1. Blessun englanna

Fram undan ferjunni opnaðist breiður og eyjalaus Gdansk-flóinn. Í gær hafði hún siglt milli hógværra eyja og kollóttra skerja en hér var aðeins blágrár sjórinn. Því hafði verið spáð að um nóttina kæmi hæð norðan úr Helsingjabotni suður yfir Eystrasaltið með versnandi veðri en hafi hún verið á ferð uppi í veðrahvolfinu náði hún ferjunni aldrei. Það var stillt, grátt veður og öldurnar svo lágar og mjúklátar að jafnvel prinsessan á bauninni hefði ekki fundið fyrir sjóveiki. Ég hafði komið til Nynäshamn norðan frá Stokkhólmi um hádegi daginn áður. Ferjan til Gdansk fór ekki fyrr en síðdegis og ég notaði tækifærið til að heimsækja gamlan kunningja minn sem var sóknarprestur í þessum litla hafnarbæ. Hann var raunar að pakka niður þegar mig bar að, því hann var að flytja suður til Gotlands til að taka þar við brauði. Þegar hann frétti að ég væri að leggja af stað á reiðhjóli frá Gdansk suður um Pólland og til Istanbúl, vildi hann hafa milligöngu um það við máttarvöldin að þau blessuðu ferðina. Áður en ég kvaddi brast hann því í ferðabæn og bað alla engla sem þennan dag, 23. apríl árið 2003, væru á flugi yfir og suður af Nynäshamn og í talsambandi, að gæta mín á leiðinni og bægja frá mér öllu grandi. Eftir á að hyggja virðist þessu hafa verið vel tekið.