans fyrir konu, heldur var gerð af honum stytta við ráðhúsið í Torún, þar sem hann stendur uppi í gosbrunni og leikur á flautuna sína. Á brunnbarminum sitja nokkrir froskar úr kopar, mæna upp á hann og hlusta hugfangnir á flautuleikinn