13. Ölvunarakstur í Nowy Dwór Gdanski

Ég hafði vitað það frá því ég las Norsku ævintýrin að norðanvindurinn er langsterkasti vindurinn, en austanvindurinn gerðist býsna drjúgur þennan fyrsta alvöruferðadag. Síðdegis var ég bæði orðinn þreyttur og þyrstur. Ég gat fátt gert við lúanum í kálfunum en þorstann gat ég slökkt í þorpinu Nowy Dwór Gdanski. Ég fór inn í matvörubúð og fékk mér gosdrykk í dós. Þar inni voru engir bekkir svo ég fór út á stétt og settist þar flötum beinum með bakið upp við búðarvegginn en hafði hjólið og kerruna mér við hlið. Þá hittist svo einkennilega á að eftir götunni kom annar hjólreiðamaður, einnig með kerru í eftirdragi og einnig hann beygði heim að búðinni. Nú er viss samkennd með öllum hjólreiðamönnum sem mætast á vegum úti og alveg sérstaklega hafi þeir kerrur í eftirdragi, því reiðhjólakerrur eru sárasjaldgæfar. Stundum hittir maður einn hjólreiðamann með kerru á dag, örsjaldan tvo en oftast engan. Nú fann ég fyrir þessari samkennd en aðeins dauft, því fátt var sameiginlegt með okkur nema hjólið og kerran. Þessi aðkomuriddari var augljóslega ekki á langferðaleiðum. Kerran var ræksni á tveimur stórum hjólum og bundin með girðingarvír við stellið. Í samanburði við straumlínulagað og þaulskipulagt ækið á minni kerru var þessi miklu líkari ruslabing á hjólum úr úttroðnum plastpokum, ófélegum tuskum, tómum flöskum og ókennilegum vélabútum. Hjólreiðamaðurinn bremsaði með langdregnu ískri. Öfugt við mig fann hann bersýnilega óvenjusterkt til samkenndar sinnar með öllum sem hjóla með kerrur um þjóðvegi heimsins, því hann rambaði rakleiðis í áttina til mín, gleiðbrosandi með útbreiddan faðminn og suðaði vinalega. Hann var meinleysilegur en töluvert drukkinn og eitthvað sagði mér að það hefði hann verið samfleytt síðustu fimmtán til tuttugu árin. En áður en hann fékk komið fyrirhuguðum atlotum og elskusemi fram við mig renndi lögreglubíll í hlað og út úr honum stukku tveir vaskir menn. Þeim hafði verið tilkynnt um kófdrukkinn mann á hjóli með kerru í grennd við búðina og þeir létu sér hvergi bregða þótt brotamennirnir reyndust vera tveir en ekki einn. Fumlaust og rökrétt ályktuðu þeir að sá sem á jörðinni sat væri enn þá verr á sig kominn en hinn sem þó stóð uppi. Við vorum því báðir tveir handteknir og um stund hafði ég stöðu grunaðs manns. Meintur drykkjufélagi minn tók handtöku sinni vel, hló og skríkti með því móti sem á Blönduósi var í gamla daga kallað ólasigurjónslega, og sýndi lögregluþjónunum alla vináttu og lipurð. Sjálfur brást ég ekki beint illa við en reyndi að hreinsa mig af grun um ölvun og allt samfélag við þennan króníska fylliraft sem vel gat verið margdæmdur tusku- og varahlutaþjófur. Lögregluþjónarnir þefuðu upp úr gosdósinni minni og þeim fannst tortryggilegt að ég svaraði ekki spurningum á pólsku. Þeir tóku passann minn í sínar hendur og hringdu út af honum í allar áttir án þess þó nokkurn tíma að ná tilætluðu sambandi. Í annað sinnið þennan dag kom öll alþjóðavæðingin og málakunnátta mín fyrir ekkert. Á þessu gekk svo lengi að jafnvel hinn síglaði fylliraftur var um síðir orðinn óþolimóður að bíða. Hann var sestur aftur í Svörtu Maríu og vildi komast af stað, annaðhvort heim til sín eða í grjótið. Kannski var þetta eitt og sama heimilisfangið. Annar lögregluþjónninn lét hann blása í alkóhólmæli, skrifaði niðurstöðuna á blað og sýndi mér ásakandi eins og ég gæti eitthvað að þessu gert. „Alkóhól“, sagði hann, benti á hjólið mitt og hristi höfuðið. Ég hristi mitt líka og einhvern veginn minnti þetta á það hvernig Tarsan komst upp á lag með að tala við apana. Loks gáfust verðir laganna upp á að hringja og létu í ljós ánægju yfir því hve næman skilning ég sýndi því að hjólreiðar og áfengi fara ekki saman. Þegar þeir bökkuðu út af stæðinu með hinn glaða hjólreiðamann í aftursætinu fann ég hvernig þreytan var gjörsamlega horfin úr kálfunum á mér, þorstinn var slökktur og ég var aftur orðinn ferðafús að fara þennan spotta sem eftir var til Malbork