101. Framtaksmaður rífur upp stað

Heitur dagur fór í hönd og landið hækkaði á ný. Í þeim afskekktu dölum sem við höfðum farið um að undanförnu virtist engin döngun í fólki, aðeins kyrrstaða og ekkert framtak. Það var því bæði tilbreyting og hressing að hitta um hádegisbilið, þegar hitinn slagaði upp undir 30°C, ósvikinn framtaksmann. Hann hafði valið að beina hæfileikum sínum að veitingarekstri og sótti ekkert til annarra. Á lækjarbakka rétt við þjóðveginn hafði hann komið á fót veitingastað, sem var blendingur úr kofa og tjaldi og hefði víða þurft að fara til að sjá öllu lakari húsakynni. Beini var borinn fram utanhúss á moldargólfi og gestum var frjálst að færa sig kringum kofann ef þeir vildu njóta forsælunnar af honum. Ætlunin hafði verið að girða svæðið með vírnetsræfli, en það hafði enn ekki komist í verk að reka alla staurana nógu djúpt í jörð til að þeir gætu staðið af sjálfsdáðum svo nokkrir voru fallnir um koll. Húsgögnin voru ekki ásjáleg en virða mátti að þau sýndu vissa nægjusemi og nýtni. Gestum stóð til boða að sitja á garðstólum við eitt plastborð en tómir ölkassar voru tiltækir þegar stólana þraut. Þetta var eins manns fyrirtæki og vertinn reiddi fram heita og kalda drykki, en einkum gaf hann sig að gestum og hafði ofan af fyrir sjálfum sér og þeim. Hann var maður undir miðjum aldri, í sandölum og stuttbuxum en öðru ekki, feitlaginn og mjúkholda, þannig að væri hann kyrr lagðist hann í fellingar. Einn gestur var fyrir þegar okkur bar að garði og hann hafði drukkið meira af plómubrennivíni en algengt er fyrir hádegi. Veitingamaðurinn hafði greinilega þegar haft allt það gaman sem hann gat af manni þessum og var snöggur að stugga honum burt þegar hann sá til okkar Guðjóns, heitra, þreyttra og þyrstra. Óðara en hann hafði reitt fram kalda drykki tók hann til við að lýsa framtíðarhorfum staðarins. Í stuttu máli kvaðst hann ætla að rífa þennan stað upp úr engu, bráðum myndi hann fullbyggja húsið, fljótlega helluleggja garðinn, senn yrði lokið við að girða. Hann ætlaði að fá sér sjóðvél og peningakassa, frammistöðustúlku og kokk. Hingað til hafði hann þurft að annast alla hluti sjálfur og jafnvel geyma sjóðinn í vösum sínum. Þess yrði ekki langt að bíða að hér yrði fullt út úr dyrum og biðraðir út á veg. Hann hafði þann sið að baða út höndunum til þess að undirstrika hversu stórbrotið þetta yrði. Hinn raunverulegi stórbisness felst þó í fiskiræktinni, sagði hann íbygginn, því hann myndi rækta silung í ánni hérna handan við húsið og selja hann nýveiddan gestum, ýmist soðinn eða steiktan. Hann teymdi okkur með sér bak við tjaldhúsið, benti okkur á ána og baðaði út höndunum meira en nokkru sinni áður. Uppeldisstöðvar fisksins voru dálítið vandséðar og sama átti raunar við um ána. Það sá varla í vatn fyrir óhroða og það litla vatn sem sást virtist ekki koma neins staðar frá né vera á leiðinni neitt. Það var einmitt þess konar háfleygur framfarahugur í vertinum, að honum gat hæglega yfirsést að áin var bara kyrrstæður drullupollur. Við mjömtuðum viðurkennandi þegar hann fullyrti hástöfum að þarna mætti rækta þúsundir matfiska. Að síðustu benti hann á fjallið og sagði að í framtíðinni myndu gestirnir horfa á þetta fjall sér til stórrar ánægju meðan þeir biðu eftir fiskinum, meðan þeir borðuðu hann og loks eftir matinn. Þetta var að sönnu nokkuð laglegt fjall og eina heila brúin í viðskiptahugmynd mannsins. Framtaksmaðurinn skellti sér nú hróðugur niður á garðstól og hagræddi sér í þægilegar fellingar. Hann hafði talað sig upp í hita og svitinn sat í perlum á ístrunni. Nú vildi hann hefja með okkur langar drykkjur en við kvöddum von bráðar og skildum við hann sitjandi við þröskuld hinnar rétt ókomnu framtíðar.